Akta administracyjno-gospodarcze, 1872-1939, 199 j.a. Papiery i akta osobiste, 1863-1931, 8 j.a. Akta dotyczące działalności publicznej, 1873-1938, 20 j.a.

Dobra kozłowieckie (pow. lubartowski) zakupił Aleksander August Zamoyski w 1799 r., po jego śmierci w 1800 r. przeszły na siostrę Annę Sapieżynę. W 1836 r. odkupił je Stanisław Zamoyski, syn ordynata Stanisłwa i Zofii z Czartoryskich. W 1870 r. podarował synowi Konstantemu (1846-1923). W 1903 r. Konstanty Zamoyski uzyskał zgodę na przekształcenie tych dóbr w ordynację, czyli majątek niepodzielny i dziedziczony na zasadzie majoratu. Obszar Ordynacji obejmował 7650 ha, składała się z ośmiu folwarków i czterech rewirów leśnych, było trzy młyny, dwie cegielnie, tartak, gorzelnia, mleczarnia i kopalnia torfu a także pałac przy ul. Foksal w Warszawie. Likwidacja Ordynacji nastąpiła na skutek Dekretu PKWN o reformie rolnej z 6 września 1944 r. i przejęciu kompleksów leśnych z 12 grudnia 1944 r. 4 listopada utworzono w pałacu pierwsze muzeum po wojnie, zamknięte w 1954 r. i reaktywowane w 1977 r. Konstanty Zamoyski rozbudował pałac, zgromadził cenne kolekcje, w tym malarstwa. Ordynacją kierowało jeszcze dwóch ordynatów, brat stryjeczny Konstantego - Adam (zm. 1940 r.), a w zasadzie jego żona Maria z Potockich (zm. 1930 r.). Mieli troje dzieci – Michała (1901-1957), który wraz z żoną Marią z Brzozowskich w l. 30 osiedlił się w Angoli, córkę Helenę zam. Dygat. Najstarszy syn Aleksander, oficer kawalerii, przejął Ordynację. Po jego uwięzieniu (Oświęcim i Dachau) majątkiem zarządzała żona Jadwiga Zamoyska, w 1944 r. wyemigrowali do Anglii.