Zespół archiwalny obejmuje akty notarialne oraz pomoce ewidencyjnych (repertorium i skorowidz). W strukturze inwentarza archiwalnego wydzielono serie: 1. Akty notarialne, daty skrajne: 1946-1947, 2 j.a.: zbiór aktów notarialnych, w którym dominują akty będące potwierdzeniem wykonania typowych i powszechnych czynności notarialnych, np. umowy kupna-sprzedaży, umowy dzierżaw, darowizn, pożyczek, umowy przedślubne (intercyzy), rozporządzenia osób na wypadek śmierci (testamenty), itp., itd. (w 1945 r. zgodnie z zapisami w repertorium notariusz jedynie poświadczał zgodność odpisów z oryginałem i poświadczał podpisy, nie sporządził natomiast żadnego aktu notarialnego). 2. Pomoce ewidencyjne, daty skrajne 1945-1947, 2 j.a.: rejestry (repertoria) czynności notarialnych oraz skorowidze alfabetyczne.

Alojzy Szetela był notariuszem działającym w Koninie w latach 1945-1947. Notariusz urzędowanie w Koninie rozpoczął w listopadzie 1945 r., natomiast zakończył w sierpniu 1947 r. [1] Siedzibą urzędową notariusza było miasto Konin. Notariusz działał w okręgu Sądu Okręgowego w Kaliszu, przy Wydziale Hipotecznym Sądu Grodzkiego w Koninie. Zakres działania notariusza regulowało w szczególności prawo o notariacie z 1933 r. [2] Notariusz był funkcjonariuszem publicznym, do którego podstawowych kompetencji należało sporządzanie aktów i dokumentów, którym strony chciały lub były zobowiązane nadać znamię wiary publicznej (przyjmowanie aktów dobrej woli i nadawanie im cech autentyczności) oraz do spełniania innych czynności zleconych mu przez przepisy prawne. W określonych przepisami prawa sprawach istniał przymus notarialny, tzn. określona czynność prawna pod rygorem nieważności musiała być sporządzona w formie aktu notarialnego. Notariusz mianowany był na wniosek prezesa Sądu Okręgowego w Kaliszu przez ministra sprawiedliwości. Bezpośredni nadzór nad działalnością notariusza sprawował prezes Sądu Okręgowego w Kaliszu. Ponadto, funkcje nadzorcze miał również samorząd zawodowy (korporacyjny) notariuszy reprezentowany przez izbę notarialną. [3] Notariusz wykonywał czynności zlecone mu przez prawo, w szczególności: - sporządzał akty notarialne, w tym umowy kupna-sprzedaży, testamenty, intercyzy, układy i umowy, cesje, pełnomocnictwa, itp., - wydawał wypisy i odpisy aktów notarialnych, - sporządzał poświadczenia własnoręczności podpisu, zgodności odpisu z oryginałem, czasu okazania dokumentu, pozostawania osoby przy życiu, stawiennictwa lub niestawiennictwa osoby, - doręczał oświadczenia stron, - sporządzał protesty weksli, czeków i inne dokumenty, - przyjmował na przechowanie dokumenty, pieniądze lub papiery wartościowe. Czynności notarialnych notariusz mógł dokonywać w kancelarii notarialnej, przy czym mógł mieć tylko jedną kancelarię, lub jeżeli przemawiał za tym charakter czynności czy też szczególne okoliczności, w innym miejscu na terenie okręgu sądu, w którym miał siedzibę. W razie nieobecności notariusza (np. urlop, choroba) zastępował go upoważniony przez prezesa sądu okręgowego zastępca. Do obowiązków notariusza należało prowadzenie odpowiednich pomocy ewidencyjnych - repertoriów czynności notarialnych, skorowidzów alfabetycznych oraz przechowywanie zbioru oryginalnych aktów notarialnych. Ponadto, w miarę potrzeby, notariusz prowadził m.in. księgi protestów, księgi depozytów. W repertoriach notariusz rejestrował w kolejności chronologicznej wykonywane przez siebie czynności notarialne, z wyjątkiem protestów. Wpisy do repertoriów otrzymywały unikalne, kolejne numery od 1 do n w obrębie roku kalendarzowego. Pojedynczy wpis zawierał podstawowe dane o czynności, w tym m.in. numer wpisu, datę, nazwiska osób (stron), rodzaj i przedmiot czynności, a także informację o wysokości pobranych opłat. W skorowidzach natomiast notariusz odnotowywał w kolejności alfabetycznej nazwiska stron oraz odnośniki do numerów z repertoriów. Repertoria i skorowidze były podstawowymi narzędziami do sprawnego i szybkiego wyszukiwania informacji o wykonanych przez notariusza czynnościach, w tym o sporządzonych aktach notarialnych. Każdy sporządzany przez notariusza akt notarialny otrzymywał unikalny w obrębie roku kalendarzowego numer z repertorium. W kancelarii notarialnej akty gromadzono w wiązkach i następnie oprawiano w tomy zawierające do kilkuset aktów, usystematyzowanych narastająco według numerów. W zależności od ilości sporządzonych przez notariusza aktów, tworzono od jednego do kilku tomów z jednego roku kalendarzowego. Językiem urzędowym, w którym sporządzano akty notarialne oraz inną dokumentację, np. pomoce ewidencyjne, był język polski, a kalendarzem urzędowym kalendarz gregoriański. Przypisy: [1] Pierwsza zarejestrowana czynność notarialna nosi datę 26 listopad 1945 r., natomiast ostatnia 29 sierpień 1947 r. Mianowanie na funkcję notariusza w Koninie Alojzy Szetela uzyskał z dniem 25 września 1945 r., zob.: Ruch Osobowy. Notariusze mianowani w roku 1945. [w:] Przegląd notarialny, Zeszyt V-VI – 1947, s. 538. [2] Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. - Prawo o notarjacie, Dziennik Ustaw 1933, nr 84, poz. 609, ze zmianami wprowadzonymi przed wybuchem drugiej wojny światowej oraz wprowadzonymi po jej zakończeniu. [3] Samorząd zawodowy (korporacyjny) notariuszy funkcjonował w okręgach sądów apelacyjnych.

Zespół archiwalny opracował w 2023 r. Zbigniew Marek, starszy kustosz w Archiwum Państwowym w Poznaniu Oddział w Koninie.