Księgi aktów notarialnych z lat 1835-1837 (sygn. 1-3), zawierające: darowizny, plenipotencje, transakcje kupna i sprzedaży, cesje, obligi, kwity, kontrakty dzierżawy, układy, zobowiązania, kontrakty najmu, testamenty, intercyzy przedślubne, akty zastawu, licytacje, inwentarze majątków, komplanacje sporów; Repertoria zawierające skorowidze alfabetyczne z lat 1835-1837, sygn. 4-6

Karol Załoziecki był notariuszem w Lublinie w latach 1835-1837. W okresie tym funkcjonował system prawny odziedziczony po Księstwie Warszawskim, w którym podstawą prawną dla notariatu była francuska ustawa notarialna z 1803 roku. Notariusze byli urzędnikami zaufania publicznego, a spisywane przez nich akty notarialne miały walor dokumentów urzędowych. Ważnym momentem w rozwoju notariatu w Królestwie Polskim było wydanie ustaw hipotecznych w 1818 r. i 1825 r. Pierwsza z nich wraz z dołączoną do niej instrukcją hipoteczną z 1819 roku nadała notariuszom w miastach, w których znajdowały się trybunały cywilne, tytuł rejentów kancelarii ziemiańskich. Druga, wraz z instrukcją Komisji Rządowej Sprawiedliwości z 1825 roku, zlikwidowała urzędy notariuszy powiatowych i wprowadziła w ich miejsce rejentów powiatowych. Zmiany dokonane w 1818 r. i 1825 r. spowodowały powstanie dwóch różnych co do zakresu kompetencji i właściwości terytorialnej typów notariuszy: pisarzy aktowych (o funkcjach czysto notarialnych) i rejentów (pełniących dodatkowo funkcje z zakresu prawa hipotecznego). Ci ostatni dzielili się na rejentów kancelarii ziemiańskich oraz rejentów powiatowych. Pisarze aktowi mieli możliwość sporządzania czynności w całym kraju, natomiast rejenci kancelarii ziemiańskich w obrębie działalności trybunałów, przy których zostali ustanowieni. Działalność rejentów okręgowych obejmowała tylko okręg sądu pokoju (powiatowego, następnie okręgowego). Dalsze zmiany wprowadzono w 1876 r., kiedy weszła w życie rosyjska ustawa notarialna z 14 kwietnia 1866 r. Notariusz Karol Załoziecki urodził się w Międzyborzu, w guberni podolskiej. Pochodził z rodziny o szlacheckich korzeniach, zamieszkałej w Nowosiółce. W młodości uczęszczał do liceum w Krzemieńcu, które było elitarną placówką kształcącą polską młodzież ziemiańską. Szkołę tę zapewne ukończył z otrzymanym świadectwem dojrzałości. 8 października 1824 zapisał się na Wydział Prawa i Administracji Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, w wieku 25 lat. W 1827 roku uzyskał stopień magistra prawa. Po ukończeniu studiów zamieszkał w Lubartowie. 6 czerwca 1829 roku został mianowany na rejenta Powiatu Lubartowskiego. Siedziba jego kancelarii mieściła się wówczas w Lubartowie, w domu pod numerem 320 przy ulicy Sernickiej. W tamtejszej parafii 22 maja 1833 roku poślubił Karolinę Pogonowską. Miał z nią dwoje dzieci Wincentego i Agnieszkę, urodzonych 22 stycznia 1834 roku. 25 listopada 1834 roku K. Załoziecki został mianowany na rejenta kancelarii ziemiańskiej Województwa Lubelskiego. Swoją kancelarię prowadził przy Trybunale Cywilnym I Instancji w Lublinie. Tam pierwszy akt sporządził 14 marca 1835 r. Od 2 marca do 28 kwietnia był również zastępcą archiwisty w Archiwum Akt Dawnych w Lublinie. Prawdopodobnie z tego względu początkowo mieszkał w klasztorze Bernardynów, w którym mieściła się siedziba tego archiwum. Później wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. W aktach notarialnych pojawiają się jego następujące adresy zamieszkania: dom przy ulicy Krakowskie Przedmieście pod nr 135, dom pod nr 210 przy ulicy Królewskiej, dom pod nr 347 i 320 przy ulicy Czechowskiej. Od 31 marca 1837 r., z powodu usunięcia województw i wprowadzenia guberni, określany był w aktach jako rejent kancelarii ziemiańskiej Guberni Lubelskiej. Ostatni akt notarialny w zachowanych księgach został spisany 26 lipca 1837. W 1837 r. K. Załoziecki został nauczycielem prawa w Gimnazjum Wojewódzkim Lubelskim. Nie udało się ustalić dokładnej daty rozpoczęcia pracy w tej placówce. We wrześniu 1840 roku został odwołany z tej funkcji z powodu reorganizacji szkół w Królestwie Polskim i usunięcia prawa z planu nauczania. Od 28 maja 1837 r. Załoziecki sprawował również funkcję podsędka w Sądzie Pokoju Powiatu Lubelskiego, a od 28 czerwca 1838 roku był podprokuratorem przy Trybunale Cywilnym I Instancji Guberni Lubelskiej. Nie udało się ustalić dalszych losów ani daty śmierci notariusza. Po jego działalności pozostały 3 księgi aktów notarialnych. Na początku każdego aktu zapisana jest data oraz miejsce jego sporządzenia, następnie imię i nazwisko notariusza oraz dwóch świadków, których obecność była konieczna przy spisywaniu. Informacje te umożliwiały udowodnienie, że dokument pochodził od władzy, która nadawała mu walor autentyczności. Ważnymi elementami były również imiona, nazwiska, miejsce zamieszkania oraz zajęcia stron. Jeśli notariusz ich nie znał, umieszczał te same informacje dotyczące rekognoscentów. Po sporządzeniu dokument był odczytywany przez notariusza, a na jego końcu strony, świadkowie i notariusz składali podpisy. Kancelaria była najczęstszym miejscem spisywania dokumentów. W wyjątkowych sytuacjach notariusz opuszczał swoją kancelarię. Wówczas wpisywał miejsce, w którym dokonał czynności urzędowych. Oprócz ksiąg aktów notarialnych zachowały się również 3 repertoria, w których znajdują się skrócone wersje aktów notarialnych, podpisy stron oraz rodzaje spisanych aktów. Na końcu każdego z repertoriów występuje skorowidz alfabetyczny zawierający imiona i nazwiska stron, rodzaj oraz numer aktu notarialnego.