Zespół zawiera akta notarialne (sygn. 1-39) 1856-1893, repertoria (sygn. 40-83) 1856-1893 skorowidze (sygn. 84-87) 1855-1892 oraz księgę protestów weksli (sygn. 88) 1884 i wypis z aktu notarialnego (sygn. 89) 1951-1955 ułożone w układzie rzeczowo-chronologicznym. Za księgami aktów ułożono repertoria a dalej skorowidze. Księgi zawierały akty dotyczące sprzedaży, sprawy spadkowe, umowy darowizny, pożyczki, dzierżawy, oświadczenia ostatniej woli, testamenty, umowy przedślubne, cesje, obligi, spisy inwentarzy, pełnomocnictwa.Typ kancelarii: księga wpisów, chronologiczny układ aktów notarialnych i wpisów w repertorium, alfabetyczny w skorowidzach. Spisywane w kancelarii akty notarialne mają postać rękopisów. Akty są opatrzone podpisami notariusza i niekiedy świadków.

Notariusz Feliks Wasiutyński prowadził kancelarię przy Sądzie Okręgowym w Lublinie w latach 1856-1893 czyli na przełomie dwóch systemów prawnych: polskim - wzorowanym na systemie francuskim oraz prawie wprowadzonym w 1876 r. przez władze Cesarstwa Rosyjskiego. Organizacje notariatu wprowadziła w 1808 r. ustawa notarialna dla Księstwa Warszawskiego wzorowana na ustawie francuskiej z 16 marca 1803 r. Notariuszem mogła zostać osoba, która skończyła 25 lat, miała uregulowany stosunek do służby wojskowej i pełnię praw publicznych. Ponadto powinna posiadać wykształcenie prawnicze, praktykę w zawodzie i złożyć egzamin asesorski. Od 1810 r. wszystkich notariuszy mianował król. System francuski, który oddzielał jurysdykcje sporną od dobrowolnej przyznawał notariuszom szeroki zakres działań. Notariusze byli osobami zaufania publicznego - urzędnikami właściwymi do przyjmowania aktów wypływających z dobrej woli stron, umów, jednostronnych zobowiązań, deklaracji, którym strony powinny lub chciały nadać cechy autentyczności. Tak zwany przymus notarialny był wymagany dla takich spraw jak: umowy dziedziczenia, darowizny na wypadek śmierci, zrzeczenie się dziedziczenia, umowy dotyczące rozporządzenia spadkiem, przysposobienie dziecka, uznanie dziecka nieślubnego, przeniesienie własności, opieczętowanie i zdjęcie pieczęci, przyjmowanie depozytów (np. papierów wartościowych), protesty weksli, uwierzytelnianie podpisów. Czynności wykonywane przez notariuszy to także oświadczenia woli, testamenty, wnioski o wpis lub wykreślenie w sprawach gruntowych, a także pośredniczenie przy podziałach majątku oraz spisywanie zaręczeń. Jego obowiązkiem było też używanie pieczęci z godłem oraz zabezpieczanie ksiąg. W przypadku śmierci notariusza dokumentacja trafiała do właściwego Sądu Okręgowego. Zmiany przyniosły ustawy hipoteczne z 1818 (wtedy wprowadzono m.in. nazwę „rejent”) i 1825 r. (wprowadzono podział na pisarzy aktowych i rejentów kancelarii ziemiańskich). Ponadto rejenci mogli odkupywać akta ustępujących notariuszy i wydawać z nich odpisy. Początkowo znajomość języka rosyjskiego była dodatkowym ale nie obowiązkowym wymaganiem. Duże zmiany wprowadziła rosyjska ustawa notarialna z dnia 19 lutego 1875 roku „O zastosowaniu do Warszawskiego okręgu sądowego Najwyżej zatwierdzonej dnia 14 kwietnia 1866 roku ustawy notarialnej”, wprowadzonej w Królestwie Polskim w 1876 r. Zmieniono m.in. nazwę urzędu „notariusz” nie „rejent” i co najważniejsze nakazano prowadzenie ksiąg w języku rosyjskim a tylko na żądanie stron dokument mógł powstać w języku polskim. Pogorszył się status notariusza. Zostali oni urzędnikami państwowymi VIII klasy w wyniku czego m.in. pozbawiono ich prawa do emerytury. Mimo postępującej rusyfikacji notariat został ostoją polskości. Wprowadzono również dokładne przepisy dotyczące przechowywania akt notarialnych Zwierzchnictwo nad notariatem sprawowała Komisja Rządowa Sprawiedliwości a bezpośredni nadzór odpowiednie sądy. Akt, oprócz imion i nazwisk stron, ich miejsca zamieszkania powinien był zawierać, nazwy miejsca urzędowania notariusza, imiona i nazwiska świadków i ich miejsca zamieszkania oraz daty zawarcia aktu. Miał być sporządzany bez przerw tekstu, czytelnie, bez skrótów, daty i liczby musiały być opisane słownie. Po spisaniu aktu należało go odczytać stronom. Pieczęć miała zawierać herb państwa, imię i nazwisko notariusza, sąd przy którym urzędował oraz tytuł. W kancelarii właściwego sądu należało złożyć wzór podpisu. Z akt osobowych notariusza i akt stanu cywilnego parafii świętego Jana w Lublinie wynika, że Feliks Jan Antoni Wasiutyński syn Jana i Tekli ze Zglinieckich, rejent kancelarii ziemiańskiej Guberni Lubelskiej w Lublinie urodził się 26 maja 1825 r. Jego ojcem, jak wynika m.in. z akt metrykalnych był Jan Wasiutyński, również notariusz w Lublinie. Feliks Wasiutyński ukończył kursy prawne w Warszawie. Następnie, 5/17 września 1845 r., został aplikantem sądowym przy Trybunale Cywilnym Guberni Lubelskiej. Komisja Rządowa Sprawiedliwości nominowała go do pełnienia obowiązków podpisarza Sądu Pokoju Okręgu Lubelskiego z płacą 240 rubli. W maju 1856 r. został mianowany rejentem kancelarii ziemiańskiej Guberni Lubelskiej. W 1859 r. Feliks Wasiutyński pojął za żonę Ignacę Holtzer. W dniu 1 lipca 1876 został mianowany notariuszem przy Wydziale Hipotecznym Sadu Okręgowego w Lublinie. Zmarł 26 listopada 1893 r. Pierwszy akt sporządzony przez Feliksa Wasiutyńskiego datuje się na 11/23 czerwca 1856 r. Ostatni akt z jego kancelarii został wystawiony 25 listopada 1893 r. przez zastępującego Wasiutyńskiego Władysława Orłowskiego. W czasie urlopów (po reformie z 1876 r.) zastępowali go: Florian Kazanowski (1877 r.) Adam Pleszczyński (1878- 1885) i Władysław Orłowski (1886-1893).