1. Księgi aktów notarialnych z lat 1892-1914 (sygn. 1-24), zawierające: cesje, plenipotencje, kontrakty dzierżawy, zobowiązania dłużne, komplanacje, kontrakty kupna i sprzedaży, pokwitowania, testamenty publiczne, inwentarze pozostałości, działy majątku, intercyzy przedślubne; ponadto w załącznikach do aktów: testamenty własnoręczne, plany kartograficzne, pisma urzędowe w sprawie. W księgach aktów notarialnych, zgodnie z przyjętą praktyką kancelaryjną, nie umieszczano dokumentów transakcji dotyczących nieruchomości z hipotekami, plenipotencji en brevet oraz protestów weksli. Informacje o ich sporządzeniu odnotowywano natomiast w repertoriach. 2. Repertoria tabelaryczne aktów notarialnych z lat 1892-1914 (sygn. 25-49), zawierające numer wpisu w księdze notarialnej, datę spisania dokumentu, rodzaj i regest aktu oraz potwierdzenie odebrania wypisu. 3. Repertoria tabelaryczne aktów hipotecznych z lat 1892-1914 (sygn. 50-70), zawierające datę spisania dokumentu, nazwę księgi, regest aktu oraz nominał stempla skarbowego. 4. Skorowidze do aktów notarialnych z lat 1892-1914 (sygn. 70-87), zawierające nazwiska osób dokonujących czynności notarialnych przed Piotrem Turczynowiczem wraz z podaniem numeru wpisu w księdze notarialnej oraz daty rocznej sprawy. 5. Wypisy aktów hipotecznych sporządzonych w latach 1904-1914 (sygn. 88). 6. Wypisy aktów notarialnych sporządzonych w latach 1907-1913 (sygn. 89). 7. Załączniki do repertoriów i skorowidzów, zawierające potrzebne do wydania wypisów plenipotencje, odpisy aktów metrykalnych, potwierdzenia odbioru przesyłek poleconych, zaświadczenia o sporządzeniu wypisów aktów hipotecznych oraz notatki notariusza (sygn. 90).

Piotr Turczynowicz sprawował urząd notariusza w Lublinie w latach 1892-1914. Podstawą prawną jego działalności była rosyjska ustawę notarialna z 14 kwietnia 1866 r., którą w 1876 r. wprowadzono na ziemiach Królestwa Polskiego. Nakazywała ona sporządzanie aktów notarialnych w języku rosyjskim, dopuszczając wydawanie przekładu na język polski jedynie na żądanie stron. Dotychczas używaną tytulaturę rejenta zmieniła ona na notariusza, który odtąd zaliczony został do urzędów VII klasy, jednakże bez prawa do rang i emerytur. Zadaniem notariusza było przyjmowanie aktów dobrej woli, którym strony chciały nadać cechę autentyczności, zapewnić im datę lub przechowanie w kancelarii. Do najczęściej sporządzanych przez Piotra Turczynowicza dokumentów należy zaliczyć akty kupna i sprzedaży, cesje, działy majątku, kontrakty dzierżawy, intercyzy przedślubne, inwentarze pozostałości, pokwitowania, zobowiązania dłużne, plenipotencje, czy testamenty. Gwarancją nadania mocy prawnej dokumentom spisywanym przez notariusza było zachowanie odpowiedniej formy kancelaryjnej. Każdy akt notarialny zaczynał się od podania daty, nazwiska i pełnej tytulatury notariusza oraz miejsca, w którym wykonywał on swoje czynności. Następnie zapisywano dane personalne stron, które uczestniczyły w danej sprawie oraz towarzyszących im świadków, po czym przechodzono do szczegółów umowy. Gotowy dokument odczytywano w obecności osób poświadczających zgodność dokumentu z wolą zeznającego, a fakt ten odnotowywano w ostatnim akapicie dokumentu wraz z podaniem wysokości wniesionej opłaty urzędowej. Tak przygotowany akt notarialny był podpisywany kolejno przez strony, świadków i notariusza. W momencie sporządzenia i złożenia pod nim podpisów, dokument stawał się pełnowartościowym aktem publicznym. Do obowiązków notariusza należało również przechowywanie spisanych przez niego aktów. Z początkiem każdego nowego roku kalendarzowego zszywano i oprawiano w księgę dokumenty z roku ubiegłego. Notariusz był zobligowany także do dawania wyciągów z aktów przed nimi zawartych, czyli tzw. ekspedycji, a informację o dokonaniu tej czynności należało nanieść na oryginale. Prawo zobowiązywało również do prowadzenia repertorium, w którym odnotowywano istotne informacje o dokumentach wystawianych przez notariusza: miejsce spisania, dokładną datę, dane o osobach będących stronami, wysokość opłaty i pokwitowanie odbioru wyciągów. Piotr Kilian Turczynowicz urodził się 8 lipca 1843 r. we wsi Stroczuny, położonej w powiecie kalwaryjskim guberni augustowskiej. Wywodził się on z rodziny szlacheckiej, posługującej się herbem Gozdawa, a jego rodzicami byli właściciel ziemski Bonifacy Turczynowicz oraz Pelagia z Lachowiczów. Piotr Turczynowicz ukończył szkołę średnią w Mariampolu. Podczas powstania styczniowego przyłączył się do insurekcji, walcząc na terenie województwa augustowskiego, a po jego upadku wyjechał do Warszawy. Podjął tam studia w Szkole Głównej Warszawskiej, które ukończył ze stopniem magistra prawa i administracji. 23 stycznia 1867 r. wstąpił do służby państwowej, obejmując stanowisko aplikanta przy Trybunale Cywilnym w Warszawie, by rok później zostać asesorem w Sądzie Policji Poprawczej w Janowie. 14 listopada 1868 r. poślubił w warszawskiej katedrze Antoninę Leokadię Resselewską, z którą doczekał się sześciorga dzieci (czterech synów: Wiktora Feliksa, Stanisława Anzelma, Tadeusza Józefa i Jana Leona oraz dwóch córek: Marii Walerii i Zofii Klary). W 1872 r. na własną prośbę został przeniesiony na asesurę w Sądzie Policji Poprawczej w Lublinie, a w 1873 r. mianowany pisarzem Sądu Kryminalnego w Lublinie. 27 czerwca 1876 r. dołączył do Departamentu Ministerstwa Sprawiedliwości i został oddelegowany na urząd pełniącego obowiązki sędziego śledczego w Lubelskim Sądzie Okręgowym, zaś w sierpniu tego roku powierzono mu zawiadywanie janowskim wydziałem śledczym tegoż sądu. Po trzech latach przeniesiono go na analogiczne stanowisko w II wydziale powiatu lubelskiego. W tym miejscu pracy doczekał się kolejnych awansów: w lutym 1883 r. został zatwierdzony ukazem carskim w powinnościach sędziego śledczego, a w styczniu 1891 r. został zaliczony za wysługę lat do grona radców stanu ze starszeństwem. Po przeszło dwudziestu latach spędzonych w sądownictwie, Piotr Turczynowicz rozpoczął starania o podjęcie pracy w notariacie. W 1890 r. po raz pierwszy złożył swoją aplikację na urząd notariusza w Lublinie, wakujący po śmierci Władysława Michelisa. Cel swój osiągnął jednak dopiero dwa lata później. 20 czerwca 1892 r. rozkazem Starszego Przewodniczącego Warszawskiej Izby Sądowej został mianowany lubelskim notariuszem przy kancelarii hipotecznej Lubelskiego Sądu Okręgowego na miejsce zmarłego notariusza Alfreda Baranowskiego, zaś 7 lipca 1892 r. został zwolniony z obowiązków sędziego śledczego. Tego samego dnia Turczynowicz wystawił swój pierwszy akt notarialny. Czynności notarialne Piotr Turczynowicz prowadził w kancelarii hipotecznej Lubelskiego Sądu Okręgowego, mieszczącej się w dawnym gmachu Trybunału Koronnego, pod adresem Rynek 1. Obszar jego działalności związany był zatem z właściwością terytorialną tegoż Sądu i obejmował całą gubernię lubelską. Większość aktów notarialnych była spisywana w obrębie kancelarii, ale w niektórych przypadkach wzywano notariusza do różnych lubelskich lokacji, a także na dwory właścicieli ziemskich, położone w różnych częściach guberni, aby tam dopełnił swoich czynności. Za swoją pracę w służbie państwowej Turczynowicz został dwukrotnie odznaczony: 9 marca 1896 r. na pamiątkę panowania Aleksandra III otrzymał srebrny medal na szarfie orderu św. Aleksandra Newskiego, zaś 5 marca 1913 r. nabył prawa do noszenia jasnobrązowego medalu pamiątkowego 300-lecia Domu Romanowów. Choć w myśl przepisów prawa urząd notariusza był sprawowany dożywotnie, Piotr Turczynowicz został zmuszony z niego ustąpić wcześniej. Ostatni akt sporządził 31 marca 1911 r. , po czym został odsunięty od wykonywania swoich obowiązków. W jego imieniu kancelarię prowadzili odtąd kolejno Aleksander Judejko (do czerwca 1913 r.), a następnie syn notariusza Jan Turczynowicz. Przyczyną tego zawieszenia było oskarżenie o nieprawidłowe sporządzenie aktu notarialnego, mocą którego grupa osób utworzyła spółkę pod nazwą „Lubelskie Towarzystwo Ziemiańskie”. Notariuszowi postawiono zarzuty sporządzenia aktu takiego stowarzyszenia, które ze względu na swe cele i zakres działalności nie mogło powstać na drodze aktu notarialnego, lecz wymagało pozwolenia władzy rządowej. Ponadto zaaprobował nazwę bez dodania do niej nazwisk odpowiedzialnych członków oraz zamieścił warunki pozbawiające członków komandytowych praw w kwestii przyjmowania nowych osób. Wreszcie oskarżono notariusza o umyślne użycie w akcie nielegalnego sformułowania „poddani Królestwa Polskiego”, czym odłączył ich od poddanych Imperium Rosyjskiego. Ówczesna prasa polska właśnie ten ostatni zarzut uznaje za prawdziwą przyczynę oskarżenia, ukazując przy tym Turczynowicza jako gorliwego patriotę, wierzącego w odzyskanie przez Polskę niepodległości. 23 października 1911 r. prowadzący postępowanie Warszawski Sąd Okręgowy wydał wyrok nakazujący usunięcie Piotra Turczynowicza ze stanowiska przy kancelarii hipotecznej Lubelskiego Sądu Okręgowego z zakazem wykonywania podobnych czynności w przyszłości. Lubelski notariusz bezskutecznie odwoływał się od wyroku do Warszawskiej Izby Sądowej, a następnie zaskarżył do Senatu decyzję o niezastosowaniu amnestii w jego sprawie. 9 czerwca 1914 r. Jan Turczynowicz sporządził ostatni akt notarialny w imieniu ojca, a 18 czerwca 1914 r. zapadł wyrok Warszawskiej Izby Sądowej, nakazujący zwolnić ze stanowiska notariusza przy wydziale hipotecznym Lubelskiego Sądu Okręgowego radcę stanu Piotra Turczynowicza. Były powstaniec, sędzia i notariusz nie doczekał się już upragnionej niepodległości. Zmarł 15 kwietnia 1917 r., a dwa dni później został pochowany na cmentarzu miejskim przy ul. Lipowej.