1. Księgi aktów notarialnych z lat 1894-1914 (sygn. 1-21), zawierające: cesje, plenipotencje, kontrakty dzierżawy, zobowiązania dłużne, komplanacje, kontrakty kupna i sprzedaży, pokwitowania, testamenty publiczne, inwentarze pozostałości, działy majątku, intercyzy przedślubne; ponadto w załącznikach do aktów: testamenty własnoręczne, plany kartograficzne, pisma urzędowe w sprawie. W księgach aktów notarialnych, zgodnie z przyjętą praktyką kancelaryjną, nie umieszczano dokumentów transakcji dotyczących nieruchomości z hipotekami, plenipotencji en brevet, protestów weksli, potwierdzeń zgodności z oryginałem oraz oświadczeń. Informacje o ich sporządzeniu odnotowywano natomiast w repertoriach. Akty notarialne z 1893 r. znajdują się w zespole nr 35/343/0 Akta Notariusza Stanisława Dobkiewicza w Lublinie (sygn. 3). 2. Repertoria tabelaryczne aktów notarialnych z lat 1893-1914 (sygn. 22-37), zawierające numer wpisu w księdze notarialnej, datę spisania dokumentu, rodzaj i regest aktu oraz potwierdzenie odebrania wypisu. 3. Repertoria tabelaryczne aktów hipotecznych z lat 1893-1914 (sygn. 38-54), zawierające datę spisania dokumentu, nazwę księgi, regest aktu oraz nominał stempla skarbowego. Repertorium z roku 1901 nie zachowało się. 4. Skorowidze do aktów notarialnych z lat 1893-1914 (sygn. 55-70), zawierające nazwiska osób dokonujących czynności notarialnych przed Antonim Wadowskim wraz z podaniem numeru wpisu w księdze notarialnej oraz daty rocznej sprawy. Skorowidz z lat 1893-1896 (sygn. 55) zawiera ponadto informacje o aktach sporządzonych przez Stanisława Dobkiewicza w latach 1890-1893. 5. Wypisy aktów notarialnych z lat 1894-1914 (sygn. 71). 6. Wypisy aktów hipotecznych z lat 1903-1914 (sygn. 72). 7. Dokumenty związane z wydawaniem wypisów z aktów notariusza Wadowskiego, stanowiące załączniki do repertoriów i skorowidzów: prośby o wydanie wypisów, pełnomocnictwa, odpisy aktów metrykalnych, zaświadczenia o sporządzeniu wypisów aktów hipotecznych oraz notatki. Wśród nich znajdują się również posteriora, związane z wydawaniem odpisów już po śmierci Antoniego Wadowskiego (sygn. 73).

Antoni Wadowski sprawował urząd notariusza w Lublinie w latach 1893-1914. Podstawą prawną jego działalności była rosyjska ustawę notarialna z 14 kwietnia 1866 r., którą w 1876 r. wprowadzono na ziemiach Królestwa Polskiego. Nakazywała ona sporządzanie aktów notarialnych w języku rosyjskim, dopuszczając wydawanie przekładu na język polski jedynie na żądanie stron. Dotychczas używaną tytulaturę rejenta zmieniła ona na notariusza, który odtąd zaliczony został do urzędów VII klasy, jednakże bez prawa do rang i emerytur. Zadaniem notariusza było przyjmowanie aktów dobrej woli, którym strony chciały nadać cechę autentyczności, zapewnić im datę lub przechowanie w kancelarii. Do najczęściej sporządzanych przez Antoniego Wadowskiego dokumentów należy zaliczyć akty kupna i sprzedaży, cesje, działy majątku, kontrakty dzierżawy, intercyzy przedślubne, inwentarze pozostałości, pokwitowania, zobowiązania dłużne, plenipotencje, czy testamenty. Gwarancją nadania mocy prawnej dokumentom spisywanym przez notariusza było zachowanie odpowiedniej formy kancelaryjnej. Każdy akt notarialny zaczynał się od podania daty, nazwiska i pełnej tytulatury notariusza oraz miejsca, w którym wykonywał on swoje czynności. Następnie zapisywano dane personalne stron, które uczestniczyły w danej sprawie oraz towarzyszących im świadków, po czym przechodzono do szczegółów umowy. Gotowy dokument odczytywano w obecności osób poświadczających zgodność dokumentu z wolą zeznającego, a fakt ten odnotowywano w ostatnim akapicie dokumentu wraz z podaniem wysokości wniesionej opłaty urzędowej. Tak przygotowany akt notarialny był podpisywany kolejno przez strony, świadków i notariusza. W momencie sporządzenia i złożenia pod nim podpisów, dokument stawał się pełnowartościowym aktem publicznym. Do obowiązków notariusza należało również przechowywanie spisanych przez niego aktów. Z początkiem każdego nowego roku kalendarzowego zszywano i oprawiano w księgę dokumenty z roku ubiegłego. Notariusz był zobligowany także do dawania wyciągów z aktów przed nimi zawartych, czyli tzw. ekspedycji, a informację o dokonaniu tej czynności należało nanieść na oryginale. Prawo zobowiązywało również do prowadzenia repertorium, w którym odnotowywano istotne informacje o dokumentach wystawianych przez notariusza: miejsce spisania, dokładną datę, dane o osobach będących stronami, wysokość opłaty i pokwitowanie odbioru wyciągów. Antoni Wadowski urodził się 25 maja 1848 r. w Kamionce, jako syn Tomasza i Marianny z Drozdów. Po ukończeniu nauki w gimnazjum, podjął studia na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Zakończył je zaliczeniem egzaminu dyplomowego, ale nie złożył w terminie odpowiedniej dysertacji, dlatego przysługiwał mu jedynie tytuł rzeczywistego studenta praw. 30 września 1873 r. wstąpił do służby państwowej i został wyznaczony aplikantem sądowym przy Warszawskim Trybunale Cywilnym w randze sekretarza gubernialnego ze starszeństwem. W lutym 1876 r. został oddelegowany do wypełniania obowiązków asesora w II Oddziale Warszawskiego Sądu Policji Poprawczej, a w lipcu tego roku wyznaczony pomocnikiem Sekretarza Lubelskiego Sądu Okręgowego. 12 stycznia 1877 r. poślubił w Zemborzycach Marcelę Ewę Mankiewiczównę, z którą doczekał się dwóch synów (Witolda Henryka oraz Stanisława Jana) i trzech córek (Marii Antoniny, Aliny Ireny oraz Wandy Roży – dwie pierwsze zmarły w dzieciństwie). Pełniąc służbę w Lubelskim Sądzie Okręgowym Antoni Wadowski kilkukrotnie powoływany był do wypełniania obowiązków sekretarza, a także sekretarza Wydziału Karnego tegoż sądu, by w sierpniu 1881 r. objąć to ostatnie stanowisko. W tych latach doczekał się również trzech awansów zawodowych, zdobywając kolejno rangę sekretarza kolegialnego, radcy tytularnego oraz asesora kolegialnego. 23 kwietnia 1883 r. rozkazem Ministerstwa Sprawiedliwości został mianowany pełniącym obowiązki sędziego śledczego powiatu krasnostawskiego w okręgu Lubelskiego Sądu Okręgowego, zaś po 10 latach dostał nominację o na analogiczne stanowisko w pierwszym obwodzie powiatu bałaszowskiego, w okręgu Saratowskiego Sądu Okręgowego. Perspektywa wyjazdu w głąb Imperium Rosyjskiego skłoniła Antoniego Wadowskiego do aplikowania na stanowisko notariusza przy kancelarii hipotecznej Lubelskiego Sądu Okręgowego, wakujące po rezygnacji Stanisława Dobkiewicza. Wadowski prośbę swą motywował przede wszystkim kwestią zapewnienia edukacji swoim dzieciom, które pobierały wówczas nauki w Lublinie. W nowym miejscu pracy nie miałyby one możliwości zdobycia odpowiedniego wykształcenia, a skromne wynagrodzenie sędziego śledczego nie wystarczyło na utrzymywanie dwóch mieszkań. Ponadto dotychczasowa praca w rozjazdach odbiła się mocno na zdrowiu Wadowskiego, czego dowodziło złożone przez niego zaświadczenie lekarskie. 19 kwietnia 1883 r. Wadowski złożył egzamin zawodowy, sprawdzający znajomość przepisów prawnych oraz umiejętności właściwego sporządzania aktów i realizowania procedur kancelaryjnych i notarialnych. Trzy miesiące później, 15 lipca, został zwolniony z wykonywania czynności sędziego śledczego i mianowany notariuszem przy oddziale hipotecznym Lubelskiego Sądu Okręgowego. 15 sierpnia, dzień po złożeniu przysięgi, Antoni Wadowski wystawił swój pierwszy akt notarialny. Czynności urzędowe notariusz Wadowski prowadził w kancelarii hipotecznej Lubelskiego Sądu Okręgowego, mieszczącej się początkowo w dawnym gmachu Trybunału Koronnego, pod adresem Rynek 1, a od listopada 1894 r. w nowym budynku sądu przy ul. Krakowskie Przedmieście. Obszar jego działalności związany był zatem z właściwością terytorialną tegoż sądu i obejmował całą gubernię lubelską. Większość aktów notarialnych była spisywana w obrębie kancelarii, ale w niektórych przypadkach wzywano notariusza do różnych lubelskich lokacji, a także na dwory właścicieli ziemskich, położone w różnych częściach guberni, aby tam dopełnił swoich czynności. Podczas urlopów notariusza jego obowiązki pełnili wyznaczani przez niego zastępcy: Władysław Przegaliński (1909), Aleksander Lipski (1895-1905), Władysław Sobolewski (1906-1908), Józef Wisłocki (1909-1914) oraz Juliusz Mączyński (1912). Za swoją pracę w służbie państwowej Wadowski został dwukrotnie odznaczony: 26 lutego 1896 r. na pamiątkę panowania Aleksandra III otrzymał srebrny medal na szarfie orderu św. Aleksandra Newskiego, zaś 21 lutego 1913 r. nabył prawa do noszenia jasnobrązowego medalu pamiątkowego 300-lecia Domu Romanowów. Antoni Wadowski, poza wykonywaniem obowiązków służbowych, angażował się również w działalność dobroczynną oraz uczestniczył w życiu kulturalnym miasta Lublina. W latach 1896-1914 był członkiem rzeczywistym Lubelskiego Towarzystwa Dobroczynności, a w latach 1902-1904 pełnił analogiczną funkcję w Lubelskim Towarzystwie Muzycznym. Zgodnie z przepisami prawa Wadowski pełnił urząd lubelskiego notariusza dożywotnio. Po raz ostatni złożył swój podpis pod aktem notarialnym 23 października 1914 r., zaś 6 listopada potwierdził jeszcze wierność wykonanej kopii. Zmarł 19 listopada 1914 r., a dwa dni później został pochowany na cmentarzu miejskim przy ul. Lipowej.