Nagrania dźwiękowe zarejestrowane na kasetach magnetofonowych można podzielić na dwie grupy. Pierwsza grupa to nagrania, które Remigiusz Skrabeliński wykonywał podczas nabożeństw kościelnych i demonstracji opozycyjnych. Są to m.in. msze święte za Ojczyznę odprawiane co miesiąc w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie, pogrzeb ks. Jerzego Popiełuszki, msze św. rocznicowe (z okazji odzyskania przez Polskę niepodległości oraz Powstania Warszawskiego), demonstracje opozycyjne w Warszawie. Według informacji przekazanej przez darczyńcę nagrania dokonywane były na magnetofonie MK 235 Automatic Grundig produkcji UNITRA ZRK, z podłączonym mikrofonem. W przypadku nagrań dokonywanych bezpośrednio w kościele lub podczas demonstracji magnetofon schowany był w torbie i dodatkowo owinięty szalem. Miało to wpływ na jakość zapisu nagrań. Drugą grupę stanowią audycje nagrywane z odbiorników nadawczych (z radia lub telewizji), dotyczące wydarzeń w Polsce. Są to fragmenty wiadomości różnych rozgłośni radiowych m.in. BBC, Głosu Ameryki, Radia Watykan; wiadomości z wyboru Karola Wojtyły na papieża; przemówienia Jana Pawła II skierowane do Polaków z Radia Watykan; fragmenty z III pielgrzymki Jana Pawła II do Polski nagrane z odbiornika telewizyjnego; audycje Radia Solidarność; występy satyryczne Jana Pietrzaka oraz innych artystów kabaretowych; pieśni i ballady podziemnej Solidarności. W toku opracowania podzielono je na siedem serii: 1. Nabożeństwa kościelne (1979-1989): 111 j.a. - m.in. msze św. za Ojczyznę odprawiane w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie celebrowane przez ks. Jerzego Popiełuszkę, msze św. rocznicowe (z okazji odzyskania przez Polskę niepodległości oraz powstania warszawskiego); 2. Demonstracje (1985-1988): 7 j.a. - demonstracje opozycyjne w Warszawie; 3. Audycje radiowe i telewizyjne (1970-1988): 51 j.a. - fragmenty audycji różnych rozgłośni (m.in. BBC, Głosu Ameryki) dotyczące wydarzeń w Polsce; 4. Audycje Radia Solidarność (ze względu na szczególny charakter stacji radiowej działającej w podziemiu) (1983-1984): 5 j.a.; 5. Pieśni Solidarności (1981-1988): 6 j.a. - pieśni i ballady podziemnej Solidarności; 6. Programy satyryczne (1981-1992): 11 j.a. - występy m.in. satyryka Jana Pietrzaka; 7. Pieśni patriotyczne (1981-1988): 2 j.a.

Remigiusz Skrabeliński urodził się 31 lipca 1931 r. w Stolinie, w województwie poleskim. Dyplom maturalny uzyskał w 1950 r. w Oleśnicy Śląskiej i w tym samym roku rozpoczął studia w nowo powołanej Akademii Lekarskiej (późniejszej Akademii Medycznej) w Białymstoku. Opuścił jej mury jako jeden z pierwszych absolwentów. Swoją karierę zawodową rozpoczął w Białymstoku, najpierw na Oddziale Urologicznym Szpitala Wojewódzkiego, a następnie w Oddziale Chirurgii Ogólnej w II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej. Podjął również dodatkową pracę w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Przez prawie rok, od czerwca 1958 roku do kwietnia 1959 roku pracował w Wiejskim Ośrodku Zdrowia w Filipowie (powiat suwalski), na stanowisku kierownika. Po roku wrócił do Białegostoku i w maju 1959 roku podjął pracę w Fabryce Pasmanterii jako lekarz zakładowy tej instytucji. Pracując w Fabryce Pasmanterii pełnił równocześnie obowiązki inspektora orzecznictwa lekarskiego i medycyny pracy. W latach 1960-1965 związany był z Tomaszowem Mazowieckim. Pracował w Wydziale Zdrowia i Opieki Społecznej na stanowisku kierownika oraz jako lekarz zakładowy w Tomaszowskiej Fabryce Dywanów i Chodników. Od 1966 roku pracował w Warszawie, na początku w Wojewódzkiej Przychodni Specjalistycznej, a od maja 1967 roku w Wydziale Zdrowia i Opieki Społecznej dla województwa warszawskiego jako kierownik Oddziału Profilaktyki i Lecznictwa. Zatrudniony był również w Szpitalu Wojewódzkim przy ul. Czerniakowskiej. Jako przedstawiciel Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej w 1970 roku wziął udział w seminarium w Sofii na temat: „Praktyczne działania w dziedzinie zdrowia publicznego”, które zostało zorganizowane przez Światową Organizację Zdrowia. W 1973 roku wyjechał do pracy w Algierii, gdzie spędził 4 lata. Po powrocie w 1977 roku kontynuował pracę w przemysłowej służbie zdrowia w Warszawie jako lekarz zakładowy m.in. w Fabryce Pras Automatycznych „PLASOMAT” przy ul. Techników (od 1980 r.) [1], oraz w Centrum Leczniczo-Rehabilitacyjnym i Medycyny Pracy „ATTIS” przy ul. Pawińskiego. W przemysłowej służbie zdrowia [2] Remigiusz Skrabeliński pracował do ostatnich chwil swojego życia. Był specjalistą medycyny ogólnej i organizacji ochrony zdrowia. Podczas stanu wojennego działał w podziemnej „Solidarności”. Był redaktorem prasy podziemnej pod pseudonimem Analizator i Kpiarz. W początkowym okresie stanu wojennego szkolił członków Tymczasowego Komitetu Zakładowego „Solidarność” w Warszawie, w elementarnych podstawach działalności konspiracyjnej [3]. Zmarł 11 grudnia 2007 r. w Warszawie [4]. Przypisy: [1] Remigiusz Skrabeliński, Garść wspomnień dotyczących okresu stanu wojennego. 1995 r. Zbiory Ośrodka Karta sygn. AO II/342W. [2] Celem przemysłowej służby zdrowia było przybliżenie opieki zdrowotnej do robotnika oraz powiązanie działalności lecznictwa ze znajomością warunków pracy w przemyśle i zapobieganie szkodliwościom zawodowym, zob. [hasło] [w:] Mała Encyklopedia Powszechna PWN, Warszawa 1959 r., s. 640-641 [3] Remigiusz Skrabeliński Garść wspomnień dotyczących okresu stanu wojennego. 1995 r. [4] Teresa Kurowska, Okręgowa Izba lekarska w Białymstoku, Biuletyn nr 1 styczeń-marzec 2008, Żałobne Karty, http://www.oil.org.pl/xml/oil/oil50/gazeta/numery/n2008/n200801/n20080117 [dostęp: 21.02.2014] i Krystyna Skrabelinska, Miesięcznik Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie „Puls” im. prof. Jana Nielubowicza, marzec 2008, Epitafium, http://www.oil.org.pl/xml/oil/oil68/gazeta/numery/n2008/n200803/n20080345 [dostęp: 21.02.2014].

Inwentarz zespołu Kolekcja nagrań dźwiękowych Remigiusza Skrabelińskiego, oprac. Renata Wójcik, Narodowe Archiwum Cyfrowe w Warszawie, Warszawa 2014, kps