Dokumenty osobiste Stanisława Kalinowskiego - 10 j.a. z lat 1916-1954 (sygn. 1-9, 364) - niewielka ilość korespondencji prywatnej i dokumentów osobistych, zarówno mecenasa i jego rodziny (w tym zebrane publikacje i wycinki prasowe, listy oraz fotografie); Działalność pozazawodowa Stanisława Kalinowskiego - 21 j.a. z lat 1919-1953 (sygn. 10-30) - dokumenty, kopie pism, korespondencja i notatki dotyczące działalności w różnego rodzaju towarzystwach, organizacjach społecznych i naukowych oraz komisjach; Samorząd Adwokacki - 10 j.a. z lat 1917-1954 (sygn. 31-40) - pojedyncze dokumenty, kopie pism, korespondencja i notatki dotyczące działania samorządu adwokackiego (wśród akt tej grupy występują protokoły i sprawozdania organów samorządu adwokackiego); Podręczne akta adwokackie Stanisława Kalinowskiego - 323 j.a. z lat 1916-1954 (sygn. 41-363) - zawartość stanowią przede wszystkim dokumenty takie jak wezwania do sądu, kopie i dublety pism, odpisy wyroków, korespondencja i notatki zebrane w trakcie prac nad sprawami prowadzonymi przez mecenasa, związane w różnym stopniu z ich przedmiotem i stronami.

Stanisław Jerzy Kalinowski urodził się 14 kwietnia 1888 r. we Lwowie. Zmarł w Lublinie 10 lipca 1954 r. w 1911 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W 1914 r. został mianowany sędzią Sądu Powiatowego w Buczaczu, a w 1915 r. oddelegowano go do Lublina, gdzie pełnił funkcje: sędziego sądu pokoju, sędziego sądu okręgowego i prokuratora Trybunału Sądowego. Od 1917 r. sędzia śledczy powiatu lubelskiego i lubartowskiego. Sędzia Sądu Okręgowego w Lublinie 1918-1921. W 1921 r. Rada Adwokacka w Lublinie wpisała go na listę adwokatów. W latach 1934–1937 pełnił kolejno funkcje: rzecznika dyscyplinarnego, wicedziekana (od 1935 r.) i dziekana (od 1936 r.). Komisaryczny Kierownik i Zarządca Izby Adwokackiej w Lublinie od 1940 r. do lipca 1944 r. Od sierpnia 1944 r., pełnił funkcję przewodniczącego Tymczasowego Zarządu Izby Adwokackiej, od 1945 r. przewodniczącego Okręgowej Rady Adwokackiej (funkcję dziekana pełnił do 1948 r.). Skreślony z listy adwokatów w 1951 r. W maju 1952 r. Wyższa Komisja Weryfikacyjna przy ministrze sprawiedliwości przywróciła mu prawo wykonywania zawodu. Członek Towarzystwa „Muzeum Lubelskie”, Lubelskiego Koła Polskiego Towarzystwa Naukowego oraz lubelskich władz Polskiego Czerwonego Krzyża. Prezes Komisji Likwidacyjnej szacującej straty po I wojnie światowej. Zajmował się stroną prawną i organizacyjną Instytutu Lubelskiego. Działał także jako radca prawny Kurii Biskupiej w Lublinie i Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik". Od 1944 r. działał jako współzałożyciel i pierwszy prezes Centralnego Komitetu Opieki Społecznej. Prezes powiatowego Komitetu Opieki Społecznej w Lublinie 1944–1948. Ponadto działał w Towarzystwie Opieki nad Majdankiem i w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Przewodniczył Obywatelskiemu Komitetowi Odbudowy Katedry Lubelskiej i diecezjalnemu „Caritas”. W 1949 r. ze względu na zasługi na polu działalności katolicko-społecznej został uhonorowany przez papieża Piusa XII godnością szambelana papieskiego.

Prawie całość dokumentów osobistych, fotografii i korespondencji pozostała w rękach spadkobierców Stanisława J. Kalinowskiego, którzy przekazali pojedyncze dokumenty i zdjęcia, również do Muzeum Lubelskiego (m. in. akt nadania godności szambelana papieskiego przez Piusa XII). W przypadku nabytku z 1959 r., w oparciu o pismo potwierdzające przejęcie z dnia 9 kwietnia 1959 r. (znak 114/1-59) można stwierdzić, że były to „akta Trybunału Lubelskiego z 1915 r.” i „część” akt kancelarii. Wpis o ubytku w 2007 r. w oparciu o informacje o zezwoleniu Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych w Warszawie, pismo PNM-153-11 z 28 II 1961 r., wynika z braku dokonania wpisu w księdze ubytków. Inwentarz w systemie ZoSIA; Opracowujący zespół i przygotowujący kartę zespołu omyłkowo pozostawił nie zmienione dane w rubryce 6g i 6h odnoszące się do stanu zespołu sprzed opracowania