Zachowane w zespole akta umożliwiają odtworzenie działalności Klubu od czasu jego utworzenia w 1938 r. Z materiałów organizacyjnych zachowały się jedynie: regulamin przynależności klubowej zawodników, przepisy dyscyplinarne sportu żużlowego, komunikaty Głównej Komisji Sportu Żużlowego. W zespole są także wykazy członków Klubu z lat 1947-1950. Brakuje natomiast statutów, które określały kompetencje poszczególnych władz Klubu. Ponadto zachowały się protokoły walnych zebrań sprawozdawczo-wyborczych oraz protokoły posiedzeń Zarządu i Komisji Rewizyjnej. Klub organizował, jako pierwszy w Polsce, obozy treningowe dla żużlowców. W zespole zachowały się regulaminy, programy zajęć oraz karty zgłoszenia uczestników. Z materiałów dotyczących zawodów w zespole znajdują się wyłącznie akta z meczów żużlowych. Są to między innymi: programy zawodów, afisze, protokoły sędziowskie oraz sprawozdania sportowe i finansowe. W zespole są także protokoły na licencje sportowe. W aktach zachowały się również telegramy jakie nadeszły do Klubu po tragicznej śmierci w 1950 r. Alfreda Smoczyka, W zespole znajdują się ponadto artykuły poświęcone śmiertelnemu wypadkowi, jakiemu uległ podczas treningu w 1978 r. Warto także zwrócić uwagę na materiały dotyczące obchodów 10 i 40-lecia działalności Klubu.

Początki Klubu sięgają 1938 roku. Wówczas to jeden z leszczyńskich motocyklistów Stanisław Ciesielski wystąpił z inicjatywą utworzenia Leszczyńskiego Klubu Motocyklowego. 7 i 11 maja odbyło się zebranie organizacyjne, na którym wybrano pierwszy zarząd. Prezesem Klubu został Idzi Dolata. Do podstawowych zadań Klubu zaliczono propagowanie sportu motorowego, prowadzenie imprez sportowych i wycieczek oraz zapoznawanie członków z najnowszymi zdobyczami techniki motoryzacyjnej. W okresie okupacji hitlerowskiej nie prowadzono działalności, którą reaktywowano w 45 r. W 1950 r. zlikwidowano Leszczyński Klub Motocyklowy, a w jego miejsce powołano Klub Sportowy „Unia”. W ramach Klubu działały różne sekcje sportowe. Najstarszą a zarazem najbardziej znaną jest sekcja żużlowa. W 1947 r. zawodnicy Leszczyńskiego Klubu Motocyklowego wywalczyli pierwsze tytuły mistrzowskie – Bolesław Dobrowolski został mistrzem kraju w klasie 125 ccm, a Alfred Smoczyk wicemistrzem w klasie do 250 ccm. Dwa lata później Klub zdobył po raz pierwszy tytuł Drużynowego Mistrza Polski. W tym okresie najbardziej znanym zawodnikiem leszczyńskiego klubu był Alfred Smoczyk, którego uznawano za najlepszego żużlowca w kraju. Jego błyskawiczną karierę przerwała nagła śmierć w 1950 r. W uznaniu jego zasług, od 1951 r. odbywają się rokrocznie zawody żużlowe o memoriał nazwany jego imieniem. Od 1951 r. żużel przestał być jedyną dyscypliną sportową Unii, ale pozostał tą dziedziną, w której Klub osiągnął najpoważniejsze sukcesy. Leszczyńscy żużlowcy wielokrotnie sięgali po tytuły Drużynowych Mistrzów Polski oraz osiągali sukcesy indywidualne. Oprócz wspomnianego już Alfreda Smoczyka do najbardziej zasłużonych zawodników „Unii” w okresie powojennym można zaliczyć: Henryka Żyto, Zdzisława Dobruckiego, Bernarda Jądra, Romana Jankowskiego i Zenona Kasprzaka. Do 1953 r. „Unia” nie miała własnego stadionu z torem żużlowym. W pierwszych latach powojennych Klub korzystał ze stadionu „Kolejarza”. W 1952 r. „Unia” złożyła wniosek o pozwolenie na budowę własnego stadionu. Uroczyste otwarcie stadionu odbyło się 19 kwietnia 1953 r., a nadano mu imię Alfreda Smoczyka. Na przełomie lat 1974-1975 dokonano przebudowy toru żużlowego. Kolejna modernizacja stadionu miała miejsce w 1977 r., w związku ze zorganizowanymi w Lesznie Centralnymi Dożynkami. Klub nadal działa.