W zachowanych materiałach są m.in.: statuty spółdzielni, akta rejestracyjne, materiały Walnych Zgromadzeń, posiedzenia Rady i Zarządu Spółdzielni, sprawozdania finansowe, protokoły kontroli i lustracji i rejestry członków Spółdzielni.

Początki Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej w Lesznie sięgają roku 1949, kiedy to 3 marca zarejestrowano Spółdzielnię pod nazwą Pomocnicza Spółdzielnia Członków Powiatowego Związku Cechów z odpowiedzialnością udziałów w Lesznie. Pierwszym prezesem Zarządu Spółdzielni został Adam Siwek. Od roku 1950 nazwa Spółdzielni brzmiała: Pomocnicza Spółdzielnia Rzemieślnicza Wielobranżowa w Lesznie. Późniejsze nazwy to: Rzemieślnicza Spółdzielnia Zaopatrzenia i Zbytu Ogólnobranżowa w Lesznie, Spółdzielnia Rzemieślnicza Ogólnobranżowa w Lesznie, a od września 1976 roku Spółdzielnia Rzemieślnicza Wielobranżowa w Lesznie. Na początku Spółdzielnia mieściła się przy ulicy Słowiańskiej 43, późniejsze adresy to: Słowiańska 25, Chrobrego 44, Słowiańska 44, Waryńskiego 27, 17 Stycznia 92. Spółdzielnia była m.in. członkiem Centralnego Związku Spółdzielczego, Centrali Rzemieślniczej Centrali Spółdzielczo-Państwowej, Związku Rzemiosła Polskiego oraz Izby Rzemieślniczej w Poznaniu. Z dniem 1 października 1951 roku Spółdzielnia przejęła Pomocniczą Spółdzielnię Rzemieślniczą Szewców, Cholewkarzy, Rymarzy i Pantoflarzy w Gostyniu. W czerwcu 1975 Spółdzielnia została połączona ze Spółdzielnią Rzemieślniczą Usług Różnych we Wschowie. Wschowska spółdzielnia utraciła wówczas swoją samodzielność prawną i stała się oddziałem Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej w Lesznie. W listopadzie 1981 roku wschowski oddział odłączył się od Spółdzielni i powstała Spółdzielnia Rzemieślnicza Wielobranżowa we Wschowie. Zadaniem Spółdzielni było organizowanie działalności usługowej i wytwórczej rzemiosła szczególnie w zakresie usług dla ludności, udzielanie pomocy rzemieślnikom oraz prowadzenie działalności gospodarczej, socjalnej, oświatowej i społeczno-wychowawczej przez organizowanie wspólnego przyjmowania zamówień, wspólnego zaopatrzenia i wspólnego zbytu. Na początku działalność Spółdzielni opierała się na zaopatrzeniu drobnych warsztatów rzemieślniczych w surowce (szewcy, rymarze, ślusarze). Z czasem utworzono pierwsze punkty usługowe – ślusarski, drzewny, instalacyjny i usług radiowych. Później działalność poszerzyła się m.in. o produkcję artykułów meblowych, metalowych, produktów z tworzyw sztucznych, a także usługi – budowlane, kominiarskie, elektryczne, wulkanizacyjne. Spółdzielnia otwarła też własne sklepy. W latach 70-ych XX wieku Spółdzielnia aktywnie uczestniczyła w czynach społecznych, brali w nich zwłaszcza udział członkowie branży budowlanej, którzy wykonywali prace remontowo-budowlane obiektów w ramach przygotowań do Centralnych Dożynek w Lesznie w roku 1977. Zaopatrzenie dla rzemiosła pochodziło m.in. z przydziałów Izby Rzemieślniczej w Poznaniu i Centralnego Związku Rzemieślniczych Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu, a później także Międzywojewódzkiej Hurtowni Zaopatrzenia Rzemiosła w Poznaniu. W początkowych latach zbyt towarów i usług organizowany był za pośrednictwem pracownika zbytu, który zbierał zamówienia w terenie z pionów handlowych PSS, PZGS czy MHD. Ponadto zawierano umowy na giełdach towarowych i targach krajowych, uczestniczono w przetargach. Nad wykonaniem zleceń produkcyjnych i usługowych czuwał Dział Techniczny Spółdzielni. W chwili założenia –3 marca 1949 roku - Spółdzielnia liczyła tylko 15 członków, na koniec roku 1949 - już 82 (zdecydowana większość reprezentowała branżę drzewną), a w roku 1970 – ponad 200. Organami Spółdzielni były: Walne Zgromadzenie, Rada i Zarząd. Ostatnim prezesem Spółdzielni, a także jej likwidatorem był Zdzisław Smolibowski. Spółdzielnia została wykreślona z rejestru przedsiębiorców dnia 27.01.2005 roku, a z Krajowego Rejestru Sądowego dnia 9.02.2005 roku.