Stan zachowania dokumentacji w zespole jest niepełny. Nie zachowały się żadne akta generalia, które pozwalałyby poznać zasady, jak zorganizowany był Sąd Powiatowy w Gostyniu. Zachowały się natomiast pomoce kancelaryjnych w postaci rejestrów i skorowidzów. Stanowią one ponad połowę zachowanych akt. W serii zatytułowanej Sprawy cywilne znajdują się w większości akta w sprawach familijnych oraz inwentarnych. Pojedyncze akta dotyczącą spraw alimentacyjnych, testamentowych i opiekuńczych. 1 j.a. dotyczy stosunku służbowego woźnego sądowego.

Rzeczypospolita Polska przejęła organy wymiaru sprawiedliwości byłego zaboru pruskiego na mocy art. 16 Ustawy z dnia 1 sierpnia 1919 r. o tymczasowej organizacji zarządu b. dzielnicy pruskiej oraz Rozporządzenia Ministra byłej Dzielnicy Pruskiej z dnia 15 grudnia 1919 r. o przejściu wymiaru sprawiedliwości w obszarze byłej dzielnicy pruskiej na Rzeczypospolitą Polską. Sądownictwo funkcjonowało początkowo w oparciu o niemiecką ustawę o ustroju sądownictwa z dnia 27 stycznia 1877 r. do której w latach 1919-1922 wprowadzono liczne zmiany. Językiem urzędowym sądownictwa został język polski, jednak dopuszczano pewne odstępstwa. Sądy powiatowe (które zastąpiły dotychczasowe niemieckie sady okręgowe - Amtsgerichte) były sądami I instancji, podległymi sądom okręgowym. Rozpatrywały one drobne sprawy cywilne i karne oraz odwołania od wyroków sądów pokoju. W sprawach cywilnych sędziowie powiatowi orzekali jednoosobowo, natomiast w spawach karnych powoływano przy sądach powiatowych sądy ławnicze. W ich skład wchodził jeden sędzia sądu powiatowego oraz dwóch ławników, wybieranych przez specjalne komisje na podstawie przygotowywanych administracyjnie spisów osób. Na mocy rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1919 r. na obszarze sądu powiatowego, w miarę potrzeby, mogły być tworzone sądy pokoju w miejsce lub obok sądów ławniczych. Ministerstwo Sprawiedliwości mogło również powierzyć sędziom pokoju orzecznictwo w sprawach cywilnych w zakresie właściwości sądów powiatowych. Sądy pokoju składały się z przewodniczącego i dwóch ławników, z tym, że od przewodniczącego nie wymagano kwalifikacji prawniczych. Sądy powiatowe kierowane były przez mianowanych naczelników lub sędziów, którym powierzono sprawowanie naczelnictwa. Naczelnik nadzorował pracę niesędziowskich urzędników sądu, natomiast władzą nadzorczą dla sędziów powiatowych (jak i również dla pozostałych pracowników sądu) byli prezesi właściwych sądów okręgowych. Na podstawie Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 lutego 1928 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych sądy powiatowe zostały zastąpione z dniem 1 stycznia 1929 r. przez sądy grodzkie. Miało to na celu ujednolicanie sądownictwa w Polsce i likwidacji odrębności porozbiorowych. Sąd Powiatowy w Gostyniu rozpoczął działalność 1 stycznia 1920 r., na mocy ww. ustawy z 1919 r. oraz wykonawczych rozporządzeń Ministra byłej Dzielnicy Pruskiej. Podlegał jurysdykcyjnie Sądowi Okręgowemu w Lesznie i Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu. Z dniem 1 stycznia 1929 r. został przekształcony w Sąd Grodzki w Gostyniu.