1. Wydział Służby Ogólnej (ogłoszenia Królestwa Polskiego, postanowienia i przepisy, akta dotyczące urzędników i kandydatów na urzędy, akta i archiwa); sygn. 1 – 43. 2. Wydział Administracyjny (sekcje: administracyjna, wyznań, rachuby, prawna i komunikacji: m.in. Sprawy dotyczące administracji, organizacji urzędów i ich lokali, sprawy osobowe pracowników, akta poszczególnych parafii i klasztorów, dotyczące Kościoła prawosławnego, ewangelickiego i Żydów, opisy historyczne miast, akta procesów miejskich, sprawy dotyczące ubezpieczeń miast, komunikacji lądowej i wodnej); sygn. 43a – 7225, 11050-11052. 3. Wydział Skarbowy (sekcje: ogólna, skarbowa, dóbr i lasów, prawna: m.in. śledztwa długów państwowych, obligacje, czynsze i kanony, lustracje funduszów, opłaty z tytułu dzierżawienia młynów i tartaków, kompensaty należności skarbowych.); sygn. 7226 – 10468. 4. Wydział Wojskowo – Policyjny (sekcje: policyjna, wojskowa i rachuby: m.in. pisma dotyczące zaprowadzania nocnych straży, policyjnego nadzoru, listy imienne osób, którym pozwolono wrócić do kraju, zarządzenia w sprawie: sług, czeladzi wiejskiej i wyrobników, funduszów szpitali i domów schronień; materiały dotyczące budynków więziennych.); sygn. 10487 – 10927.

Po trzecim rozbiorze Polski (1795) ziemie przedrozbiorowych województw krakowskiego i sandomierskiego zostały zajęte przez Austrię i weszły w skład Zachodniej Galicji. Terytorium to podzielono na 6 cyrkułów, w których władza administracyjna należała do starostów i podległych im urzędów cyrkularnych. Na interesującym nas terenie powstały cyrkuły: krakowski i radomski. Na mocy traktatu w Schoenbrunn (1809) Zachodnia Galicja znalazła się w granicach Księstwa Warszawskiego. Dekrety z 24 lutego i 17 kwietnia 1810 r. wprowadziły podział przyłączonego terytorium na 4 departamenty i 40 powiatów. Władzę administracyjną w każdym departamencie sprawował prefekt. Ponadto w każdym departamencie miała istnieć rada interesów spornych oraz rada departamentowa. W dniu 16 stycznia 1816 r., więc już na terenie nowoutworzonego Królestwa Polskiego, Rada Stanu zaprowadziła nowy podział kraju na województwa i obwody. Siedzibą województwa sandomierskiego był Radom, natomiast władze województwa krakowskiego po wielu sporach i dyskusjach wyznaczyły swą stolicę na Kielce. 15 września 1816 r. powołano komisje wojewódzkie na miejsce dotychczasowych prefektur. Działały one kolegialnie, a na czele stał prezes komisji. Komisje wojewódzkie dzieliły się na wydziały: wyznań i oświecenia publicznego, administracyjny, wojskowy, skarbowy, policyjny, ten podział ulegał jednak zmianom. W 1821 r. dokonano reorganizacji, wprowadzono sekcje w ramach wydziałów. Nowe, ważne zmiany nastąpiły w 1837 r. Ukazem z 7.VII.1837 r. województwa zostały przemianowane na gubernie, komisje wojewódzkie na rządy gubernialne, a prezesi komisji wojewódzkich na gubernatorów cywilnych. Ukazem z 15.VI.1841 r. gubernia krakowska przemianowana została na kielecką. Na mocy ukazu z 11.X.1842 r. obwody zostały przemianowane na powiaty, a komisarze obwodowi przejęli funkcje naczelników powiatowych. Najważniejszą zmianą administracyjną było zmniejszenie liczby guberni z 8 do 5. W myśl ukazu z 21.VIII.1844 r. utworzono Gubernię Radomską z siedzibą w Radomiu w wyniku połączenia sandomierskiej i kieleckiej. Natomiast po upadku powstania styczniowego, w grudniu 1866 r. wydana została ustawa zgodnie z którą z dniem 1.I.1867 r. została powiększona m.in. liczba guberni. Gubernia radomska podzielona została na kielecką oraz radomską z powiatami: radomskim, kozienickim, iłżeckim, opatowski, sandomierskim, opoczyńskim i koneckim.

część zespołu zmikrofilmowana