Akta metrykalne urodzeń, ślubów i zgonów - duplikaty 1810-1917 sygn. 1-107, w tym rocznik 1902 i 1915 stanowi, sporządzony w 1950 r., odpis z unikatów; allegata do akt zaślubionych 1810-1816, 1818-1825, 1845-1853, 1855-1858, 1860, 1863-1864, 1875, 1877, 1879-1884, 1886, 1888-1891, 1893-1898, 1900, 1903-1905, 1907-1914, 1917 sygn. All. 1-63. Szczegółowo zawartość rodzajową akt, wraz z lukami, oddaje baza PRADZIAD.

Świeckie urzędy i księgi stanu cywilnego utworzone zostały na terenie Księstwa Warszawskiego na mocy wprowadzonego z dniem 1 maja 1808 r. Kodeksu Napoleona (Dziennik Praw Księstwa Warszawskiego t. I: s. XXXVI, Nr 2, s. 46-47; Nr 9, s. 195-201; Nr 10, s. 231-236). Prowadzenie akt stanu cywilnego dla wszystkich mieszkańców, niezależnie od wyznania, powierzono duchownym pełniącym obowiązki parafialne (w praktyce proboszczom parafii rzymsko-katolickich), którzy w tym zakresie stali się urzędnikami stanu cywilnego; obowiązek udzielania ślubów cywilnych i ogłaszania cywilnych rozwodów nałożono na prezydentów i burmistrzów. Kontrolowanie akt należało do sędziów pokoju lub ich zastępców. Księgi, zwane rejestrami, prowadzono dla całej gminy w dwu egzemplarzach. Na terenach Zapilcza, przyłączonego do Księstwa Warszawskiego na mocy Traktatu Wiedeńskiego z 14 października 1809 r., przepisy te wprowadzono z dniem 15 sierpnia 1810 r. (Dziennik Praw Księstwa Warszawskiego t. II Nr 18 s. 220-221); obowiązywały do końca 1825 r. Od 1826 r., na mocy postanowienia Księcia Namiestnika z 3 listopada 1825 r. na terenie Królestwa Polskiego wprowadzono właściwie religijny charakter akt stanu cywilnego: w wyznaniach chrześcijańskich akta stanu cywilnego połączono z metrykami kościelnymi - urzędnikami stanu cywilnego byli przełożeni parafii, a w wyznaniach niechrześcijańskich - burmistrzowie lub osoby świeckie uprawnione przez władze (Dziennik Praw Królestwa Polskiego: t. 10, s. 41-84; t. 11 s. 15-29). Nowe, ogłoszone 24 czerwca 1836 r., Prawo o Małżeństwie, w przeciwieństwie do Kodeksu Napoleona traktującego małżeństwo jako umowę cywilną, której zawarcie i rozwiązanie zależało od władz cywilnych, zawarcie małżeństwa uzależniało od władz duchownych, a obrzęd religijny zyskał pierwszeństwo przed czynnościami cywilnymi tj. spisaniem aktu. Skutki cywilne zawartych małżeństw przekazano do kompetencji sądom cywilnym (Dziennik Praw Królestwa Polskiego, t. 18 s. 46-297). Wyznaniowe prowadzenie ksiąg stanu cywilnego oparte na postanowieniu Księcia Namiestnika z 3 listopada 1825 r. obowiązywało na terenie byłego Królestwa Polskiego do 31 grudnia 1945 r. Świeckie urzędy stanu cywilnego jako jednolite w całym kraju organy administracji państwowej powołane zostały na mocy dekretu z 25 września 1945 r. (Dz. U. 1945 Nr 48, poz.: 272, 273). Siedzibą urzędnika stanu cywilnego był Regów. W okresie 19.11.1891-23.02.1893 i od 04.01.1898 akta metrykalne parafii Regów sporządzane są w Wysokim Kole ("Od 1892 r. akta spisuje się w Wysokim Kole i tam rezyduje proboszcz …", w: J. Wiśniewski, Monografia dekanatu kozienickiego, Radom 1913, s. 115 i s. 128). Do zadań urzędników stanu cywilnego należało prowadzenie ksiąg (do 1825 r. zwanych rejestrami) w dwu egzemplarzach. Wpisywano do nich, w określonej przepisami formule, akta: urodzenia dziecka, uznania dziecka pozamałżeńskiego, przysposobienia, zapowiedzi małżeństwa (do 1825 r.), małżeństwa i śmierci. Egzemplarz „rządowy” stanowiła księga podzielona na trzy części, z których każda przeznaczona była do zapisywania jednego rodzaju akt: urodzeń, ślubów i zgonów, zamykanych protokolarnie corocznie; stanowiła ona duplikat, który wraz z allegatami, czyli załącznikami do akt metrykalnych (głównie do akt ślubów), po kontroli, przekazywano do archiwum hipotecznego właściwego terytorialnie sądu pokoju (i jego późniejszego odpowiednika). Unikat, czyli egzemplarz gruntowy pozostawał w miejscu sporządzenia (do 1825 r. w archiwum gminy); wpisów dokonywano w trzech odrębnych księgach: każda prowadzona w okresie wieloletnim (do czasu całkowitego zapisania), przeznaczona na wpis jednego rodzaju akt metrykalnych: urodzeń, ślubów, zgonów. Przepis Rady Ministrów z 29 kwietnia 1909 r. nałożył na władze sądowe Królestwa Polskiego obowiązek wprowadzania, w przechowywanych w archiwach hipotecznych egzemplarzach ksiąg stanu cywilnego (duplikatach), na marginesach akt urodzeń informacji o zawarciu małżeństwa, otrzymanych od prowadzących księgi stanu cywilnego (Sobranie Uzakonenij i Rasporâženij Pravitel'stva, 1909 Oddz. I, No 90, poz. 715, s. 1474). Wpisy prowadzono w języku polskim, a od 1 stycznia 1868 r., na mocy rozporządzenia Komitetu Urządzającego w Królestwie Polskim, księgi o urodzonych, zaślubionych i zmarłych wszystkich wyznań - w języku rosyjskim; jedynie odpisy akt osób wyznania rzymsko-katolickiego wydawano, w miarę potrzeb, w dwu językach: rosyjskim i polskim. Od 1915 r. księgi prowadzono w języku polskim. Na mocy Rozporządzenia Naczelnego Wodza C. i K. Armii Austriacko-Węgierskiej z dnia 23 kwietnia 1915 roku (Dziennik Rozporządzeń C. i K. Zarządu Wojskowego w Polsce, część III N 9) zmieniona została m. in. forma sporządzania aktów metrykalnych – akty sporządzano w sformalizowanych rubrykach. Na mocy Rozporządzenia Naczelnego Wodza C. i K. Armii z 8 września 1916 Nr 67 dotyczącego rejestrów stanu, z dniem 1 stycznia 1917 r. weszły znowu w życie przepisy obowiązujące przed Rozporządzeniem z 23 kwietnia 1915 r. W 1911 r. w skład parafii wchodziły wsie: Anielin, Boguszówka, Markowola, Regów Nowy, Regów Stary, Wysokie Koło i miasteczko Granica (Wiśniewski J., Monografia dekanatu kozienickiego, Radom 1913, s. 115).

księgi mikrofilmowane do 1877 r. – Mf: G 101756-101804, GR 598-615; akta rejestrowane w bazie PRADZIAD; poddane odkażaniu gazem “Rotanox” w XI 1987 i 1998 r., dopływy odkażane na bieżąco