Materiały dotyczące organizacji i działalności (statuty i regulaminy, protokoły posiedzeń zarządu, sprawozdania zarządu okręgowego, informacje na temat sytuacji materialno – bytowej robotników, artykuły i noty prasowe na temat wydarzeń polityczno – społecznych, ewidencja członków Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich.); sygn. 1 – 9.

Zawodowy ruch chrześcijański na terenie byłej guberni radomskiej rozwijał się stopniowo od pierwszych lat niepodległości i trwał przez cały okres międzywojenny. Najwcześniej ukonstytuowała się organizacja tego ruchu w postaci Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Radomiu, które działało już w latach 1914-1920. Dało ono początek branżowym chrześcijańskim związkom robotniczym, zakładanym z inspiracji kleru katolickiego głównie w miastach i osiedlach przemysłowych. Statut Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Radomiu został zatwierdzony 20 VIII 1921 r. a ono samo zarejestrowane w Urzędzie wojewódzkim Kieleckim dnia 22 XI 1922 r. Funkcję koordynującą działalność tych związków pełniła Rada Okręgowa ChZZ w Radomiu i jej organ wykonawczy – Zarząd Okręgowy. Zasięg terytorialny Zarządu Okręgu w Radomiu był dość płynny. Przed 1929 r. obejmował on swym zasięgiem 12 powiatów województwa kieleckiego, a w 1929 r. 7 powiatów: iłżecki, konecki, kozienicki, opatowski, opoczyński i radomski. Chrześcijański ruch zawodowo – społeczny realizował hasła i założenia ideologiczne Chrześcijańskiej Demokracji. Zadaniem związków była poprawa warunków pracy i bytu robotników, co miało być osiągnięte na zasadzie współżycia i współpracy między wszystkimi klasami i warstwami społecznymi. ChZZ sprzeciwiały się związkom klasowym oraz wszelkim aktom rewolucyjnym. Brak materiałów nie pozawala na dokładne określenie daty likwidacji. Prawdopodobnie miało to miejsce wraz w wkroczeniem wojsk hitlerowskich na teren Polski w 1939 r.