Instrukcje, regulaminy, statuty, okólniki władz zwierzchnich i własne, 1940-1944, 15 j.a. Protokóły posiedzeń RGO i Komisji Specjalnej Polskiego Komitetu Opiekuńczego w Lublinie, 1940-1944, 3 j.a. Korespondencja z RGO Kraków oraz z pełnomocnikiem i Doradcą Okręgu Lubelskiego, 1940-1944, 22 j.a. Wykazy uchodźców ze Wschodu oraz podopiecznych, akta ochronek i kuchni dożywiających, akta dotyczące pomocy więźniom i jeńcom wojennym, 1943-1944, 43 j.a. Sprawozdania ze świadczeń na RGO i z lustracji delegatur gminnych, 1940-1944, 48 j.a. Sprawozdania z działalności RGO, 1940-1944, 19 j.a. Księgi główne i bilanse, listy płac, 1940-1944, 9 j.a. Akta osobowe, 1943-1944, 3 j.a. Korespondencja i sprawozdania oddziałów powiatowych RGO z terenu dystryktu lubelskiego, 1941-1944, 10 j.a.

Rada Główna Opiekuńcza została utworzona w dniu 29 maja 1940 r. w chwili zatwierdzenia statutu RGO przez Generalnego Gubernatora. Jej pracę, podobnie jak i wszystkich innych instytucji społecznych, nadzorowała i koordynowała Naczelna Rada Opiekuńcza ustanowiona przez władze niemieckie. Podlegały jej rady opiekuńcze w siedzibach szefów dystryktów (Kraków, Lublin, Warszawa, Radom) i starostw powiatowych. Działalność RGO nie ustała bezpośrednio wraz z zakończeniem okupacji hitlerowskiej. Władze polskie zlikwidowały RGO jako instytucję utworzoną przez okupanta, tworząc na jej miejsce w grudniu 1944 r. Centralny Komitet Opieki Społecznej (CKOS). Siedzibą Rady Głównej Opiekuńczej w Lublinie było miasto Lublin. Status prawny: stowarzyszenia i związki – dobroczynność i ochrona zdrowia. Do kompetencji Rady Głównej Opiekuńczej należało: zespolenie wszelkich organizacji opieki dobrowolnej w Generalnym Gubernatorstwie bez naruszenia ich zadań statutowych; staranie się o uzyskanie środków dla osiągnięcia celów przewidzianych statutem (poprzez organizowanie zbiórek, imprez wyjednywania subsydiów u władz administracyjnych i samorządowych); rozdzielanie darów pieniężnych i w naturze potrzebującym opieki (uchodźcom, ubogim, inwalidom wojennym, bezrobotnym, kalekom, starcom); organizowanie i wspieranie zakładów i instytucji opieki społecznej (sierocińców, domów opieki dla dorosłych z wyjątkiem prowadzonych przez samorządy); współpraca z zagranicznymi organizacjami opieki społecznej za pośrednictwem Niemieckiego Czerwonego Krzyża przy Generalnym Gubernatorstwie. Praca RGO koncentrowała się przed wszystkim na pomocy wysiedlonym i ewakuowanym poprzez przydzielanie im pracy, mieszkań, zapomóg pieniężnych, organizowanie dożywiania, opieki lekarskiej w formie zleconej PCK. Ponadto RGO było jedyną upoważnioną przez władze niemieckie instytucją przeprowadzającą interwencje w sprawach uwięzionych i przebywających w obozach pracy stałych i napływowych mieszkańców Lublina i powiatu lubelskiego. Zakres terytorialny działania Rady Głównej Opiekuńczej w Lublinie obejmował miasto Lublin oraz powiat lubelski. Do grudnia 1940 r. spełniała również rolę rady okręgowej wobec rad powiatowych. Później całość dystryktu obejmował swoją działalnością tylko Pełnomocnik Delegat RGO urzędujący w Lublinie, lecz podległy Naczelnej Radzie Opiekuńczej.

Na podstawie protokołu skontrum z X.1996 r. 1 jednostkę (sygn. 45) przesunięto do zespołu nr 774 Wojewódzki Komitet Opieki Społecznej (do inwentarza zespołu nr 774 wpisano 29.I.1997 r.) pod sygn. 1060.