Zespół zawiera: 1. pomoce kancelaryjnych w postaci repertoriów z lat 1944-1950 (sygn. 1-18) i skorowidze do repertoriów spraw ”C” i „Co” z lat 1945-1946, 1949-1950 (sygn. 19-20); 2. akta spraw cywilnych: - rozpoznawane w trybie postępowania ogólnego „C” (sygn. 20-520); - prowadzone w postępowaniu nakazowym "N" (sygn. 521-653); - opiekuńczych "Co" (sygn. 655-660); - z zakresu sądownictwa niespornego "Ns" (sygn. 660-741); - o uznanie za zmarłego lub o stwierdzenie zgonu "Zg" (sygn. 742-798); - w sprawach spadkowych "Sp" (sygn. 799-1098). Karta: B zawiera zbiór akt spraw różnych wydziałów z lat 1944-1950 [1951-1964]

Sąd Grodzki w Kraśniku wznowił swoją działalność w lubelskim okręgu sądowym na dotychczasowym terenie w październiku 1944 roku na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lutego 1928 r. prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. RP, 12, poz. 93). W wyniku wprowadzenia ustawy z dnia 20 lipca 1950 roku o zmianie prawa o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 38, poz 347) oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, którym było rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 1950 roku o dostosowaniu sądów powszechnych do nowych przepisów ustrojowych i o zniesieniu sądów zbędnych (Dz.U. R. P. Nr 54 (1950), poz. 496) z dniem 31 grudnia 1950 roku zakończył swoją działalność. Swoim zasięgiem terytorialnym objął ten sam obszar, który przed wybuchem II wojny światowej należał do właściwości Sądu Grodzkiego w Kraśniku, to jest gminy: Annopol, Brzozówkę, Dzierzkowice, Gościeradów, Kosin, Trzydnik, Urzędów, Wilkołaz, Zakrzówek oraz miasto Kraśnik. Siedziba Sądu znajdowała się w Kraśniku. Struktury organizacyjne sądownictwa opierały się na trójinstancyjnym czteroszczeblowym sądownictwie powszechnym, który tworzyły sądy grodzkie, sądy okręgowe, sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy mający do maja 1950 roku swoją siedzibę w Łodzi. W przypadku Sądu Grodzkiego w Kraśniku sądem drugiej instancji był Sąd Okręgowy w Lublinie, a sądem trzeciej instancji Sąd Apelacyjny w Lublinie. Organizacja i funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości opierała się na nieznacznie zmienionym przez komunistów rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. „prawo o ustroju sądów powszechnych”, uzupełnionym „regulaminem ogólnym wewnętrznego urzędowania sądów apelacyjnych, okręgowych i grodzkich” , który ogłoszony został rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w dniu 24 grudnia 1928 roku (Dz. U. R. P. Nr 104 (1928) poz. 934). Poza Regulaminem ogólnym obowiązywały dwa szczegółowe Regulaminy wewnętrznego urzędowania sądów apelacyjnych, okręgowych i grodzkich, jeden dla spraw cywilnych (Dz. U. R. P. Nr 114 (1932) poz. 941), drugi dla spraw karnych ( Dz. U. R. P. Nr 110 (1932) poz. 909). Rozszerzały one zagadnienia zawarte w Regulaminie ogólnym oraz precyzowały zasady prowadzenia kancelarii oraz archiwum sądowego. Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów w sprawach cywilnych uzupełniony został 4 grudnia 1945 roku regulaminem odnoszącym się do spraw niespornych (Dz. U. R. P. Nr 57 (1945) poz. 333), a ten z kolei regulaminem dla sądów grodzkich jako władz opiekuńczych (Dz. U. R. P. Nr 25 (1946) poz. 162 ) oraz regulaminem w sprawach spadkowych (Dz. U. R. P. Nr 63 (1946) poz. 348.). Na mocy prawa o sądach obywatelskich z dnia 22 lutego 1946 roku ( Dz. U. R. P. Nr 8 (1947) poz. 64) sądy grodzkie stały się dla sądów obywatelskich organami nadzorującymi i wykonawczymi. Zasady sprawowania nadzoru nad sądami obywatelskimi zostały określone w regulaminie wewnętrznego urzędowania sądów obywatelskich oraz sądów grodzkich i okręgowych (Dz. U. R. P. Nr 71 (1947) poz. 437). Sąd Grodzki rozstrzygał w I instancji sprawy karne o przestępstwa, za które ustawa przewidywała do 2 lat pozbawienia wolności lub grzywnę, lub obie kary łącznie.Wyjątkiem były tu przestępstwa przeciw prawu autorskiemu oraz przepisy o ochronie wynalazków, wzorów towarowych - ich rozstrzyganie należało do sądów okręgowych. Do właściwości sądu grodzkiego w sprawach cywilnych należały: sprawy majątkowe o niewielkiej wartości majątku oraz bez względu na wartość przedmiotu sporu sprawy o ojcostwo nieślubne, roszczenia majątkowe powstałe w związku z ojcostwem nieślubnym, sprawy o istnienie, unieważnienie lub rozwiązanie umowy najmu, o roszczenie pieniężne z najmu, sprawy o ochronę zakłóconego lub przywrócenia utraconego posiadania. Sądy grodzkie były też właściwe do przeprowadzania pojedniania stron. Od wyroków i postanowień sądu grodzkiego można było złożyć skargę apelacyjną do sądu okręgowego, a od wyroku sądu okręgowego służyła skarga do sądu apelacyjnego.