1. Akta organizacyjne, przekształcenia – sygn. 1-17, 20-21 2. Sprawozdania, bilanse, analizy – sygn. 18-19, 112-171, 185-233, 254-257 3. Zarządzenia, polecenia służbowe – sygn. 22-52 4. Plany – sygn. 53-111, 258 5. Protokoły, zarządzenia pokontrolne – sygn. 172-184 6. Badania emisji zanieczyszczeń- sygn. 234-253

Cementownia „Wierzbica” w Wierzbicy to najbardziej znany zakład produkujący cement, który od początku lat 50-tych aż do końca lat 90-tych nosił miano lidera w tej branży nieomalże w całej Polsce. Jego początki sięgają 1949 roku, kiedy to rozpoczęły się prace przy określeniu miejsca założenia pierwszej po wojnie cementowni. Projekt wstępny cementowni był gotowy pod koniec 1949 roku i oparty był w głównej mierze na radzieckiej technologii i maszynach sprowadzanych z ZSRR. Początkowo zakład nosił nazwę Radomska Fabryka Cementu. Surowcem używanym do produkcji cementu był margiel , którego złoża w Wierzbicy są uznawane za największe w Polsce. Margiel był wypalany w piecu obrotowym o długości 150 metrów i dobowej wydajności na poziomie 600 ton cementu. Początkowy okres funkcjonowania zakładu naznaczony był częstymi zmianami nazw. W roku 1950 „Centrocement” Zjednoczenie Fabryki Cementu w Sosnowcu Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione Dyrekcja Budowy Cementu w Wierzbicy k. Radomia. W 1951 roku na pieczątkach występuje nazwa Dyrekcja Budowy Cementowni Wierzbica w Wierzbicy k. Radomia. W 1952 roku Cementownia „Wierzbica” w budowie w Wierzbicy k/ Radomia. W 1953 roku Cementownia „Wierzbica” w Wierzbicy k/Radomia. Nazwa ta utrzymała się do 1960 roku, kiedy to przemianowano zakład na Cementownię „Przyjaźń” w Wierzbicy k/Radomia. Nazwa ta, występująca w różnych wariantach, utrzymała się aż do 1992 roku. W 1975 roku Cementownia „Przyjaźń” w Wierzbicy k/Radomia weszła w skład Kieleckiego Kombinatu Cementowo-Wapienniczego. W 1978 nadzór nad Cementownią przejął Kombinat Cementowy „Przyjaźń” utworzony Zarządzeniem nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Cementownia „Przyjaźń” w Wierzbicy k/Radomia występowała wówczas jako zakład wiodący a w skład kombinatu wchodziły jeszcze Cementownia „Warszawa” oraz Cementownia „Przyjaźń II” w budowie. Ta ostatnia miała być nowoczesnym i bardziej ekologicznym zakładem produkującym cement jednak nigdy nie został w pełni ukończony. Od połowy 1982 roku zaś jako samodzielny zakład Cementownia „Przyjaźń” w Wierzbicy k/Radomia. W 1983 roku Cementownia „Przyjaźń” w Wierzbicy otrzymuje statut, z którego wynika że jest przedsiębiorstwem samodzielnym, samorządnym i samofinansującym się. Podstawowym celem przedsiębiorstwa jest produkcja cementu. W strukturze organizacyjnej występują cztery piony: produkcji, techniczny, ekonomiczno-handlowy, głównego księgowego. Organami przedsiębiorstwa były ogólne zebranie delegatów załogi, Rada Pracownicza, Dyrektor. Kolegium było organem doradczym dyrektora. Okres transformacji przynosi nie tylko zmianę nazwy, która brzmieniem wraca do swoich początków Cementownia „Wierzbica” w Wierzbicy ale również ulega prywatyzacji. 20 czerwca 1994 roku przedsiębiorstwo państwowe Cementownia "Wierzbica" w Wierzbicy zostaje przekształcone w Spółkę Akcyjną otrzymując nazwę Cementownia „Wierzbica” Spółka Akcyjna. Spółka zajmowała się produkcją cementu i kruszywa oraz galanterii betonowej. Władzami spółki był Zarząd, Rada Nadzorcza i Walne Zgromadzenie. Do 1995 roku przedsiębiorstwo notowało zyski. 30 czerwca 1996 roku została podpisana umowa przedwstępna pomiędzy XI Narodowym Funduszem Inwestycyjnym a francuską firmą Lafarge, która zaoferowała najwyższą cenę wykupu akcji cementowni. Sprzeciwiali się temu ówczesny prezes Cementowni, Jacek Kuna , zarząd oraz związki zawodowe. 17 września 1996 roku w wypadku samochodowym zginął prezes Jacek Kuna a w kilka dni po jego śmierci nowy zarząd podpisał umowę wstępna z grupą Lafarge. 12 października 1997 roku zostały wygaszone ostatnie piece Cementowni czego skutkiem był drastyczny wzrost bezrobocia w Wierzbicy i jej okolicach.