Schematy organizacyjne - sygn. 1 Decyzje i postanowienia - sygn. 2-3, 91-102, 138 Zarządzenia - sygn. 4-7, 136 Statuty, regulaminy i porozumienia - sygn. 8-9, 89 Analizy - sygn. 10-15, 117, 128 Sprawozdania - sygn. 16-28, 30-32, 36-43, 58, 65, 70, 78-80, 111-113, 115, 121-123, 126, 131, 135 Informacje - sygn. 29, 55, 68 Bilanse - sygn. 33-35, 45, 48-49, 82, 114 Orzeczenia - sygn. 44, 51, 62-63, 66-67, 69, 71-74. Protokóły - sygn. 46-47, 50, 52-54, 56-57, 59-61, 64, 76, 119 Opinie - sygn. 75, 81, 135 Raport - sygn. 77 Wycinki prasowe - sygn. 83-85 Dyplom - sygn. 86 Rejestry i zgłoszenia projektów pracowniczych - sygn. 87-88 Katalogi - sygn. 90 Księga środków trwałych - sygn. 103 Wycena - sygn. 104 Karta pracy - sygn. 105 Fotografie - sygn. 106 Plany techniczne i sytuacyjne - sygn. 107, 108, 140 Akty notarialne i świadectwo depozytowe - sygn. 134 Umowy najmu i dzierżawy, wnioski o ubezpieczenie - sygn. 137 Wnioski dot. wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym i rejestrze przedsiębiorców - sygn. 139

Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Przemysłu Mięsnego w Radomiu zostało utworzone na mocy Zarządzenia nr 86 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 25 czerwca 1982 r. na bazie Zakładów Mięsnych w Radomiu wydzielonych z przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Okręgowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Mięsnego w Kielcach. Działało na podstawie: powyższego zarządzenia, statutu, Ustawy z dnia 25 września 1981 roku o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. nr 24, poz. 122) i Ustawy z dnia 25 września 1981 roku o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego (Dz. U. nr 24, poz. 123). Otrzymało regulamin organizacyjny i zostało zarejestrowane w Sądzie Rejonowym w Radomiu (postanowienie tegoż sądu z dnia 25 lipca 1982 r.). Do jego zadań należały: kontraktacja i skup zwierząt rzeźnych,ubój żywca, przetwórstwo mięsa, zbiórka ubocznych artykułów uboju, tucz trzody chlewnej, sprzedaż i obrót hurtowy artykułami mięsnymi oraz sprzedaż detaliczna. Na jego czele stał powoływany przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej dyrektor. W 1982 r. stanowisko to zajmował Jan Dasiewicz. Siedzibę przedsiębiorstwa stanowiło miasto Radom (ul. Mireckiego 14), a nadzór nad jego działalnością sprawował Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, który był też organem założycielskim analizowanego przedsiębiorstwa. Jednostką zarządzał dyrektor przy pomocy zastępców i głównego księgowego. W 1982 r. dyrektorowi podlegali bezpośrednio kierownicy służb i dane komórki: Dział do spraw Pracowniczych, Dział Planowania i Rozliczania Masy Towarowej, Sekcja Zakładowej Kontroli Wewnętrznej, Inspektorat Wojskowy, Obsługa Prawna, Służba Dozoru. Zastępcy Dyrektora do spraw Surowcowych podlegały: Dział Skupu, Dział Kontraktacji, Dział Rozliczeń Skupu, Oddział Surowcowy Żytkowice, Tuczarnia Trzody Wośniki, Tuczarnia Trzody Milejowice, Baza Żywca Grójec, Baza Żywca Smogorzów, Baza Żywca Skaryszew. Zastępcy Dyrektora do spraw Produkcji podlegały: Dział Technologii i Kontroli Jakości, Inspektorat BHP, Wydział Produkcji i Mięsa, Wydział Produkcji Przetwórczej. Zastępcy Dyrektora do spraw Zaopatrzenia Surowcowego i Zbytu podlegały: Dział Zaopatrzenia Materiałowo-Technicznego, Dział Obrotu Towarowego, Dział Administracyjno-Gospodarczy, Sekcja transportu. Zastępcy Dyrektora do spraw Finansów i informatyki podolegały: Dział Finansowy, Dział Księgowości Finansowej, Dział Księgowości Kosztów i Cen, Samodzielne Stanowisko do spraw Inwentaryzacji. Zastępcy Dyrektora do spraw Technicznych podlegały: Dział Inwestycji, Specjalista do spraw Postępu Technicznego, Główny Mechanik, Główny Energetyk, Stanowisko Pracy do sprawy P-poż. Wydział Transportu podlegał Głównemu Specjaliście do spraw Transportu. Historia omawianej jednostki rozpoczyna się jednak znacznie wcześniej. Wiadomo, iż co najmniej od 1818 r. w Radomiu funkcjonowała rzeźnia miejska. Kolejna, również drewnianej konstrukcji, została wzniesiona w 1852 roku. Następnie ze środków pożyczonych od Towarzystwa Ulen & Company z Nowego Jorku, u zbiegu ulic Stanisława Wernera i Józefa Mireckiego, w drugiej połowie lat 20. XX w (najprawdopodobniej w 1928 r.) wzniesiono nowoczesny, murowany zakład do uboju zwierząt i przetwórstwa mięsa wyposażony w urządzenia chłodnicze, który należał do miasta. Część pomieszczeń, w celu maksymalnego wykorzystania możliwości zakładu, wydzierżawione spółce z o.o. o nazwie "Eksportowa Przetwórnia Mięsa", która zajmowała się produkcją wyrobów mięsnych przeznaczonych na eksport i rynek wewnętrzny oraz handlem nimi. Wydzierżawiono również magazyn skór i solarnię. Sama rzeźnia dostarczała mięsa miastu i wspomnianemu przedsiębiorstwu przetwórczemu. W 1924 r. w rzeźni przeprowadzono gruntowny remont i zabito: 7885 krów, 7955 świń, 15869 cieląt i 8566 baranów. W tym czasie zatrudniała 7 pracowników, tj. weterynarza, trychinoskopistkę, administratora, kontrolera i 3 dozorców. W okresie okupacji niemieckiej w czasie II wojny światowej rzeźnię kontrolowali najeźdźcy. Jej działalność została ograniczona do uboju oraz wyrobu wędlin i konserw na potrzeby wojska i w pewnej części cywili. W 1941 roku dawała pracę 41 osobom. Po wyzwoleniu kontrolę nad rzeźnią odzyskało miasto i dokonało w niej potrzebnych remontów. Urządzenia i warsztaty zostały wydzierżawione "Społem" Związkowi Gospodarczemu Spółdzielni R.P. w Warszawie. Podlegająca mu spółdzielnia w Radomiu (ul. Żeromskiego 31) produkowała wędliny przeznaczone rynek lokalny do 1 października 1946 r. Następnie wyrób kontynuowany był przez miejscową strukturę "Rolniczej Centrali Mięsnej". W 1949 roku jednostka została podporządkowana Centralnemu Zarządowi Przemysłu Mięsnego, bezpośrednio jej ekspozyturze wojewódzkiej w Kielcach i zmieniła nazwę na Radomskie Zakłady Mięsne. Później na terenie działania tychże zakładów powstał Rejonowy Oddział Gospodarki Zwierzętami Rzeźnymi w Radomiu, któremu podlegały tuczarnie w Wośnikach i Milejowicach. Utworzono także Powiatowy Oddział Obrotu Zwierzętami Rzeźnymi w Kozienicach z siedzibą w Garbatce. W 1951 r. omawiane przedsiębiorstwo zatrudniało 611 osób. W 1954 roku na mocy Zarządzenia nr 246 Ministra Przemysłu Mięsnego i Mleczarskiego z dnia 25 września 1954 r. Zakłady Mięsne w Kielcach (utworzone Zarządzeniem nr 250 Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia 16 lutego 1952 r.) i przedsiębiorstwo państwowe pn. Zakłady Mięsne w Radomiu (utworzone Zarządzeniem nr 249 Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia 16 lutego 1952 r.) uległy połączeniu z dniem 1 października 1954 r. Powstało przedsiębiorstwo państwowe pn. Zakłady Mięsne w Kielcach, które przejęło majątki Zakładów Mięsnych w Radomiu oraz Ekspozytury Wojewódzkiej Centralnego Zarządu Przemysłu Mięsnego w Kielcach. W 1956 r. Zakłady Mięsne w Kielcach zmieniają nazwę na Wojewódzkie Zakłady Mięsne w Kielcach. Z większości zachowanych dokumentów wynika, że radomska jednostka w latach 1956-1959 posługiwała się nazwą Zakłady Mięsne w Kielcach Przedsiębiorstwo Państwowe w Radomiu. Kolejne przekształcenia miały miejsce na mocy Zarządzenia nr 548 Ministra Przemysłu i Skupu z dnia 31 grudnia 1958 r. W ich wyniku Wojewódzkie Zakłady Mięsne w Kielcach połączyły się z Kieleckim Okręgowym Przedsiębiorstwem Gospodarki Zwierzętami Rzeźnymi przejmując jego majątek i powstało Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Przemysłu Mięsnego w Kielcach. W 1959 r. na podstawie powyższego zarządzenia Kieleckie Okręgowe Przedsiębiorstwo Gospodarki Zwierzętami Rzeźnymi przejęło Wojewódzkie Zakłady Mięsne w Kielcach Oddział w Radomiu, jakkolwiek, w protokole przejęcia datowanym na 1 kwietnia 1959 r., zapisano, że: "Przejęte przedsiębiorstwo pozostaje w dalszym ciągu jako jednostka gospodarcza na pełnym wewnętrznym rozrachunku gospodarczym w dotychczasowym stanie organizacyjnym podległe bezpośrednio Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Mięsnego w Kielcach". W latach 1961-1965 zakłady rozbudowano i zmodernizowano wdrażając nową technologię przetwórstwa oraz instalując taśmową linię produkcyjną. Wzrosła również liczba pracowników - z 639 w 1960 r. do 651 w 1964 roku. W dalszym ciągu też ważnym elementem działalności był eksport wyrobów. W latach 1959-1974 wytwórnia funkcjonowała pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Przemysłu Mięsnego w Kielcach Zakłady Mięsne w Radomiu. Wspomniane kieleckie przedsiębiorstwo, a następnie Okręgowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Mięsnego w Kielcach stanowiło jednostkę nadrzędną dla radomskich zakładów do 1982 r. W latach 1975-1982 Zakłady Mięsne w Radomiu wchodziły w skład Okręgowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w Kielcach. Stanowisko dyrektora radomskiej jednostki w latach 1959 -1976 r. zajmował Franciszek Satora. 1 stycznia 1983 r. Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Przemysłu Mięsnego w Radomiu przejęło Zakład Transportu Filię Radom funkcjonującą wcześniej w ramach Okręgowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w Kielcach. Dana filia stała się niesamodzielnym wydziałem transportu radomskiej jednostki. W 1989 r. w ramach omawianego przedsiębiorstwa funkcjonowały: Oddział Surowca Żytkowice, Baza Żywca Żytkowice, Tuczarnia Wośniki, Tuczarnia Milejowice, Baza- Tuczarnia Skaryszew oraz Baza Żywca Grójec. Główne stanowiska w strukturze organizacyjnej zakładu w tamtym roku stanowiły: Dyrektor, Zastępca Dyrektora do spraw Ekonomii i Finansów, Zastępca Dyrektora do spraw Produkcji, Zastępca Dyrektora do spraw Technicznych, Zastępcą Dyrektora do spraw Administracyjno-Handlowych, Główny Specjalista do spraw Surowcowych i Główny Specjalista do spraw Transportu. W przedsiębiorstwie działała również komórka Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". W 1992 r. jednostka organizacyjnie podzielona była na następujące piony: Dyrektora Naczelnego, Produkcyjno-Handlowy, Techniczno-Administracyjny, Ekonomiczno-Finansowy. Poszczególne piony dzieliły się na działy i sekcje. Przedsiębiorstwo rozwijało się do lat 90. Przeprowadzono modernizację i rozbudowę kotłowni. Zainwestowano także w chłodnictwo. Produkcja wzrosła. Rozwinięto sieć sklepów firmowych (ok. 20). Jednostce podlegały 4 tuczarnie (Milejowice, Wośniki, Żytkowice, Skaryszew) oraz Baza Transportu na Halinowie. 16 sierpnia 1989 r. zostało zawarte porozumienie między Ministrem Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej, a Wojewodą Radomskim w myśl, którego Wojewoda Radomski z dniem 1 września 1989 r. przejmie uprawnienia i obowiązki organu założycielskiego Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w Radomiu od wspomnianego ministra. Sytuacja finansowa jednostki na wolnym rynku zaczęła się pogarszać. Produkcja i popyt na wyroby spadły. 30 listopada 1992 r. wszczęto postępowanie naprawcze i ustanowiono zarząd komisaryczny. 30 czerwca 1994 r. został podpisany akt przekształcenia poruszanego przedsiębiorstwa w jednoosobową spółkę akcyjna Skarbu Państwa o nazwie Zakłady Mięsne "Radom" Spółka Akcyjna. Ostatecznie 27 lipca 1994 r. do Sądu Rejonowego w Radomiu (V Wydział Gospodarczy) wpływa wniosek o ogłoszenie upadłości Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w Radomiu. Ten zostaje rozpatrzony w dniu 17 października 1994 r. i wspomniany sąd postanowieniem ogłasza upadłość Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w Radomiu. Wyznacza również syndyka masy upadłości. Później postanowieniem z dnia 18 grudnia 2000 r. odwołuje Zbigniewa Stępnikowskiego z pełnienia funkcji syndyka Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w upadłości w Radomiu i wyznacza na jego miejsce Andrzeja Gregorczyka. Następnie na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 17 grudnia 2002 r. syndyka, Andrzeja Gregorczyka, w pełnieniu tej funkcji zastąpił Antoni Leśniewski. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2003 r. Sąd Rejonowy w Radomiu stwierdził ukończenie postępowania upadłościowego Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w upadłości w Radomiu.