Odciski pieczętne urzędów, instytucji, stowarzyszeń i związków, tzw. cegiełki (znaczki pamiątkowe dokumentujące kwesty na cele charytatywne), etykiety z piwa i napojów z lat 1915-1932 (sygn. 1) Druki ulotne, tzw. cegiełki (znaczki pamiątkowe dokumentujące kwesty na cele charytatywne), losy loteryjne, chorągiewki okolicznościowe z lat 1843-1945 (sygn. 2) Fotografie i pocztówki dotyczące działań na zachodnich frontach I wojny światowej, tematyki wojskowej, wydarzeń politycznych i społecznych, rodziny i znajomych Romana Rytla z lat ok. 1926-1948 (sygn. 3)

Roman Rytel urodził się 28 lutego 1903 r. w Krzemieńcu. Był synem Antoniego (kapitan piechoty) i Teresy z Serbeckich. Jeszcze jako nastolatek, w 1916 r., został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, działając do grudnia roku 1918 na terenie jej VII Okręgu (za służbę tę otrzymał później Krzyż Niepodległości). Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej wstąpił ochotniczo do wojska, służąc w 28. Pułku Artylerii Lekkiej (został zdemobilizowany w stopniu kaprala). W końcu lat dwudziestych rozpoczął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i w 1932 r. - po złożeniu egzaminów na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie - uzyskał dyplom magistra praw. Pracował następnie jako aplikant w Wydziale Hipotecznym Sądu Okręgowego w Radomiu, przygotowując się do egzaminu sędziowskiego, który zdał w 1937 r. Jeszcze w tym samym roku złożył jednak wniosek dotyczący opuszczenia przezeń służby państwowej, na co zwierzchnicy wyrazili zgodę . Decyzja ta wiązała się z negatywnymi opiniami władz o postawie Rytla (był m.in. oskarżony o obrazę policji), a także z otwartym sympatyzowaniem przezeń z ideologią skrajnej prawicy. Po opuszczeniu służby Roman Rytel zajął się najprawdopodobniej prowadzeniem niewielkiego przedsiębiorstwa handlowego, poświęcając się pracy politycznej jako twórca i lider lokalnych struktur Obozu Narodowo-Radykalnego „Falanga”; na krótko przed wybuchem wojny wszedł też do władz centralnych ogólnopolskiego Komitetu Porozumienia Organizacji Narodowo-Radykalnych, będącego zakonspirowanym kierownictwem wspomnianej partii. Po wybuchu II wojny światowej mieszkał nadal w Radomiu. Dnia 30 marca 1940 r. został aresztowany przez niemiecką policję bezpieczeństwa w ramach tzw. Akcji AB, mającej na celu eksterminację polskich elit społeczno-politycznych i kulturalnych. Dnia 16 maja 1940 r. zamordowano go na podradomskim miejscu masowych straceń – Firleju. 3.c. Zasięg terytorialny: Polska, ze szczególnym uwzględnieniem Radomia, Francja, Belgia