Materiały dokumentujące drogę życiową Apolonii i Wincentego Majów z lat 1910-1957 (sygn. 1) Materiały dokumentujące drogę życiową Aleksandra i Ludwika Majów z lat 1920-1960 (sygn. 2) Materiały dotyczące spraw majątkowych rodziny Majów z lat 1926-1991 (sygn. 3)

Omawiany zespół zawiera materiały dotyczące dróg życiowych Apolonii i Wincentego Majów oraz ich dwóch synów: Aleksandra i Ludwika. Wincenty Maj urodził się w Radomiu w 1870 r., jako syn Aleksandra i Marianny z domu Papiewskiej. Wiemy, że w 1898 r. pracował on jako ślusarz radomskich warsztatów kolejowych, będąc oddelegowanym na stację Zwoleń. We wspomnianym roku zawarł związek małżeński z mieszkanką tego miasteczka Apolonią Wojciechowską, córką Antoniego i Ludwiki z domu Gzel. Z małżeństwa tego urodziło się troje dzieci: Aleksander, Ludwik i Maria. Aleksander Maj urodził się w 7 września 1903 r. W czasie wojny polsko-radzieckiej 1920 r. zgłosił się ochotniczo do wojska, służąc w Baonie Zapasowym 3 Pułku Piechoty Legionów w Radomiu. W 1925 r. ukończył gimnazjum. W pierwszej połowie lat dwudziestych pracował przez krótki czas w kolejnictwie, a ok. 1926 r. rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. W trakcie studiów odbył liczne praktyki zawodowe, m.in. w Belgijskiej Spółce Akcyjnej. Towarzystwie Południowo-Rosyjskich Hut Lustrzanych (Huty w Ząbkowicach i Radomiu), Fabryce Garbarskiej „Teodor Karsch” w Radomiu, Grupie Francuskich Towarzystw Naftowych, przemysłowych i Handlowych „Małopolska” (zakłady w Borysławiu), Rudzkim Gwarectwie Węglowym (koksownia „Wolfgang” w Rudzie). Dyplom inżyniera-chemika, przyznany przez Wydział Chemiczny Politechniki Warszawskiej, otrzymał w 1934 r. Był już wówczas asystentem Zakładu Technologii Organicznej tej uczelni. We wspomnianym roku zdecydował się na podjęcie pracy w przemyśle, znajdując kolejno zatrudnienie m.in. w koksowni „Walenty – Wawel” w Rudzie Śląskiej i koksowni huty „Pokój” w Nowym Bytomiu. Jesienią roku 1938 współpracował z Samodzielną Grupą Operacyjną „Śląsk” na obszarze Zaolzia, m.in. jako komisarz Rządu Polskiego w koksowni „Jan” w Karwinie (z jednoczesnym pełnieniem obowiązków komendanta jej obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej) oraz kierownik koksowni huty żelaza w Trzyńcu. W okresie okupacji hitlerowskiej mieszkał w Radomiu, pracując m.in. na stanowisku kierownika laboratorium fabryki wyrobów szamotowych (Schahmotte und Steinzugswaren Fabrik) „Marywil”, a następnie jako asystent w laboratorium Izby Rolniczej. W 1945 r. otrzymał od Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów oddelegowanie do dyspozycji pełnomocnika Śląsko-Opolskiej Grupy Operacyjnej, obejmując wkrótce w jej strukturach stanowisko Pełnomocnika dla Spraw Przemysłu. Jeszcze w tym samym roku objął stanowisko szefa koksowni huty „Florian” w Świętochłowicach (pracował tutaj do 1949 r.), a następnie zajmował analogiczne stanowisko w hutach „Bobrek” oraz „Kościuszko” w Chorzowie. Zdobył duże uznanie w swej branży jako autor usprawnień, specjalista w zakresie odsiarczania gazu koksowniczego oraz tłumacz literatury fachowej z języków obcych. Zmarł 19 października 1960 r. Informacje na temat Ludwika Maja są bardzo skromne. Wiemy jedynie, że urodził się on 7 marca 1910 r., a zmarł 9 maja roku 1946. Materiały związane z drogą życiową siostry Aleksandra i Ludwika – Marii Maj - zasłużonej dla Radomia nauczycielki i badaczki dziejów oświaty, są przechowywane w zasobie Archiwum Państwowego w Radomiu w odrębnym zbiorze jej imienia.