1. Księga protokołów posiedzeń członków Zarządu Cechu Rzemiosł Skórzanych w Radomiu z lat 1952-1953 (sygn. 1) 2. Protokoły Sekcji Zawodowej Szewskiej przy Cechu Rzemiosł Skórzanych w Radomiu z lat 1952-1954 (sygn. 2) 3. Księga zapisów uczniów z lat 1927-1949 (sygn. 3) 4. Księga zapisów czeladników z lat 1945-1947 (sygn. 4) 5. Akta osobowe Michała Koguta - kandydata do egzaminu czeladniczego z lat 1932-1939 (sygn. 5)

Najstarsza zachowana wzmianka źródłowa potwierdzająca funkcjonowanie cechu skórzanego (garbarskiego) w Radomiu pochodzi z 1927 r., ale jego władze określany oficjalną datę rozpoczęcia działalności na rok 1928. Jego powstanie wiązało się prawdopodobnie z rozwojem działalności Towarzystwa Popierania Wiedzy Chemiczno-Garbarskiej w Radomiu i uruchomieniem w tym mieście Średniej Szkoły Chemiczno-Garbarskiej. Podstawą prawną funkcjonowania korporacji było Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 7 czerwca 1927 r. o prawie przemysłowym, wprowadzające w całym kraju w miejsce dawnych zgromadzeń rzemieślniczych cechy, określane mianem „wolnych korporacji rzemieślników”. Za ich podstawowe zadania uznawano m.in. pielęgnowanie ducha łączności oraz utrzymywanie i podnoszenie godności zawodowej członków, sprawowanie pieczy nad dobrymi stosunkami międzyludzkimi, dbałość o edukację zawodową młodzieży, a także popieranie wszelkich inicjatyw kulturalnych i gospodarczych, mogących wspomagać rozwój korporacji. Każdy nowotworzony cech miał działać od tej pory w oparciu o własny statut, zatwierdzany przez wojewodę, posiadając osobowość prawną, a więc możliwość nabywania majątku, zawierania umów, pozywania innych na drogę sądową itp. Najwyższą władzą cechu było walne zgromadzenie członków lub też delegatów, a władzą wykonawczą – zarząd, tworzony przez starszego, podstarszego i członków (w liczbie określonej statutowo). Ustawa wprowadzała obligatoryjną podległość cechów wojewódzkim izbom rzemieślniczym, zezwalała na tworzenie związków cechowych, a także precyzowała prawo do używania tytułu majstra. Cech skupiał w 1937 r. zaledwie 11 członków, nie będąc w stanie odgrywać większej roli w życiu gospodarczym miasta. Zachowane źródła wskazują, że jego działalność w okresie okupacji hitlerowskiej została zawieszona, ale reaktywowano ją już w połowie 1945 r., w związku z odbudową lokalnego przemysłu skórzanego. Korporacja używała wówczas nazwy „Cech Rzemiosł Skórzanych”, skupiając szewców, kuśnierzy, rękawiczników itd. Funkcjonowała ona nadal w oparciu o omówiony już normatyw z 1927 r., zmodyfikowany nowelizacją z dn. 3 kwietnia 1948 r. Likwidacja cechu nastąpiła prawdopodobnie w 1954 r., w związku z akcją likwidacji samodzielnych warsztatów rzemieślniczych i przymusowym wcielaniu ich pracowników do związków spółdzielczych.