W skład zespołu wchodzą: 1. Repertoria i skorowidze spraw cywilnych „C” lat [1941-1944] 1945-1950, sygn. 1-11, 2. Akta spraw cywilnych „C” z lat [1929-1944] 1945-1950 [1951-1967], sygn. 12-1981, 2407-2560, 4970, 6652-6694 - wprowadzenie i przywrócenie posiadania, o podział majątku, eksmisje i wydanie rzeczy, o rozgraniczenie, o zakłócenie posiadania, o alimenty 3. Repertoria i skorowidze spraw cywilnych „Co” z lat [1941-1944] 1945-1950, sygn.. 1982-1984, 4. Akta spraw cywilnych „Co” z lat 1945-1950 [1951-1967], sygn. 1985-2406, 6695-6777 – spisu inwentarza, depozytów sądowych, uchylenie decyzji organów administracji publicznej, badania świadków, ustanowenia kuratora, zabezpieczenia dowodów, odtworzenia dokumentów i ogłoszenia testamentów, 5. Repertoria i skorowidze „Ns” z lat 1946-1950 [1954], sygn. 2561-2566, 6. Akta spraw cywilnych „Ns” z [1919-1944] 1945-1950 [1951-1967], sygn. 2567-4179, 6796 – zwolnienia z obowiązku przedłożenia aktu stanu cywilnego, stwierdzenia aktu stanu cywilnego, sprostowanie aktu urzędowego, opieki nad majątkiem, o alimenty, o przysposobienie i zezwolenie na zawarcie związku małżeńskiego, 7. Repertoria i skorowidze „Zg” z lat 1946-1950, sygn. 4180-4184, 8. Akta o uznanie za zmarłego „Zg” z lat 1946-1950 [1951], sygn. 4185-5611, 6431-6468, 9. Repertoria i skorowidze „Sp” z lat 1947-1950, sygn. 5612-5614, 10. Akta spraw spadkowych „Sp” z lat 1947-1950 [1951-1967], sygn. 5615-6651, 6778, 11. Repertoria spraw opiekuńczych „Op” z lat [1938-1944] 1945-1950, sygn. 6469-6473. 12. Akta spraw opiekuńczych „Op” z lat [1931-1944] 1945-1950 [1951-1954], sygn. 6474-6624, 13. Repertoria spraw pomocy prawnej „Cps” z lat 1949-1950, sygn. 6780, 14. Repertoria spraw przeciwko socjalistycznej dyscyplinie pracy „S.d.p.” z lat 1950, sygn. 6779, 15. Repertoria spraw egzekucyjnych „E” z lat [1928-1944] 1945-1946, sygn. 5681, 6781 16. Repertoria i skorowidze spraw karnych „Kg” z lat 1945-1950, sygn. 6782-6792, 17. Akta spraw karnych z lat 1945-1950 [1951], sygn. 6793-6796, 18. Kartografia z lat 1946-1948, sygn. 6797-6799.

Wraz z wyzwalaniem w 1944 i 1945 r. kolejnych terenów państwa polskiego, przywracano na nich sądownictwo polskie. Sądownictwo powszechne sprawowały: sądy grodzkie, sądy okręgowe, sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy. Działało ono na podstawie Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Oddzielną strukturę i organizację miało sądownictwo i prokuratura wojskowa. Podstawę prawną funkcjonowania tego pionu sądownictwa stanowił dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenie Narodowego z dnia 23 września 1944 r. Prawo ustroju Sądów Wojskowych i Prokuratury Wojskowej. Właściwości sądów wojskowych podlegali żołnierze, jeńcy i zakładnicy oraz osoby popełniające przestępstwa wojskowe. Pierwszej nowelizacji obowiązującego prawa o ustroju sądów powszechnych dokonano już w listopadzie 1944 r., kiedy to w miejsce dotychczasowych wydziałów hipotecznych przy sądach grodzkich i okręgowych utworzono oddziały hipoteczne w sądach grodzkich i wydziały hipoteczne w sądach okręgowych. Przepisy te znosiły funkcję pisarza hipotecznego, którego obowiązki mieli przejąć jeden lub dwóch sędziów grodzkich i jeden lub dwóch sędziów okręgowych. Kolejną zasadniczą regulacją prawną dotyczącą sądownictwa powszechnego był dekret Rady Ministrów dotyczący orzecznictwa sądownictwa powszechnego z okresu okupacji niemieckiej oraz kontynuacji spraw wszczętych a niezakończonych w tym okresie. Mocą tej regulacji prawnej nastąpiło generalne unieważnienie postanowień sądów niemieckich, które uznane zostały za nieważne i pozbawione skutków prawnych. Generalnie, uznana została moc prawna decyzji i postanowień sądownictwa polskiego z omawianego okresu. Uzupełnieniem powyższych przepisów były dwa dekrety dotyczące zmiany przepisów kodeksu postępowania karnego oraz podobna nowelizacja i uzupełnienie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Obie przywołane regulacje odnosiły się do trybu postępowania sądowego w przypadku zaginięcia bądź zniszczenia akt spraw. Istotną zmianą w ustroju sądownictwa powszechnego w omawianym okresie, było utworzenie z dniem 22 marca 1946 r. sądów obywatelskich. W myśl jego zapisów w każdej gminie wiejskiej i miejskiej tworzone miały być sądy obywatelskie, do kompetencji których należało: - w sprawach cywilnych: rozpoznawanie spraw o ochronę zakłóconego posiadania lub jego przywrócenia, o naprawę szkód jeżeli ich wartość nie przekraczała 1500 zł oraz sprawy dotyczące należności dostaw rolników, rzemieślników, przemysłowców lub kupców, jeżeli wartość żądanej sumy nie przekraczała 1500 zł, - w sprawach karnych: drobne wykroczenia przewidziane w kodeksie karnych, łamanie przepisów ustawy z dnia 14 kwietnia 1937 r. o szkodnictwie leśnym i polnym(Dz. U. R. P. nr 30, poz. 224), łamanie przepisów o sprzedaży, podawaniu i spożyciu napojów alkoholowych. Wymieniona właściwość sądów obywatelskich należała do momentu ich utworzenia do kompetencji sądów grodzkich. Przystosowaniu ustroju sądownictwa powszechnego do zachodzących w kraju zmian ustrojowych była ustawa o zmianie prawa o ustroju sądów powszechnych z 27 kwietnia 1949 r. Nowelizacja obowiązujących przepisów dotyczyła trybu powoływania ławników oraz możliwości tworzenia w sądach okręgowych osobnych wydziałów dla nieletnich. Od momentu wejścia w życie, przywoływanej ustawy, ławników powoływał prezes właściwego sądu z listy osób ustalonej przez właściwą terytorialnie wojewódzką radę narodową. Przy okazji zmiany ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych zmienione zostały przepisy postępowania karnego i postępowania cywilnego. Do właściwości sądów grodzkich w sprawach cywilnych należało rozpatrywanie: - spraw majątkowych, w których wartość roszczenia nie przekraczała 1000 zł; - wszelkie sprawy działowe, gdzie wartość przedmiotu działu nie przekraczała 50000 zł; - spraw o ustalenie ojcostwa oraz roszczenia majątkowe z tym związane; - spraw umów najmu i roszczeń z tym związanych; - sprawy o przywrócenie zakłóconego posiadania lub jego ochronę; - sporów sąsiedzkich, jeżeli wartość wnoszonego powództwa nie przekraczała 300 zł,. Właściwość sądu grodzkiego zastawała wyłączana w sprawach cywilnych, gdzie stroną był Skarb Państwa. W sprawach karnych obowiązywały przepisy ogłoszone w 1932 r. w myśl, których do właściwości sądów grodzkich należało rozpatrywanie spraw o: - drobne kradzieże, przywłaszczenie, defraudacje, jeżeli wartość popełnionego czynu nie przekraczała 100 zł; - groźby, obelgi, oszustwa, samowole i potwarze. Sądy grodzkie były sądami I instancji i orzekały jednoosobowo w drobnych sprawach cywilnych i karnych oraz był zobowiązany do udzielania pomocy prawnej władzom. Ogólne kierownictwo nad sądem sprawował sędzia grodzki a obsługę kancelaryjną zapewniał sekretariat sądu. Zasady wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych, w tym grodzkich, regulował Regulamin ogólny wewnętrznego urzędowania sądów apelacyjnych, okręgowych i grodzkich, Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów apelacyjnych, okręgowych i grodzkich w sprawach karnych oraz Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów apelacyjnych, okręgowych i grodzkich w sprawach cywilnych. W myśl wymienionych wyżej przepisów w sądzie grodzkim prowadzone były pomoce kancelaryjne, służące m.in. do rejestracji spraw, w postaci repertoriów. Sąd Grodzki w Radomiu rozpoczął swoją działalność prawie natychmiast po wyzwoleniu podległych mu terenów i funkcjonował do dnia 31 grudnia 1950 r. Teren działania: miasto Radom oraz gminy: Wielogóra, Kozłów, Orońsko, Kowala, Wolanów, Gębarzów, Zalesicie, Rogów, Radom, Wierzbica, Zakrzew, Potworów. Siedziba: Radom