1. Akta dóbr: Głogoczów, Kuleszów, Mogilany, Modlnica Wielka, Rustweczko i innych 1526-1933 (sygn. 1-7). 2. Akta spadkowe i procesowe Konopków i rodzin spowinowaconych 1728-1939 (sygn. 8-12). 3. Korespondencja 1709-1931 (sygn. 14-23). 4. Papiery osobiste, literackie, naukowe poszczególnych członków rodziny 1793-1922 (sygn. 24-32). 5. Materiały genealogiczne b. d. (sygn. 13).

Konopkowie herbu Nowina z Modlnicy i Mogilan pod Krakowem wywodzą się z zaściankowej szlachty mazowieckiej. Fundatorem zamożności i znaczenia rodziny stał się Józef Konopka, skarbnik wendeński, potem łowczy sanocki (1739–1811). Wzbogacony na państwowej służbie i „dobrze” ożeniony z pochodzącą z senatorskiego rodu Teresą Skotnicką, sprzedał odziedziczone Rustweczko, a nabył kolejno trzy wioski, w których następnie osiedlili się jego synowie, dając początek trzem gałęziom familijnym: 1) wniesione w posagu przez żonę Zaleszany w ziemi przemyskiej, które odziedziczył po nim najstarszy syn Michał (1782–1833) i jego potomstwo 2) podkrakowską Modlnicę Wielką, odziedziczoną przez syna Tadeusza (1788–1864) 3) leżące między Krakowem a Myślenicami Mogilany, dziedzictwo syna Stanisława (1787–1850). O ile linia zaleszańska, odleglejsza od pozostałych, pozostawała z nimi w dość luźnym kontakcie, to linie modlnicka i mogilańska żyły w bardzo ścisłym związku, żeniąc się nawet między sobą (syn Tadeusza - Józef (1817–1880), poślubił córkę Stanisława - Stefanię, biorąc za nią w posagu Mogilany i Głogoczów). Potomkowie Tadeusza, z wyjątkiem wspomnianego Józefa, zmarli bezpotomnie, zapisując dziedzictwo po sobie jego dzieciom: po Romanie właścicielu Tomaszowic - dziedziczył Tadeusz (1844–1903), który dał początek nowej linii – tomaszowickiej; po Julianie (ur. 1814) i Antoninie Marii (1827–1905), właścicielach Modlnicy –Adam (ur. 1851), który kontynuował w ten sposób linię modlnicką; Stefan (ur. 1861) objął po ojcu Józefie majątek Głogoczów, dając początek nowej linii głogoczowskiej, Stanisław (ur. 1866) objął Mogilany (kontynuacja linii mogilańskiej). Po Adamie przypadła Modlnica na własność jego dwóm imiennikom: synowi, Adamowi (III, 1876–1931), szambelanowi papieskiemu, a po nim wnukowi, Adamowi (IV, ur. 1905), ostatniemu dziedzicowi przedwojennemu.