1. Protokoły zebrań sprawozdawczo-wyborczych i sprawozdawczych, zebrań ogólnych, protokoły posiedzeń egzekutywy, sprawozdania statystyczne, 1975-1984, sygn. 1

POP były najmniejszymi ogniwami organizacyjnymi PZPR, do których musiał należeć każdy członek (lub kandydat) partii. POP tworzono za zgodą komitetu I instancji w zakładach pracy, instytucjach, wsiach, gdzie było co najmniej 3 i nie więcej niż 400 członków partii. Na czele POP stał sekretarz POP. Jeżeli POP liczyła więcej niż 100 osób można było utworzyć w danym zakładzie oddziałowe organizacje partyjne (OOP). W takim przypadku POP działała na terenie całego zakładu a w poszczególnych jego komórkach organizacyjnych oddziałowe organizacje partyjne. Najwyższą władzą w POP było zebranie ogólne członków i kandydatów PZPR. Wedle Statutu powinno się zbierać przynajmniej raz w miesiącu. Co 2 dwa lata (od 1981 r. co 2,5 roku) odbywało się zebranie sprawozdawczo-wyborcze, które wybierało egzekutywę (3-11 osób) i 1-3 sekretarzy (w zależności od wielkości POP). Wyboru sekretarzy dokonywano spośród członków egzekutywy. W połowie kadencji władz POP zbierało się zebranie sprawozdawcze, które oceniało realizację uchwał POP. POP można było tworzyć nie tylko zakładach pracy ale także we wsiach, gdzie było kilku członków PZPR. Według Statutu głównym zadaniem POP była odpowiedzialność za realizację uchwał zjazdu i programu PZPR. Jednostką nadrzędną dla POP był komitet zakładowy, gminny, miejsko-gminny, miejski lub dzielnicowy, w zależności od terenu działania. W przypadku, gdy organizacja partyjna w danym zakładzie pracy liczyła ponad 400 członków, tworzono oddzielne POP dla poszczególnych komórek organizacyjnych zakładu a do koordynacji ich pracy powoływano komitet zakładowy, z sekretarzem na czele. Sekretarz KZ był zwykle zatrudniony na etacie. Zajmował się sprawami samej organizacji a także odpowiadał za realizację linii politycznej partii w danym zakładzie pracy. Władze KZ stanowiła konferencja sprawozdawczo-wyborcza oraz wybierane przez nią komitet zakładowy, zakładowa komisja rewizyjna oraz wybierana przez KZ egzekutywa. KZ podlegał komitetowi instancji I stopnia. Mógł także uzyskać uprawnienia instancji I stopnia. Według stanu na 31 grudnia 1986 na terenie województwa gorzowskiego działało 1125 POP oraz 5 komitetów zakładowych, które skupiały 26.757 członków i kandydatów PZPR. W grupie 1125 POP było 11 takich, które liczyły minimalną liczbę członków (3 osoby). Dominowały organizacje liczące 16-50 osób – było ich 423 (37%). Do archiwum KW PZPR trafiały akta tylko tzw. reprezentatywnych POP – 10% wszystkich dobieranych według różnych kryteriów.