Zachowana księga dotyczy przywileju dla cechu bednarzy (General-Privilegium und Gülde Brief des Bötcher-Gewercks in der Chur und Marck Brandenburg dies und jenseit der Oder und Elbe, Insonderheit des Bötcher Gewercks in Drossen). Liczy on 33 punkty i zawiera ogół przepisów regulujących prawa cechu.

Cechy były to organizacje powołane do obrony interesów rzemieślników. Regulowały one zaopatrzenie w surowiec, kontrolowały produkcję i ustalały ceny. Jako organizacje społeczne spieszyły swym członkom z pomocą, organizowały wspólne życie towarzyskie i religijne. Posiadały własne władze cechowe. Źródła pisane nie przynoszą wiele materiałów dotyczących cechu bednarzy w Ośnie Lubuskim. Pierwsze informacje o bednarzach pojawiają się dopiero w XVII w. Prawdopodobnie w tym okresie zorganizowani byli w cech ponieważ z dokumentów z 1693 r. dowiadujemy się, że bednarze obok innych cechów w kościele św. Jakuba pod opieką posiadali okno kościelne. Dnia 30 listopada 1734 r. cech otrzymał przywilej od margrabiego Brandenburgii. Regulował on sprawy przynależności do cechu, nauki zawodu, sprawy finansowe, socjalne, stosunki między mistrzem, czeladnikami i uczniami oraz sprawy wewnętrzne cechu i stosunku do magistratu. Od 1899 r. na podstawie ustawy z 1897 r. bednarze razem ze stolarzami, trybiarzami (Rademacher) i tokarzami (Drechslergewerbe) tworzyli cech łączny. Należało do niego 38 majstrów. Na jego czele stał Ernst Linke. Z uwagi na brak akt dalsze przedstawienie dziejów cechu bednarzy nie jest możliwe.