W zdecydowanej większości zachowane materiały archiwalne dotyczą spraw finansowych, szczególnie zaś sprawozdań z dochodów i wydatków za poszczególne lata oraz wynagrodzeń dla nauczycieli zawodu. Poza tym występują tu też materiały dotyczące przyjęć do cechu, wyzwolin terminatorskich oraz zaświadczeń o pobieraniu nauki lub posiadaniu kwalifikacji majstra. Ich wartość źródłową obniża lakoniczność treści sporządzonych dokumentów.

Cechy były to organizacje powołane do obrony interesów rzemieślników. Regulowały one zaopatrzenie w surowiec, kontrolowały produkcję i ustalały ceny. Jako organizacje społeczne spieszyły swym członkom z pomocą, organizowały wspólne życie towarzyskie i religijne. Posiadały własne władze cechowe. Źródła pisane nie przynoszą wiele materiałów dotyczących cechu rzeźników w Ośnie Lubuskim. Najwcześniejsze informacje odnoszą się do roku 1818 i dotyczą spraw finansowych cechu. W imieniu rady miejskiej nadzór nad nim sprawował asesor Wegner, zaś w 1851 r. asesor Seidler. W 1818 r. na czele cechu stało 6 starszych cechowych.. W późniejszym okresie liczba starszych cechu zmniejszyła się do jednego majstra (1890 r.). W 1931 r. do cechu należało 15 rzeźników. Mała liczba rzeźników w mieście wynikała stąd iż wielu mieszkańców miasta hodowało bydło na swój użytek. Dnia 1 stycznia 1935 r. cech rzeźników w Ośnie Lubuskim został rozwiązany . W herbie cechu było ciele z toporkiem na grzbiecie. Na dole u jej nóg leżała głowa krowy.