1. Akta normatywne własne sygn. z lat 1945-1991, 1- 76 (zarządzenia Dyrektora, polecenia służbowe, okólniki i pisma okólne, komunikaty); 2. Organy kolegialne z lat 1951-1969, sygn. 77-85 (protokoły z posiedzeń Kolegium Zjednoczenia ”Tasko”), 3. Samorząd Robotniczy z lat 1958-1992, sygn. 86-189 (Konferencje Samorządu Robotniczego, Zakładowa Komisja Samorządu Robotniczego, Ogólne Zebranie Delegatów, posiedzenia Rady Robotniczej, Rady Zakładowej, Rady Pracowniczej), 4. Organizacje polityczne i społeczne z lat 1950-1988, sygn. 190-194 (protokoły z zebrań Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników, konferencje Partyjno-Ekonomiczne), 5. Komisje i zespoły z lat 1946-1990, sygn. 195-209 (protokoły z posiedzeń komisji zakładowych, zespołów problemowych), 6. Narady i odprawy z lat 1946-1990, sygn. 210-223 (protokoły z narad wytwórczych, aparatu kierowniczego, z narad roboczych), 7. Organizacja przedsiębiorstwa z lat 1946-1992, sygn. 224-333 (spisy inwentarzowe majątku zakładu, protokoły przekazania Oddziałów, działalność spółek, raporty o przedsiębiorstwie, wyceny szacunkowe, schematy organizacyjne, układ zbiorowy, regulaminy pracy, zakładowy system wynagradzania), 8. Plany wieloletnie sygn.z lat 1951-1985, sygn. 334-361 (plan sześcioletni, plany pięcioletnie i siedmioletnie, projekty planu oszczędnościowego i antyinflacyjnego, koncepcja rozwoju Zakładu). 9-18. Plany roczne z lat 1945-1991, sygn. 362-509 (plany produkcji, plany operatywne, plany rozwoju techniki, plany zatrudnienia, plany inwestycyjne, plany kapitalnych remontów, plany zaopatrzenia, plany kooperacji, plany kosztów, plany finansowe), 19. Sprawozdania GUS z lat 1949-1982, sygn. 510-536, 796-841, 20. Sprawozdania finansowe z lat 1946-1990, sygn. 537-597, 21. Sprawozdania z działalności z lat 1945-1989, sygn. 598-628, 22. Analizy ekonomiczne z lat 1952-1990, sygn. 629-660, 23. Analizy rocznej działalności z lat 1952-1992, sygn. 661-680 (analiza stanu bezpieczeństwa, opłacalności produkcji, informacje o wynikach ekonomiczno-finansowych), 24. Współdziałanie z lat 1948-1969, sygn. 681-682 (współdziałanie z Centralnym Zarządem Przemysłu Metalowego, informacje o realizacji uchwał plenum PZPR), 25. Kontrole z lat 1966-1972, sygn. 683-692 (kontrole zewnętrzne i wewnętrzne), 26. Obrona cywilna z lat 1984-1986, sygn. 693-701 (akta organizacyjno-operacyjne, sprawozdania z realizacji zadań spraw obronnych), 27. Kroniki i monografie z lat 1946-1988 [1995], sygn. 702-707 (biuletyny informacyjne o działalności przedsiębiorstwa), 28. Wydawnictwa z lat 1967-1972, sygn. 708-712 (Gazeta „Zastalowiec”), 29. Analizy wypadków z lat 1951-1990, sygn. 713-724 (analizy wypadków i zachorowalności, wypadki śmiertelne), 30. Sprawy BHP z lat 1960-1990, sygn. 725-730 (informacje o stanie bezpieczeństwa i higieny pracy), 31. Sprawy socjalno-bytowe z lat 1972-1990, sygn. 731-737 (ocena dzielności socjalnej Zakładu), 32. Współzawodnictwo z lat 1954-1978, sygn. 738-740 (V Ogólnopolski Konkurs Dobrej Roboty, zobowiązania i czyny społeczne), 33. Projekty wynalazcze z lat 1952-1961, sygn. 741 (wzory użytkowe), 34. Normy zakładowe z lat 1950-1961, sygn. 742-744 (wykazy norm, przejście Zakładu na normy technicznie uzasadnione), 35. Administracja nieruchomości z lat 1945-1974, sygn. 745-795 (utrzymanie obiektów i nieruchomości), 36. Akta nieopracowane z lat 1948-1950, sygn. 842 (dokumentacja techniczna - matryca - zaworu przepływowego).

1 października 1945 roku była niemiecka Firma Beuchelt et Co. została przekształcona w Fabrykę Wagonów i Konstrukcji Stalowych „WAGMO” w Zielonej Górze . W pierwszym etapie swej działalności Fabryka zajęła się odbudową mostów zniszczonych podczas wojny. Następnie podjęto produkcję taboru kolejowego, zwłaszcza wagonów towarowych. W roku 1948 zakład otrzymał nazwę Zaodrzańskie Zakłady Konstrukcji Stalowych „WAGMO” i nową strukturę organizacyjną. Od 1949 roku Zakłady rozpoczęły produkcję na eksport, przede wszystkim do Związku Radzieckiego. W 1950 roku zakład po raz kolejny zmienił nazwę na Zaodrzańskie Zakłady Przemysłu Metalowego „Zastal” w Zielonej Górze, a w lutym 1952 r. jego patronem ustanowiono Marcelego Nowotko. W roku 1953 rozpoczęto wielkoseryjną produkcję cystern do przewozu produktów naftowych, z przeznaczeniem na eksport do ZSRR i Jugosławii oraz dla Polskich Kolei Państwowych. W 1957 roku nastąpiła znaczna zmiana profilu produkcji. Postanowiono zakończyć produkcję mostów. W 1959 roku „Zastal” zaprzestał produkcji konstrukcji stalowych i klatek górniczych. Od tej pory jego specjalizacją były przede wszystkim wagony odkryte towarowe a poza nimi wykonywał cysterny, wagony specjalne, wózki i nowość – lokomotywy spalinowe małej mocy. W wyniku tych zmian ustabilizowała się struktura organizacyjna Na czele zakładu stał dyrektor generalny. W 1959 roku zakład podzielono na piony i odpowiednio podporządkowano je poszczególnym dyrektorom. Od 1968 r. zakład posiadał filie w Braniewie i Smogórach (pow.Sulęcin). W Smogórach produkowano burty i kłonice. W Braniewie funkcjonowała przemontownia, służąca eksportowi wagonów do ZSRR. W 1987 r. wyprodukowano już 3920 wagonów. Jednakże wówczas „Zastal” zakończył wytwarzanie wagonów krytych dwuosiowych 208 kf dla PKP. Próbowano wdrażać do produkcji nowe typy wagonów, z udziałem kooperantów zagranicznych kupowano nowy sprzęt, maszyny i montowano nowe urządzenia. Zmiany polityczne i społeczne w 1989 r. przyniosły zakładowi dużą samodzielność, ale jednocześnie spowodowały załamanie się rynku wschodniego, który w dużej mierze decydował o możliwościach eksportowych. W 1990 wyprodukowano ogółem zaledwie 2303 wagony w tym 1446 dumpcarów typu 904V, 754 wagonów 414W i 103 wagony typu 418W. Ostatni dyrektor mgr inż. Czesław Fedorowicz podjął prace przygotowawcze zmierzające do koniecznych oszczędności i przekształceń. Wówczas powołano spółkę pracowniczą Zastal Investment Corporatin S.A. a akcjonariuszami zostali wszyscy ówcześni pracownicy przedsiębiorstwa państwowego. W październiku 1991r. dokonano spłaszczenia struktury organizacyjnej, łącząc dotychczasowe piony ekonomiczny i księgowości w jeden pion . Utrzymano piony: DH, DT, DP, DF, i DE jako pion eksportu zagranicznego. Jednak poczynione oszczędności nie przyniosły rezultatu. W 1992 r. zakład nie posiadał liczących się zamówień , a 100 wagonów dumpcarów czekało na eksport w Braniewie. W efekcie 23 września 1992 r decyzją nr 163 Ministra Przemysłu i Handlu uznano Przedsiębiorstwo Państwowe „Zastal” w Zielonej Górze za zlikwidowane a 14 października 1992 r „Zastal” Investment Corporation zmienił nazwę na „Zastal S.A.”. [Na podstawie wstępu do inwentarza opracowanego przez Martynę Znamirowską]