Organy kolegialne – sygn. 1-5 (1952-1967) – protokóły z posiedzeń komisji Ochrony Pracy, Komisji Kwalifikacyjnej, Komisji Reklamacyjnej; Samorząd załogi – sygn. 6- 45 ( 1950- 1996 )- protokóły z posiedzeń plenum i prezydium rady zakładowej, konferencje Samorządu Robotniczego, protokóły z posiedzeń Rady Pracowniczej; Narady i odprawy – sygn. 46- 64 (1947-1995)– protokóły z narad: wytwórczych, technicznych , produkcyjnych, roboczych , z posiedzeń Zrzeszenia „Polmatex’ , z posiedzeń Komitetu Budowy Fabryki Zgrzeblarek Bawełnianych ; Organizacja Zakładu - sygn. 65-75 (1951-1999) – protokóły zdawczo-odbiorcze, rejestracja przedsiębiorstwa statuty, regulaminy organizacyjne, kwestionariusz prywatyzacyjny ; Akta normatywne – sygn. 76-139 (1946-1999 )-zarządzenia Dyrektora Naczelnego Centralnego Zarządu Przemysłu Włókienniczego w Łodzi ( tylko te dotyczące bezpośredni aktotwórcy ) , zarządzenia Dyrektora Zakładu – Fabryki Maszyn Włókienniczych Josephy II , a następnie jego spadkobiercy Lubuskiej Fabryki Zgrzeblarek Bawełnianych w Zielonej Górze ,Pisma Okólne , Polecenia służbowe Dyrektora ; Plany perspektywiczne – sygn. 140-141 (1959 ) – perspektywiczny plan produkcji i zaopatrzenia na lata 1959-1965 i na lata 1960-1965 ; Plany roczne – sygn. 142-175 (1947-1997 )-plany inwestycyjne, produkcji , techniczno-przemysłowo- finansowe, kosztów ; Sprawozdania – sygn. 176- 220 (1947-1998 )- bilanse , sprawozdania z podróży służbowych, sprawozdania inwestycyjne, sprawozdania statystyczne ; Wydawnictwa- sygn. 221-225 (1961-1991)- wydawnictwo „Sygnały” , informator, biuletyny informacyjne ; Współdziałanie- sygn. 226-228 ( 1949-1981 )- współpraca ze Zjednoczeniem Budowy Maszyn Włókienniczych w Łodzi ,realizacja zadań wynikających z uchwały VII Plenum KC PZPR ; Archiwum –sygn. 229 (1952-1990 )- protokóły kontroli archiwum zakładowego, wykazy spisów zdawczo-odbiorczych ; Kontrole – sygn. 230-243 (1951- 1999 ) – protokóły z kontroli , zalecenia pokontrolne; Ochrona pracy – sygn. 244-245 (1958-1970 )- ochrona pracy, społeczny przegląd w zakresie organizacji stanowisk pracy ; Zatrudnienie – sygn. 246-252 (1975-1990 ) – potrzeby kadrowe , prognoza zapotrzebowania na kadrę kwalifikacyjną społeczne przeglądy warunków pracy ; Szkolenia – sygn. 253-258 (1969-1983 ) – szkolenia i doskonalenie zawodowe , plany i programy szkoleń ; Współzawodnictwo- sygn. 259-260 (1969-1979 ) – Międzynarodowe współzawodnictwo , podsumowanie wyników współzawodnictwa pracy ; Sprawy socjalno-bytowe- sygn. 261-262 (1972-1981 )- Ocena warunków pracy socjalno-bytowych, fundusz socjalny Administracja nieruchomości –sygn. 263-274 (1946- 1953 )- wykaz mienia poniemieckiego , uruchomienie Zakładu , wykazy remontów dokumentacja bocznicy kolejowej, , rozbudowa rozdzielni ; Zasady finansowania- sygn. 275-287 (1946-1990 )- oferty i cenniki, kredyty inwestycyjne, fundusze dewizowe; Postęp techniczny – sygn. 288-295 (1961-1978 )-plany postępu technicznego ; Badania i prace naukowe – sygn. 296-298 (1972-1988 )- Ośrodek Badawczo-Rozwojowy „Lumatex „ w Zielonej Górze , przetwarzanie informacji metodami ETO ; Warunki techniczne produkcji- sygn. 299-301 (1946-1968 )- karty techniczne, zamówienia na urządzenia ; Współpraca handlowa z zagranicą –sygn. 302-310 (1959-1964 )-udział zakładu w międzynarodowych targach ,współpraca ze ZSRR, z Grecją, Szwecją i Bułgarią ; Filmy –sygn. 311-341 (1968-1983)– filmy z linii technologicznej, filmy instruktażowe.

Fabryka Armatur „ Christ et Co.” została zabezpieczona przez Delegaturę Tymczasowego Zarządu Państwowego w Zielonej Górze 1 listopada 1945 roku . W połowie 1946 r. na podstawie decyzji ówczesnego Dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Metalowego na budowę fabryki zgrzeblarek zostały przeznaczone budynki dawnej fabryki armatur w Zielonej Górze na produkcję maszyn włókienniczych Josephy II. 1 sierpnia 1946 roku do majątku fabryki przejęto z Centralnego Zarządu Przemysłu Metalowego fabrykę konstrukcji metalowych „Franz Asdecker”, znajdującej się w Zielonej Górze przy ul. Dolina Zielona 8. Zakłady te funkcjonowały pod nazwą Warsztaty Remontowe w Zielonej Górze i produkowały asortymenty pomocnicze jak; wózki transportowe, skrzynki do przędzy, oraz sprzęt stanowiący wyposażenie fabryk włókienniczych. 18 listopada 1946 roku. Warsztaty Remontowe w Zielonej Górze zostały podporządkowane Fabryce Maszyn Włókienniczych w Zielonej Górze. Ostatecznie, tak zbudowany zakład otrzymał nazwę: Fabryka Maszyn Włókienniczych Josephy II w Zielonej. 21 czerwca 1947 roku już jako Lubuska Fabryka Zgrzeblarek Bawełnianych zakłady rozpoczęły działalność jako samodzielny podmiot podlegający bezpośrednio Zjednoczeniu Przemysłu Budowy Maszyn Włókienniczych w Łodzi. Składał się on z kilka zakładów. Zakładem głównym, przy którym zlokalizowana została również administracja był Zakład „A” przy ul. Dąbrowskiego 101. Drugi zakład zwany również Zakładem „B” był położony przy ul. Jana z Kolna 12. Obiekt ten był przeznaczony do produkcji maszyn trzepalnianych. Trzecim zakładem był Zakład „C” umiejscowiony przy ul. Dąbrówki. Była to przede wszystkim odlewnia , którą w 1951 r. przejęto od Dolnośląskich Zakładów Metalurgicznych w Nowej Soli. 12 czerwca 1950 r. zakład został podzielony na 3 piony : Pion Dyrektora Naczelnego, Pion Dyrektora Technicznego i Pion Dyrektora Administracyjno-Finansowego. Dyrektor Naczelny odpowiadał za funkcjonowanie całego zakładu i reprezentował go na zewnątrz. Za funkcjonowanie poszczególnych pionów odpowiadali dyrektorzy: techniczny i administracyjni. Produkcję rozpoczęto głownie dzięki kredytom uzyskanym od Funduszu Inwestycyjno – Obrotowego Ziem Odzyskanych. Dzięki nim rozpoczęto początkowo naprawy a później także produkcję zgrzeblarki Josephy II. Pierwsza partia podstawowego asortymentu jakim były zgrzeblarki , wyprodukowana została w roku 1949. Pierwszej dostawy wyprodukowanych zgrzeblarek na eksport dokonano w 1955 roku. Wówczas to wyeksportowano 75 sztuk do Turcji. „ Falubaz „ stał się jednym z większych producentów maszyn włókienniczych w Europie Środkowo- Wschodniej. W następnych latach przechodził Zakład kolejne reorganizacje między innymi w 1971, 1975, 1978 roku. Były one wymuszane nie tylko przez zmieniające się struktury organów nadzorczych ale również zostały wymuszone przez zmiany w zakresie produkcji. Od 4 sierpnia 1975 r. nadzór nad działalnością Lubuskiej Fabryki Zgrzeblarek Bawełnianych sprawowało Zjednoczenie Przemysłu maszyn Włókienniczych „Polmatexu „ w Łodzi. Jednakże najistotniejsze zmiany miały miejsce w 1973 roku. Wówczas to zgodnie z zarządzeniem nr 21/Org/73 Ministra Przemysłu z dnia 13 kwietnia 1973 został utworzony poprzez wydzielenie z Lubuskiej Fabryki Zgrzeblarek Bawełnianych Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Maszyn Przędzalniczych „Lumatex” z siedzibą w Zielonej Górze. Jego podstawowym zadaniem było kompleksowe prowadzenie prac naukowo-badawczych , konstrukcyjnych, technologiczno-projektowych i doświadczalnych zmierzających do przygotowania nowych wyrobów w dziedzinie przygotowania maszyn przędzalniczych do przerobu bawełny i włókien chemicznych . Nadzór nad Ośrodkiem sprawował Minister Przemysłu Maszynowego przez Zjednoczenie Przemysłu Maszyn Włókienniczych „Polmatex”. Dyrektor Ośrodka był jednocześnie zastępca dyrektora Lubuskiej Fabryki Zgrzeblarek Bawełnianych . Następna reorganizacja dokonana w 1985 roku nie przyniosła poprawy kondycji przedsiębiorstwa. Gwałtownie pogorszyła się kondycja zakładu . Spadły zamówienia krajowe i eksportowe, odbiorcy urządzeń nie płacili w terminie. W 1991 roku rozpoczęły się pierwsze zwolnienia, na początku pracę straciło 209 osób. Zmiany organizacyjne w 1991 i 1 1992 roku polegające na redukcji działów pozaprodukcynych nie przyniosły efektów. W 1992 roku podjęto ,nie udaną próbę przekształcenia Fabryki w spółkę pracowniczą. W dniu 21 czerwca 1993 zostało zawarte porozumienie pomiędzy Ministerstwa Przemysłu i Handlu a Wojewodą Zielonogórskim . Minister z dniem 1 lipca 1993 przekazał Wojewodzie uprawnienia i obowiązki organu założycielskiego w stosunku do Lubuskiej Fabryki Zgrzeblarek Bawełnianych w Zielonej Górze. W 1994 roku Lubuska Fabryka Zgrzeblarek Bawełnianych „Polmatex- Falubaz” w Zielonej Górze zawarła układ z wierzycielami w wyniku którego wierzyciele umorzyli przedsiębiorstwu 50% zadłużenia. Działania te nie przyniosły jednak poprawy kondycji finansowej zakładu. W 1996 roku wprowadzono zarząd komisaryczny. 20 kwietnia 1998 r. ze względu na trudną sytuację produkcyjną, głównie z powodu brak zamówień i zleceń na produkty powołano grupę akwizycyjną. Wybrani pracownicy pozostali na dotychczasowych stanowiskach pracy i w ramach swoich obowiązków mieli wykonywać dodatkowe zadania w zakresie akwizycji . Z dniem 1 stycznia 1999 roku rozpoczęła działalność hurtownia artykułów tekstylnych . Ostatecznie w 1999 r. została ogłoszona upadłość zakładu.

w skład zespołu wchodzą kasety filmowe