1. Fabrikgrundstücken 1.1. Fabriketablissiment z lat 1898-1943, sygn. 1-9 1.2. Erworbene Grundstücken z lat 1886-1906, sygn. 10-11 2. Wegen und Brücke 2.1. Wegen zwischen den Fabrikgrundstücken z roku 1895, sygn. 12 2.2. Sommerweg z lat 1908-1909, sygn. 13 2.3. Brücke an der Trockung z roku 1908, sygn. 14 2.4. Zaune beim neuen Komptoirgebäude z roku 1904, sygn. 15-16 2.5. Ufermauer z roku 1941, sygn. 17 3. Gebäude z lat 1879-1941, sygn. 18-75, 91, 114 4. Anlagen z lat 1892-1943 [1948], sygn. 76-90, 92113, 115-128 5. Elektrische Anlagen z lat 1914-1943, sygn. 129-130 6. Wasseranlagen z lat 1902-1943, sygn. 131-134 7. Werkluftschutz z lat 1938-1942, sygn. 135-137 8. Angebote z lat 1912-1944, sygn. 138-154 9. Akta nieopracowane z XX wieku, sygn. 155-156 (pozytywy budynku administracyjnego fabryki oraz widok z góry na kompleks fabryczny)

Fabryka kleju braci Woldemara i Reinholda Garve w Nowej Soli została założona w 1872 roku. Klej produkowano z odpadków poubojowych, a jego produkcja nie miała stałego charakteru ze względu na nieregularność dostaw surowca. Okres dynamicznego rozwoju zakładu przypadał na lata 90. XIX wieku. W 1892 roku po pożarze głównej warzelni, fabrykę kleju przejęła firma handlowa Meyer-Otto. Na przełomie XI i XX wieku zakład uległ gruntownej rozbudowie, a podstawowym produktem pozostawał nadal klej skórzany. W 1909 roku pożar zniszczył niemal calkowicie zakład, jednak w szybkim czasie został on odbudowany oraz poważnie rozbudowany i zmodernizowany. W 1912 roku fabryka zatrudniała około 100 osób. W okresie międzywojennym produkowano 3-4 tony kleju skórzanego dziennie. W 1926 roku wdrożono technologię produkcji kleju perełkowego. Głównym odbiorcą kleju były zakłady przemysłu meblarskiego, papierniczego i tekstylnego. Jako produkt uboczny otrzymywano tłuszcz i nawozy sztuczne dla rolnictwa. Podczas drugiej wojny światowej fabryka kleju produkowała żelatynę do wyrobu wysokiej jakości kleju dla przemysłu lotniczego. [Dzieje aktotwórcy opracował Piotr Suliński]