1. Listy prawego urodzenia i wyuczenia się zawodu z lat 1647-1685, sygn. 1-4, 6 2. Regulacje dotyczące wywozu sukna z lat 1676-1711, sygn. 5, 7 3. Księga rachunkowa z lat 1847-1886, sygn. 8

W miastach dolnołużyckich organizacje cechowe pojawiły się już w połowie XIII wieku. Początkowo przybierały postać bractw o charakterze modlitewnym i charytatywnym, jednakże szybko przekształciły się w organizacje zawodowe o charakterze samopomocowym. Na początku XIV wieku cechy stały się istotnym elementem samoorganizacji mieszkańców miast, którzy obok wykształconej rady miejskiej coraz częściej wyrażali swoje interesy poprzez organizacje cechowe. Wówczas to w Lubsku ważna rolę w kształtowaniu władz miejskich zaczął odgrywać cech sukienników, którego członkowie wyróżniali się na tle pozostałych mieszkańców wysokimi dochodami. W okresie reformacji bractwa cechowe stawały się organizacjami zawodowymi z właściwymi dla każdego z nich uprawnieniami i obowiązkami. Swoje organizacje zaczęli tworzyć przedstawiciele niestowarzyszonych dotychczas zawodów. Na początku XVII wieku oprócz cechu sukienników do najważniejszych cechów w Lubsku należały organizacje piekarzy, szewców, rzeźników, kuśnierzy i kowali. Zachowane materiały pozwalają sądzić, iż cech sukienników posiadał największą liczbę członków. Proces konsolidacji cechów został znacznie przyspieszony w okresie wojny trzydziestoletniej, kiedy to dotychczas wolni wytwórcy tracili rynki zbytu i w celu jego ochrony powoływali organizacje cechowe. Cech sukienników, podobnie jak inne tego typu organizacje zajmował się przyjmowaniem nowych członków do cechu, kształceniem, pilnowaniem przestrzegania jakości wyrobu, sprowadzaniem surowca w okresach kryzysu i regulowaniem zbytu gotowych wyrobów. Ponadto prowadził różne formy samopomocy m.in. dla wdów i sierot oraz pilnował porządku pracy. Ustalone wówczas zasady funkcjonowania cechu przetrwały w swych zasadniczych zrębach do 1810 roku. Jego struktura organizacyjna składała się z zebrania cechowego oraz dwóch starszych cechowych i pisarza cechowego. Do podstawowych obowiązków członków cechu należał udział w zebraniach cechowych oraz przestrzeganie podjętych tam uchwał, które dotyczyły spraw zaopatrzeniowych, ustalania cen na wyroby oraz regulacji zbytu. Członkowie cechu dzielili się na majstrów, czeladników i uczniów. Majstrem mógł zostać ten członek cechu, który zdał odpowiedni egzamin (majstersztyk) oraz posiadał warsztat, co było najczęściej związane z posiadaniem własnego domu. Czeladnik zajmował się przygotowaniem surowców i półfabrykatów, uczeń zaś wykonywał prace pomocnicze. Wraz z rozpoczęciem procesu koncesjonowania rzemiosła (lata sześćdziesiąte XVIII wieku) rola cechu znacznie osłabła. W 1810 roku został on poddany nadzorowi władz miejskich. Stopniowo pozbawiano go uprawnień zawodowych sprowadzając do roli organizacji o charakterze samopomocowym. W 1897 roku, dla wytwórców o szczególnym znaczeniu w zakresie zaopatrzenia ludności, wprowadzono obowiązek przynależności do cechu, a wszystkim narzucono nadzór nad przestrzeganiem regulacji prawa przemysłowego. W 1929 roku powołano Ministerstwo do Spraw Rzemiosła i Handlu, które sprawowało również nadzór nad produkcją rzemieślniczą.

mikrofilmowane (mikrof. U-5668-sygn. 1, U-5672-sygn. 2, U-5679-sygn. 3, U-5681-sygn. 4, U-5702-sygn. 6)