Bilanse, sprawozdania statystyczne, regulaminy pracy, listy płac, protokoły nieszczęśliwych wypadków, przepisy wewnętrzne, raporty pracy, wykazy pracowników, wypadki przy pracy, listy płac, bilanse, zamówienia, rachunki fabryki, sprawy robotników, korespondencja Fabryki z Biurem Funduszu Pracy, katalogi, projekt fabryki, księgi wypłat

W publikacjach zawierających informacje o powstaniu i rozwoju przemysłu ceramicznego w Opocznie brak jest ściśle określonej daty uruchomienia pierwszego zakładu tej branży w mieście. Bardzo zbliżony do faktycznego termin rozpoczęcia w Opocznie produkcji kamionkowych płytek podłogowych określa Jan Piotr Dekowski w przewodniku po ziemi opoczyńskiej podając, że pierwszymi organizatorami Zakładów Płytek Ceramicznych byli Jan Dziewulski i bracia Józef i Władysław Lange. Dzięki ich staraniom i nakładom finansowym w 1880 roku zakończono budowę fabryki, w której mieściło się 18 pieców do wypalania płytek. Jak wynika z zapisów dokonanych w księdze wieczystej nieruchomości w mieście Opocznie firma "Dziewulski i B-cia Lange" weszła w posiadanie pierwszej działki pod budowę projektowanego zakładu ceramicznego już w roku 1867. Powstały wówczas zakład przy ulicy Staromiejskiej zlokalizowany został niemal w centrum miasta, w odległości ponad 2 km. Od stacji kolejowej. Ze względu na to, oraz na niekorzystne ukształtowanie terenu doprowadzenie bocznicy kolejowej do fabryki było wówczas wielce nieopłacalne. Dlatego też począwszy od 1900 roku Firma zaniechała rozbudowy posiadanej fabryki i w latach 1893 - 1913 zakupiła przy ulicy Piotrkowskiej pięć działek. Na posesji tej zostały wybudowane małe piece do wypalania płytek glazurowych, które w 1920 roku zostały częściowo rozebrane. Do budowy nowej fabryki na posesji "Glazurownia" przystąpiono ponownie w 1934 r. W roku 1913 Firma zmienia swą nazwę i przyjmuje następującą: Towarzystwo Akcyjne Zakładów Ceramicznych "Dziewulski i Lange". Kolejną zmianę nazwy firmy na Towarzystwo Zakładów Ceramicznych "Dziewulski i Lange" Spółka Akcyjna dokonano wpisem do Rejestru Handlowego w dniu 23 lutego 1931 r. Towarzystwo widząc perspektywę rozwoju przedsiębiorstwa w związku z rosnącym popytem na płytki postanowiło wznowić budowę nowej fabryki przy ulicy Piotrkowskiej. Okres II wojny światowej był dla fabryki okresem bardzo trudnym. Fabryki nie zamknięto ale produkcja była deficytowa. Po wyzwoleniu w okresie od 17 stycznia do 31 marca 1945 roku fabryka była nieczynna, a z dniem 27 października 1945 r. Towarzystwo podporządkowane zostało Tymczasowemu Zarządowi Państwowemu. Zakłady przyjmują nazwę: Fabryka Wyrobów Terakotowych "Opoczno". Z dniem 14 marca 1950 roku fabryka płytek w Opocznie należąca do Towarzystwa Zakładów Ceramicznych "Dziewulski i Lange" Spółka Akcyjna będąca dotychczas pod Tymczasowym Zarządem Państwowym została przejęta na własność państwa i otrzymała osobowość prawną jako samodzielne przedsiębiorstwo państwowe. Przyjęło ono nazwę: Opoczyńskie Zakłady Płytek Kamionkowych w Opocznie. "Starą Fabrykę" nazwano Zakładem Nr 1, a "Nową Fabrykę" - Zakładem Nr 2. Budowę Zakładu Nr 3 rozpoczęto w maju 1958 r. Budowa odbywała się pod kierownictwem odrębnej dyrekcji zarządzającej przedsiębiorstwem pod nazwą Zakłady Płytek Ściennych i Podłogowych w budowie w Opocznie. Po zakończeniu budowy i dokonaniu rozruchu oddziału płytek podłogowych podjęta została przez Dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Ceramicznego decyzja o przygotowaniu połączenia obu przedsiębiorstw. Stało się to w roku 1963 i przedsiębiorstwo przyjęło nazwę Zakłady Płytek Ceramicznych.