Akty notarialne 1931-1934 7 j.a.; Repertoria 1931-1933 3 j.a.; Skorowidze 1931-1934 2 j.a.

Ustawa notarialna wydana w dniu 4 lipca 1808 roku dla Księstwa Warszawskiego oparta była o wzory francuskie. Wprowadzenie Notariatu związane było z ogólną organizacją sądownictwa, wprowadzeniem nowego kodeksu cywilnego (Kodeksu Napoleona) oraz powołaniem nowej instytucji hipotecznej. Do zadań urzędu notarialnego, przeważnie jednoosobowego należało przejmowanie i spisywanie aktów wypływających z dobrej woli stron jak umowy, kontrakty, zobowiązania, deklaracje i innych celem umocnienia umowy zawartej przez strony i nadanie im charakteru prawnego. Notariusze byli urzędnikami publicznymi, spełniali bowiem czynności leżące w zakresie zadań i obowiązków państwa. Z drugiej strony notariat miał charakter prywatno-prawny, gdyż notariusze nie otrzymywali od państwa wynagrodzenia, lecz pobierali opłaty za spełnione czynności od osób zainteresowanych według ustalonej taksy notarialnej. Notariuszy zatwierdzała Komisja Rządowa Sprawiedliwości, władza dyscyplinarna nad notariuszami należała do sądów a od 1844 roku do izb notarialnych. Notariusze dzielili się na tzw. Pisarzy aktowych działających przy sądach apelacyjnych (I stopnia), rejentów kancelarii ziemiańskich (II stopnia) i rejentów kancelarii okręgowych. Ci ostatni ograniczali swoją działalność do terenu zamkniętego granicami sądów pokoju przy których byli mianowani. Kancelarie ich zwykle mieściły się w mieszkaniach prywatnych. Używana nazwa notariusz i konserwator hipoteki powiatowej w 1818 roku zmieniona została na pisarz i rejent hipoteki powiatowej. W latach późniejszych w aktach często spotyka się używanie obu nazw. W 1918 roku przeprowadzono regulację i na całym obszarze Królestwa Polskiego obowiązywała nazwa "notariusz". Notariusze dzielili się na: urzędujących przy wydziałach hipotecznych K.P. sądów okręgowych i sądów pokoju. Pierwsi mieli kancelarie w gmachach gdzie mieściły się odnośne wydziały i archiwa hipoteczne pozostali urzędowali w miastach lub osadach wskazanych przez prezesów sądów okręgowych. Mianowanie notariuszy należało do Ministra Sprawiedliwości. Po usunięciu z Guberni Lubelskiej panowania austriackiego w 1809 roku i utworzeniu Departamentu Lubelskiego na teren ten rozciągnięto działanie ustawy notarialnej. Pierwszym Notariuszem publicznym i konserwatorem hipotecznym powiatu zamojskiego został zamianowany Bazyli de Vahneva Wysoczański. Obok aktów notarialnych ułożonych chronologicznie i oprawionych w księgi, notariusze prowadzili inne księgi ułatwiające działalność. Były to repertoria czynności, ogólne skorowidze alfabetyczne wszystkich sporządzonych aktów i rejestry dokumentów.[na podstawie wstępu do inwentarza]

Repertorium za 1934 rok patrz Notariusz Z. Krauze vol.11