Księgi chorych 1933-1950 sygn. 1-10; Skorowidze do ksiąg chorych 1937-1950 sygn. 11-15.

W 1783 r. po opuszczeniu budynków klasztornych w Szczebrzeszynie przez Franciszkanów umieszczono w nich koszary wojskowe. W 1812 r. konwent franciszkański uległ kasacie. W klasztorze urządzono szpital, a w kościele kaplicę szpitalną, powierzając opiekę nad szpitalem i kościołem siostrom Szarytkom. Po upadku powstania styczniowego, w okresie wzmożonej rusyfikacji Królestwa Polskiego kościół w 1883 r. zamieniono na cerkiew prawosławną, sprowadzając w miejsce usuniętych Szarytek, prawosławne mniszki tzw. Krzyżanki. W klasztorze pozostał nadal szpital. W 1845 r. Andrzej Zamoyski, organizator zjazdów rolniczych posiadaczy ziemskich w Klemensowie rozszerza szpital urządzając w gmachu poklasztornym trzy sale szpitalne. W tym samym roku ordynat hrabia Zamoyski zakłada przy nim szkołę dla kształcenia personelu medycznego i schronisko dla ubogich starców i kalek. W 1879 r. utworzono przy szpitalu ambulatorium dla zgłaszających się chorych, w którym wydawano bezpłatnie lekarstwa ludziom ubogim i samotnym. Pod koniec XIX wieku notowano w Szczebrzeszynie szpital ogólny św. Katarzyny ze stałym lekarzem. Od 1919 r. pracą w szpitalu rozpoczął Zygmunt Klukowski, który w latach 1920-1946 był dyrektorem szpitala. Podczas okupacji z narażeniem życia swojego i personelu ukrywał chorych i rannych, polskich partyzantów, żołnierzy radzieckich oraz Żydów. Już podczas I wojny zasłużył się jako lekarz gdy wybuchła epidemia tyfusu, podczas której leczył biedaków, pracowników cukrowni i Żydów. Sam także podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu pod pseudonimem „Podwiński”. Dr Klukowski był również świadkiem w procesie norymberskim w 1946 roku. Po wojnie był dwukrotnie więziony za przynależność do ''WiN'' i za (rzekomą) współpracę z nielegalnymi organizacjami politycznymi. W 1956 r., z powodu złego stanu zdrowia został warunkowo zwolniony z więzienia. Po powrocie wrócił do praktyki lekarskiej. W ramach rehabilitacji w 1957 r. przyznano Klukowskiemu wojewódzką nagrodę za całokształt działalności naukowej i kulturalno - społecznej. W roku 1958 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a tuż przed swym odejściem najwyższe odznaczenie bibliofilskie - Wielką Wstęgę Orderu Białego Kruka. Dr Z. Klukowski zmarł 23 listopada 1959 roku.