Akta spraw cywilnych o podział majątku 1916-1927[1935] 147 j.a.; Akta spraw cywilnych o podział ruchomości, wydzielenie dożywocia, przywrócenie posiadania, podział serwitutu, podział sumy 1917-1921 17 j.a.

Pierwsze zmiany sądownictwa na terenie b. zaboru rosyjskiego wprowadzono już w czasie I wojny światowej. W 1915 roku po opuszczeniu przez wojska rosyjskie terenów Królestwa Polskiego, powołano samorzutnie sądy obywatelskie, rozwiązane wkrótce przez okupanta niemieckiego. Na podstawie przepisów tymczasowych o urządzeniu sądownictwa w Królestwie Polskim wydanych przez Tymczasową Radę Stanu Królestwa Polskiego z 18 lipca 1917 r. powołano do sprawowania wymiaru sprawiedliwości sądy pokoju, okręgowe, apelacyjne w Warszawie i Lublinie i Sąd Najwyższy. Sądy Pokoju na wsi zastąpiły dawniejsze sądy gminne zachowały też siedziby i okręgi tych sądów. W skład sądów pokoju wchodzili sędziowie pokoju i ławnicy. Sędziów pokoju mianował Minister Sprawiedliwości, ławników prezes sądu okręgowego spośród osób wybranych przez zgromadzenie gminne na okres 3 lat a później pięciu. Sądy pokoju wyrokowały w kompletach składających się z sędziego pokoju jako przewodniczącego i dwu ławników. Rozpatrywały sprawy cywilne i karne. Sprawy cywilne jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przewyższała kwoty 1000 marek pol. oraz sprawy działowe, jeżeli obszar majątku nie przekraczał 30 morgów ziemi a wartość ruchomości 3000 marek pol. Ustawą z dnia 14 lipca 1920 r. (Dz.U.RP z 1920 r Nr 63, poz. 412) rozszerzono właściwości sądów pokoju w sprawach cywilnych. Od stycznia 1921 roku rozpatrywały sprawy, w których wartość przedmiotu nie przekraczała kwoty 30.000 marek pol., żądanie zabezpieczenia dowodów w sprawach nie wytoczonych bez ograniczenia sumy i sprawy działowe dotyczące drobnej własności ziemskiej jeżeli majątek nie przekraczał 60 morgów nowopolskich ziemi i wartość budynków niezbędnych w gospodarstwie rolnym sumy 50.000 marek pol. Sądy pokoju były sądami I instancji od ich wyroków służyły odwołania do sądów okręgowych. Właściwym dla sądów pokoju powiatu krasnostawskiego był Sąd Okręgowy w Lublinie. Na podstawie wspomnianych przepisów utworzono na terenie powiatu krasnostawskiego 5 sądów pokoju: w Gorzkowie, Krasnymstawie, Siedliskach, Turobinie i Żółkiewce. Ilość ich i zasięg terytorialny na przestrzeni wielu lat uległ zmianie. 7 lutego 1919 r. zniesiony został Sąd Pokoju w Gorzkowie gminy Fajsławice, Gorzków, Łopiennik i Rybczewice włączone zostały do Sądu Pokoju w Krasnymstawie. W 1921 r. zniesiono Sąd Pokoju w Żółkiewce, siedzibę tego sądu przeniesiono do Gorzkowa. Ostatecznie Sąd Pokoju w Gorzkowie zlikwidowany został Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 15 sierpnia 1925 roku. Do właściwości terytorialnej Sądu Pokoju w Krasnymstwie włączono gminy Fajsławice, Gorzków, Łopiennik i Rybczewice, do właściwości Sądu Pokoju w Turobinie gminę Rudnik. Wcześniej bo w 1921 roku zniesiono Sąd Pokoju w Siedliskach. Pozostałe sądy pokoju w Krasnymstawie i Turobinie istniały do 1928 roku. Zmiana ustroju sądownictwa wprowadzona Rozporządzeniem Prezydenta RP z 6 lutego 1928 roku zlikwidowała sądy pokoju. Wymiar sprawiedliwości sprawowały sądy powszechne: sądy grodzkie utworzone w miejsce sądów pokoju, okręgowe, apelacyjne i Sąd Najwyższy. Przy sądach grodzkich działali sędziowie pokoju, którzy rozpoznawali sprawy majątkowe jeżeli wartość powództwa nie przekraczała 200 zł i ugody do wartości 1000 zł. Odwołania od wyroków sędziów pokoju rozpatrywały sądy grodzkie. Instytucja sędziów pokoju zniesiona została ustawą z 9 kwietni 1938 r. W sądach pokoju prowadzone były repertoria: procesów cywilnych (C), o przymusowe wykonanie aktów (A), spraw opiekuńczych (O), innych spraw cywilnych (Z) i spraw karnych (K) oraz dwa skorowidze do spraw cywilnych i karnych.[na podstawie wstępu do inwentarza]