1. Administracja /1793-1938/ Sprawy ogólne, zarzadzenia, uchwały, księgi wizytacji, korespondencja, kroniki, zapiski, księgi inwentarzowe, sprawy hipoteczne. 2. Finanse /1793-1944/ Sprawy kasowe i rachunkowe poszczególnych kościołów, kontrole, sprawozdawczość, podatki, opłaty gruntowe, dzierżawy, kolekty, księgi depozytów i spraw gospodarczych, darowizny. 3. Budownictwo i remonty /1877-1909/ Budowa mieszkań, remonty, koszty, naprawa organów. 4. Sprawy personalne /1780-1840/ Akta osobowe organisty i jego rodziny. 5. Stowarzyszenia religijne i charytatywne /1597-1942/ Opieka nad chorymi, biednymi, wykaz zapomóg, szpital, stowarzyszenia im. G. Adolfa, inne stowarzyszenia. 6. Życie parafian /1735-1943/ Katalog muzyczny, wykaz przedmiotów muzeum parafialnego, nabożeństwa i kazania, święta i uroczystości okolicznościowe, rejestr chrztów i ślubów, opieka nad dziećmi i małoletnimi.

Parafia Św. Marii Magdaleny we Wrocławiu powstała po przejęciu przez protestantów w 1523 roku kościoła Św. Marii Magdaleny (Maria Magdalena Kirche na Altbuserstr. – dzisiejsza Katedra Polsko – Katolicka na ulicy Szewskiej). Po przejęciu kolejnych kościołów: Św. Elżbiety – w 1525r. i Św. Bernardyna – w 1526r. ukształtował się podział Wrocławia na trzy gminy ewangelickie których wymienione kościoły parafialne do 1945 roku pozostały ewangelickimi Kościołami Głównymi (Haupt – und Pfarrkirche). Taki podział administracyjny miasta przetrwał bez zmian do XIX wieku. Parafia Św. Marii Magdaleny posiadała dwa kościoły filialne: Św. Krzysztofa (Christoforii Kirche – dzisiejsze Duszpasterstwo Kościoła Ewangelickiego na placu Św. Krzysztofa) oraz Św. Zbawiciela (St. Salvator Kirche – wybudowany na przedmieściach Wrocławia, przyłączonych w połowie XIX wieku do miasta). Szybki rozwój terytorialny miasta, który rozpoczął się w XIXw., spowodował nadmierny rozrost trzech pierwotnych gmin ewangelickich na obrzeżach, których zaczęto tworzyć nowe parafie. W 1869 roku wydzielono dotychczasowy filialny kościół Św. Zbawiciela, jako samodzielną parafię, która miała objąć budowane ulice na południowych przedmieściach (St. Salvator Kirche na Bohrauer Str. – nieistniejący, zniszczony w czasie II wojny światowej kościół ewangelicki przy ul. Borowskiej). Do 1910 roku parafia Św. Marii Magdaleny podzielona była na pięć obwodów (Bezirk) i liczyła ok. 34 000 wiernych. Od 1911 roku, po reorganizacji parafii będącej wynikiem nie obsadzenia wakującego V Obwodu, składała się z czterech obwodów, które przetrwały do końca jej istnienia. W roku następnym został przejęty pod bezpośredni zarząd kościół filialny Św. Krzysztofa. W 1914 roku liczba parafian spadła gwałtownie do 22 685 wiernych. Tendencja spadkowa zaludnienia parafii utrzymywała się do II wojny światowej (w 1939 roku liczyła około 20 000 wiernych).