Organizacja Prezydium GRN, Komisje RNMiG, zebrania wiejskie, sołtysi, zarządzenia własne, instrukcje kancelaryjne, skargi i wnioski, kontrole zewnętrzne, sprawy obywatelstwa, gospodarka gruntami, rejestry pomiarowo-klasyfikacyjne, umowy dzierżawne gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, akta uwłaszczeniowe, mapy dotyczące rolniczego wykorzystania gruntów, obrót nieruchomościami rolnymi, przekazywanie gospodarstw następcom za rentę lub emeryturę, karty gospodarstw, ewidencja działalności gospodarczej, obrona cywilna.

W wyniku reformy ustrojowo-administracyjnej z 1972 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1973 r., dotychczasowe podstawowe jednostki podziału administracyjno-gospodarczego na terenach wiejskich - gromady i osiedla, zostały zastąpione przez gminy (DzU 1972, nr 49, poz. 312). Równocześnie ustawa powołała do życia gminne rady narodowe jako organa władzy państwowej i podstawowe organy samorządu społecznego na terenie gminy. Dopuszczono jednocześnie możliwość tworzenia wspólnych rad narodowych dla gmin i sąsiadujących z nimi miast nie stanowiącymi powiatu. Organem wykonawczo-zarządzającym gminnej rady narodowej i jednocześnie terenowym organem administracji państwowej o właściwości ogólnej został naczelnik gminy, który wykonywał swoje zadania przy pomocy podległego mu urzędu gminy. Zakres działania naczelnika, a także organizację i zadania urzędu gminy precyzowało rozporządzenie Rady Ministrów z 30 listopada 1972 r. (tamże, poz. 315). Urząd gminy składał się z biura urzędu, gminnej służby rolnej oraz urzędu stanu cywilnego. Taka struktura przetrwała do 17 czerwca 1984 r., kiedy zaczęło obowiązywać rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zasad organizacji i funkcjonowania urzędów terenowych organów administracji państwowej (tamże, 1984, nr 25, poz.124). Przewidywało ono następującą strukturę urzędu gminy: 1) stanowisko pracy do obsługi rady narodowej; 2) referat gospodarki komunalnej, nadzoru budowlanego i komunikacji; 3) referat geodezji i gospodarki gruntami; 4) referat handlu i usług; 5) referat kultury i zatrudnienia; 6) referat planowania i finansów; 7) referat rolnictwa i gospodarki żywieniowej; 8) referat społeczno administracyjny, spraw obronnych i ogólny; 9) referat zdrowia i opieki społecznej; 10) urząd stanu cywilnego oraz 11) samodzielne stanowisko pracy do spraw oświaty i wychowania - inspektor oświaty i wychowania. Kolejne rozporządzenie z końca 1987 r. wewnętrzną organizację urzędu pozostawiało w gestii naczelników (tamże, 1987, nr 40, poz. 228). Gmina i Gminna Rada Narodowa w Krotoszynie zostały utworzone w wyniku wspomnianej ustawy z 1972 r. oraz uchwały nr XVIII/92/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z 5 grudnia 1972 r. (Dz. Urz. WRN w Poznaniu 1972, nr 32, poz. 391). W skład gminy weszły następujące obręby geodezyjne: Baszyny, Benice, Biadki, Bożacin, Brzoza, Chwaliszew, Durzyn, Duszna Górka, Dzierżanów, Gorzupia, Jasne Pole, Kobierno, Lutogniew, Nowy Folwark, Orpiszew, Osusz, Romanów, Roszki, Różopole, Smoszew, Sulmierzyce, Świnków, Tomnice, Unisław, Wielowieś i Wróżewy. Po likwidacji powiatów WRN w Kaliszu uchwałą nr III/13/75 z 6 października 1975 r. utworzyła dla gminy i miasta Krotoszyn wspólną radę narodową. Organem wykonawczym i zarządzającym wspólnej rady oraz terenowym organem administracji państwowej został naczelnik miasta i gminy Krotoszyn (APK, WRN w Kaliszu, sygn. 1, s. 150-151). Początkowo gmina należała do powiatu krotoszyńskiego województwa poznańskiego, a po reformie administracyjnej w 1975 r. została włączona do nowoutworzonego województwa kaliskiego (DzU 1975, nr 17, poz. 92). UMiG w Krotoszynie funkcjonował do czasu powstania samorządu terytorialnego w 1990 r.