1) Skorowidze (sygn. 1-4; 1935-1950). 2) Repertoria (sygn. 5-12; 1935-1950). 3) Księgi opłat (sygn. 13-14; 1937-1949). 4) Akta notarialne (sygn. 15-38; 1935-1950).

Z początkiem 1934 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 27 października 1933 r. „Prawo o notariacie”, ujednolicające w całej Polsce organizację notariatu (DzU, nr 84, poz. 609). Zgodnie z nim notariusz był funkcjonariuszem publicznym (osobą zaufania publicznego), powołanym do sporządzania aktów i dokumentów, którym strony obowiązane były lub chciały nadać znamię wiary publicznej (dokumentu publicznego) oraz spełniania innych czynności zlecanych mu przez prawo. Szczególnie dotyczyło to umów o przejście, ograniczenie lub obciążenie prawa własności nieruchomości, które musiały być sporządzane w formie aktu notarialnego pod rygorem nieważności. Ponadto do czynności notarialnych należało m.in.: sporządzanie wypisów i odpisów akt, poświadczenie własnoręczności podpisów, zgodności odpisu, doręczanie oświadczeń wskazanej osobie, sporządzanie protokołów walnych zgromadzeń spółek akcyjnych i stowarzyszeń, protestów weksli, czeków i warrantów oraz przyjmowanie dokumentów, pieniędzy lub papierów wartościowych na przechowanie. Notariuszy mianował, przenosił i zwalniał minister sprawiedliwości, który miał także nadzór ogólny nad ich działalnością. Nadzór szczegółowy sprawował właściwy prezes Sądu Okręgowego i Apelacyjnego oraz samorządowa Izba Notarialna. Liczbę notariuszy oraz ich siedziby wyznaczał minister sprawiedliwości w drodze rozporządzenia. W przypadku okręgu Sądu Okręgowego w Ostrowie (Wielkopolskim) wyznaczono 15 stanowisk, z których po 2 umiejscowiono w Ostrowie i Kępnie, a po 1 m.in. w Koźminie, Krotoszynie, Odolanowie, Ostrzeszowie i Pleszewie (DzU 1933, nr 88, poz. 685). Z dniem 1 stycznia 1935 r. dodano jeszcze jednego notariusza w Ostrowie (DzU 1934, nr 110, poz. 987), a 25 sierpnia 1939 r. w Ostrzeszowie (DzU 1939, nr 76, poz. 513). Notariuszem mogła zostać osoba posiadająca obywatelstwo polskie, ukończone studia prawnicze oraz aplikację i egzamin notarialny. Notariusz był traktowany jak urzędnik państwowy, chociaż nim nie był, gdyż nie utrzymywał uposażenia od państwa, lecz pobierał określone przepisami opłaty od swych czynności. Zgodnie z przepisami powinien prowadzić repertorium, księgę protestów, skorowidz alfabetyczny, księgę depozytów, księgę przychodów i rozchodów (wzory zob. DzU 1933, nr 99, poz. 764). W czasie okupacji hitlerowskiej, na ziemiach wcielonych do Rzeczy (m.in. w tzw. Kraju Warty) Polacy nie mogli sprawować funkcji notariusza. Po wojnie wrócono do stanu prawnego z lat 30. XX w. Prywatne kancelarie notarialne zostały zastąpione przez państwowe biura notarialne z początkiem 1952 r., na mocy ustawy z 26 maja 1951 r. „Prawo o notariacie” (DzU 1951, nr 36, poz. 276). Zygmunt Latanowicz był notariuszem w obwodzie Sądu Okręgowego w Ostrowie Wielkopolskim z siedzibą w Koźminie. Pierwszy zachowany akt w jego kancelarii został sporządzony 1 lutego 1935 r., a ostatni 24 sierpnia 1939 r. Po wojnie pierwszy wpis pochodzi z 2 października 1945, ostatni 28 października 1950 r.