1) Protokoły z Konferencji Sprawozdawczo-Wyborczych KM (sygn. 1-5; 1975-1985). 2) Protokoły z posiedzeń Plenarnych KM (sygn. 6-17; 1975-1985). 3) Protokoły z posiedzeń Egzekutywy KM (sygn. 18-34; 1975-1985). 4) Protokoły z posiedzeń Miejskiej Komisji Kontroli Partyjnej (sygn. 35-42; [1971] 1975-1980). 5) Statystyka (sygn. 43-46; 1978-1984). 6) Działalność podległych KZ i POP: materiały informacyjne, protokoły z narad aktywu i sekretarzy (sygn. 47-48; 1981-1985). 7) Wydawnictwa (sygn. 49; 1976-1985).

Komitet miejski PZPR kierował działalnością miejskiej organizacji partyjnej, w skład której, oprócz niego samego, wchodziły wszystkie podstawowe organizacje partyjne i komitety zakładowe działające w mieście. Komitety miejskie zaczęto organizować wkrótce po powstaniu PZPR w 1949 r. Początkowo podlegały miejscowym komitetom powiatowym, a od połowy 1975 r. Komitetowi Wojewódzkiemu nowopowstałego województwa kaliskiego. Władzą zwierzchnią (uchwałodawczą) miejskiej organizacji partyjnej była konferencja sprawozdawczo-wyborcza. Konferencje, zwoływane nie rzadziej niż co 5 lat, rozpatrywały i zatwierdzały sprawozdania ustępujących władz, podsumowywały realizację programu partii oraz swojej organizacji, oceniały realizację wniosków i postulatów zgłoszonych przez członków partii i organizacje partyjne, uchwalały programy działania na najbliższą kadencję. Konferencje wybierały komitet miejski, organa kontrolne oraz delegatów na konferencje wyższego szczebla. W okresie między konferencjami zwierzchnią władzą był komitet miejski. Jego zadaniem było kierowanie działalnością podległych mu organizacji, zapewnienie realizacji programu i linii politycznej partii, zadań przyjmowanych przez konferencje sprawozdawczo-wyborcze oraz uchwał komitetów nadrzędnych i swoich własnych, kształtowanie skutecznej działalności kadr partyjnych, kierowanie ich ideologicznym kształceniem, inspirowanie działalności instytucji państwowych, gospodarczych i organizacji społecznych poprzez członków partii w nich pracujących oraz współpraca z terenowymi organizacjami stronnictw sojuszniczych, Frontem Jedności Narodu (FJN), a później Patriotycznym Ruchem Odrodzenia Narodowej (PRON). Powyższe zadania komitet realizował bezpośrednio na swoich posiedzeniach plenarnych lub za pośrednictwem wybranych ze swego grona organów – egzekutywy (i wchodzących w ich skład sekretarzy) oraz komisji problemowych. Egzekutywa była władzą wykonawczą komitetu, a jej zadaniem było kierowanie pracą partyjną między posiedzeniami komitetu. Podejmowała decyzje (także kadrowe) zapewniające realizację uchwał partii, określała kompetencje i zakres obowiązków sekretarzy oraz na bieżąco ich kontrolowała. I sekretarz organizował pracę egzekutywy i pozostałych sekretarzy, przewodniczył posiedzeniom, reprezentował komitet i występował w jego imieniu na zewnątrz. Pozostali sekretarze kierowali pracą partyjną w powierzonych im działach. Komisje problemowe analizowały realizację uchwał partii oraz opracowywały wnioski przedkładane macierzystym komitetom. Organami kontrolnymi była miejska komisja rewizyjna oraz miejska komisja kontroli partyjnej, połączone w 1986 r. w jedną komisję kontrolno-rewizyjną. Ich zadaniem było kontrolowanie i ocenianie: sposobu załatwiania spraw przez organizacje, komitety partyjne i aparat partyjny, zwłaszcza wniosków i skarg, zarządzania funduszem i majątkiem partyjnym, prowadzenia gospodarki wewnątrzpartyjnej, prawidłowości i terminowości opłacania składek oraz działalności finansowej instytucji bezpośrednio przez partie kierowanych. Komisje miały także prawo kontrolować członków partii w zakresie przestrzegania statutu PZPR i moralności socjalistycznej oraz karać współtowarzyszy, łącznie z wydaleniem z partii, za m.in. wykroczenia przeciwko zasadom ideowym i programowym PZPR, podważanie jedności partii, naruszanie dyscypliny partyjnej, nadużycia, czy wykorzystywanie zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji dla osiągania korzyści materialnych. Komitety miejskie PZPR współrządziły miastem, nadzorowały działalność prezydenta miasta, urzędu miejskiego oraz kierowały pracą miejscowej rady narodowej. Ich znaczenie zmalało wraz ze zmianami politycznymi w 1989 r., a w styczniu 1990 r. uległy, wraz z całą partią, likwidacji.