1) Protokoły z Konferencji Sprawozdawczo-Wyborczych POP (sygn. 1-2; 1977-1983). 2) Protokoły z posiedzeń Plenarnych POP (sygn. 3-4; 1979-1985). 3) Protokoły z posiedzeń Egzekutywy POP (sygn. 5-6; 1974-1985).

Komitet środowiskowy był jednym z ogniw organizacyjnych PZPR. Podlegał instancjom partyjnym I stopnia, a tworzono go za zgodą komitetu wojewódzkiego dla koordynacji pracy podstawowych organizacji partyjnych (POP) działających w przedsiębiorstwach i instytucjach o jednorodnym charakterze (np. w służbie zdrowia, oświacie, handlu itp.). Władzą zwierzchnią (uchwałodawczą) środowiskowej organizacji partyjnej była konferencja sprawozdawczo-wyborcza. Konferencje, zwoływane nie rzadziej niż co 5 lat, rozpatrywały i zatwierdzały sprawozdania ustępujących władz, podsumowywały realizację programu partii oraz swojej organizacji, oceniały realizację wniosków i postulatów zgłoszonych przez członków partii i organizacje partyjne, uchwalały programy działania na najbliższą kadencję. Konferencje wybierały komitet środowiskowy, organa kontrolne oraz delegatów na konferencje wyższego szczebla. W okresie między konferencjami zwierzchnią władzą był komitet środowiskowy. Jego zadaniem było kierowanie działalnością podległych mu organizacji partyjnych, zapewnienie realizacji programu i linii politycznej partii, zadań przyjmowanych przez konferencje sprawozdawczo-wyborcze oraz uchwał komitetów nadrzędnych i swoich własnych, kształtowanie skutecznej działalności kadr partyjnych, kierowanie ich ideologicznym kształceniem, inspirowanie działalności kierownictwa zakładów, w których działał. Powyższe zadania komitet realizował bezpośrednio na swoich posiedzeniach plenarnych lub za pośrednictwem wybranej ze swego grona egzekutywy. Egzekutywa była władzą wykonawczą komitetu, a jej zadaniem było kierowanie pracą partyjną między posiedzeniami komitetu. Podejmowała decyzje (także kadrowe) zapewniające realizację uchwał partii, określała kompetencje i zakres obowiązków sekretarza oraz na bieżąco go kontrolowała. Na jej czele stał sekretarz, który organizował pracę egzekutywy, przewodniczył posiedzeniom, reprezentował komitet i występował w jego imieniu na zewnątrz. Organami kontrolnymi była komisja rewizyjna oraz komisja kontroli partyjnej, połączone w 1986 r. w jedną komisję kontrolno-rewizyjną. Ich zadaniem było kontrolowanie i ocenianie: sposobu załatwiania spraw przez organizacje, komitety partyjne i aparat partyjny, zwłaszcza wniosków i skarg, zarządzania funduszem i majątkiem partyjnym, prowadzenia gospodarki wewnątrzpartyjnej, prawidłowości i terminowości opłacania składek. Komisje miały także prawo kontrolować członków partii w zakresie przestrzegania statutu PZPR i moralności socjalistycznej oraz karać współtowarzyszy za m.in. wykroczenia przeciwko zasadom ideowym i programowym PZPR, podważanie jedności partii, naruszanie dyscypliny partyjnej, nadużycia, czy wykorzystywanie zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji dla osiągania korzyści materialnych. Od czasu powstania PZPR w 1948 r. do wyborów czerwcowych 1989 r. komitety środowiskowe współrządziły w zakładach pracy. Jesienią 1989 r. usunięto je z przedsiębiorstw i instytucji, a w styczniu 1990 r. uległy, wraz z całą partią, likwidacji.