Wytyczne własne w zakresie działalności jednostki, analizy problemowe, protokoły z kontroli, limity etatów, postępowania wyjaśniające prowadzone w związku z utratą życia, inwestycje wspólne i towarzyszące, dokumentacja projektowa obiektów własnych, inwentaryzacja budynków.

Więzienie w Kaliszu zostało przejęte przez władze polskie 23 stycznia 1945 r. Początkowo podlegało Departamentowi Więziennictwa i Obozów Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W 1954 r. zostało podporządkowane Centralnemu Więzieniu w Poznaniu, od 1 stycznia 1970 r. Wojewódzkiemu Aresztowi Śledczemu w Poznaniu, a pod koniec 1971 r. Wojewódzkiemu Zarządowi Zakładów Karnych w Poznaniu. Od 1976 r. kaliska placówka podlegała Okręgowemu Zarządowi Zakładów Karnych w Łodzi, od 1980 r. w Poznaniu, a od 1990 r. bezpośrednio Centralnemu Zarządowi Zakładów Karnych w Warszawie. W 1996 r. została podporządkowana Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej w Poznaniu. Początkowo kaliskie więzienie zostało zaliczone do zakładów karno-śledczych II klasy o pojemności 450 osadzonych. Poza kryminalistami przebywali w nim jeńcy niemieccy, potem przeciwnicy władzy ludowej (m.in. członkowie ugrupowań zbrojnych, uczniowie miejscowych organizacji konspiracyjnych). W latach 70. XX w. kaliska placówka przeznaczona była dla recydywistów penitencjarnych odbywających karę w zakładzie zamkniętym i półotwartym w systemie zwykłym, z kategorią zdrowia A, B, C, D i końcówką kary do lat 5, a także dla odbywających karę po raz pierwszy w zakładzie półotwartym i otwartym. W czasie stanu wojennego osadzono w niej także działaczy „Solidarności”. W lipcu 2000 r. więzienie stało się zakładem zamkniętym dla mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności po raz pierwszy z oddziałem dla tymczasowo aresztowanych oraz zakładem półotwartym dla mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności po raz pierwszy. W 1971 r. jednostka składała się z następujących działów: ochrony, penitencjarnego, rozmieszenia i zatrudnienia, finansowego, gospodarczego oraz służby zdrowia. W 2000 r. strukturę organizacyjną tworzyły działy: penitencjarny, ochrony, ewidencji, finansowy, kwatermistrzowski i służby zdrowia oraz samodzielne stanowiska ds. kadr, zatrudnienia skazanych i bhp oraz radca prawny. Zakład posiadał półotwarty Oddział Zewnętrzny w Szczypiornie (1974-1990, 2009-2015) oraz Tymczasowe Miejsce Zakwaterowania przy cegielni w Lenartowicach (zlikwidowane w 1990 r.). W 1946 r. w więzieniu przebywało 1061 więźniów, w 1951 r. – 830, w 1952 r. – 1272, w 1968 r. – 466, w 1982 r. – 347, 1990 r. – 177, 1994 r. – 308, w 2006 r. – 263, w 2014 r. – 259 r. W 1946 r. w więzieniu pracowało 46 osób, a w 1973 r. – 80. W latach 80. XX w. przeciętne zatrudnienie wynosiło od 101 do 102 osób. Na początki 2015 r. zatrudnionych było 123 pracowników. Zabytkowy budynek więzienia, oddany do użytku w 1846 r., wymagał generalnego remontu. Ten jednak, zdaniem Służby Więziennej, byłby zbyt kosztowy i w konsekwencji Minister Sprawiedliwości, z dniem 30 listopada 2016 r., zlikwidował Zakład Karny w Kaliszu.