Centralny Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w Warszawie został utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 31 stycznia 1974 r. w sprawie utworzenia Centralnego Szpitala Klinicznego w Akademii Medycznej w Warszawie (Dz. Urz. nr 5 poz. 21). Uprawnienia organu założycielskiego zostały przejęte przez Akademię Medyczną na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 111 poz. 1193). Przekształcenie Państwowego Szpitala Klinicznego w Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej nastąpiło na mocy Zarządzenia nr 2/98 Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w dniu 4.12.1998. Dyrektorem szpitala w czasie budowy i początkach zagospodarowania był dr med. Orest Czabak. Dyrektorem Szpitala od maja 1975 r. do października 1983 r. był dr n. med. Andrzej Zaorski. W Centralnym Szpitalu Klinicznym posługiwano się systemem kancelaryjnym dziennikowym. Z lat 1974-1978 zachowały się jedynie materiały archiwalne w postaci sześciu teczek bilansów i jednej teczki budżetu. 1959 - W sali konferencyjnej Kliniki Ortopedycznej przy ul. Lindley’a odbyło się zebranie Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa, na którym dyskutowano o sposobie zabudowy terenu o powierzchni 23 ha przeznaczonym na budowę szpitala. 1974 - został powołany przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej Centralny Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w Warszawie. Szpital był w posiadaniu 611 łóżek z przeznaczeniem do umieszczenia ich w Klinikach. 1975 - 14 lipca jest datą podjęcia przez Centralny Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w Warszawie działalności leczniczej. W tym dniu przyjęto pierwszych chorych do szpitala i wykonano pierwszy zabieg operacyjny – cholecystectomię. W nowo wybudowanym gmachu CSK przy ul. Banacha 1a powstały takie Kliniki jak: a) Klinika Chirurgii Gastroenterologii przeniesiona z PSK Nr 1 przy ul. Lindle’a 4. Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr hab. Bruno Szczygieł. W skład Kliniki wchodziły 4 pracownie o charakterze usługowo-naukową: Pracownia Sekrecji Przewodu Pokarmowego, Pracownia Endoskopowa, Pracownia Żywienia Poza i Dojelitowego, Pracownia Immunologiczna. Głównymi kierunkami działaniami Kliniki są: - leczenie chirurgiczne choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, - leczenie chirurgiczne raka przewodu pokarmowego, - leczenie ostrego i przewlekłego zapalenia trzustki, - żywienie pozajelitowe i dojelitowe. b) Klinika Chirurgii Naczyń i Transplantologii - Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr med. Jan Nielubowicz. Główne działania Kliniki to: - operacyjne leczenie zwężeń i niedrożności tętnic mózgowych pozaczaszkowych, - operacyjne leczenie zwężeń tętnic nerkowych, - przeszczepianie nerek, - operacyjne leczenie chorych z kalectwem dróg żółciowych, - operacje w hormonalnie czynnych guzach nadnerczy. - auto-przeszczepy nerek z powodu wad wrodzonych tętnicy i kamienicy nerkowej. c) Klinika Chirurgii Ogólnej i Chorób Klatki Piersiowej - Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr hab. Mieczysław Szostek. Główne działania Kliniki to: - operacyjne leczenie chorych z niedokrwieniem mózgu tj. operacja angiologiczna, trombendarteriektomię lub przeszczep omijający. W Klinice wprowadzono zasadę śródoperacyjnej kontroli tolerancji mózgu na ischemię za pomocą EEG. d) Klinika Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby - Kierownikiem Kliniki był prof. dr hab. Jerzy Szczerbań. Klinika powstała w 1980 r. po połączeniu Kliniki Chirurgii Ogólnej i Plastycznej kierowanej przez prof. Zdzisława Łapińskiego oraz Kliniki Chirurgii Naczyń i Transplantologii, z której zespół zachował program badawczy i kliniczny dotyczący nadciśnienia wrotnego. Przedmiotem działania Kliniki był: - profil ogólnochirurgiczny, a szczególnie zajmowano się krwotokami z przewodu pokarmowego, chirurgią wątroby i nadciśnienia wrotnego, chirurgią dróg żółciowych, chirurgią przełyku oraz leczeniem urazów wielonarządowych. Pionierskie stosowanie skleroterapię żylaków przełyku. e) Klinika Otolaryngologii - Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr hab. Grzegorz Janczewski. Katedra i klinika Otolaryngologiczna działa jako samodzielna placówka uniwersytecka od 1921 roku. Podstawowe kierunki działalności leczniczej Kliniki dotyczyły: chorób nowotworowych głowy i szyi, chirurgii ucha, zwłaszcza chirurgicznej rehabilitacji zaburzeń słuchu, chirurgii gruczołów ślinowych, zatok obocznych nosa, chirurgii rekonstrukcyjnej po rozległych amputacjach narządów głowy i szyi objętych nowotworami złośliwymi, leczenia i rehabilitacji upośledzenia słuchu, głosu i mowy oraz zaburzeń narządu równowagi. f) Klinika Neurochirurgii - Kolejnymi kierownikami Kliniki byli prof. dr Jerzy Choróbski i prof. dr Lucjan Stępień. Przed 40 laty prof. Jerzy Choróbski utworzył Oddział Neurochirurgii przy Klinice Neurochirurgicznej Uniwersytetu Warszawskiego. Kontynuacja działalności jest Klinika Neurochirurgii Instytutu Chirurgii. Największa wówczas placówka neurochirurgii w Polsce zajmowała się onkologią układu nerwowego, chorobami naczyniowymi mózgu i rdzenia oraz neurochirurgią czynnościową / leczenie tętniaków, naczyniaków, przetoki tętniczo żylne oraz krwiaki śródmózgowe i oponowe, operacje przesadki mózgowej, usunięcie guzów, napromieniowanie i podawanie leków cytostatycznych, leczeniem najcięższych postaci padaczki, wszczepianiem stymulatorów rdzeniowych jak również najcięższymi urazami czaszkowo-mózgowymi. g) Klinika Pneumonologii - Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr hab. Wacław Droszcz. Kliniki chirurgiczne przeniesione zostały ze Szpitala przy ul. Oczki. W roku akademickim 1975/1976 powołano Oddział Wewnętrzny. Wobec likwidacji Kliniki Ftyzjatrii w roku akademickim 1976/1977 powstała Klinika Pneumonologii. Główne działania Kliniki to: leczenie chorych z patologią płucną / astma oskrzelowa, farmakologia kliniczna, różne aspekty sterydoterapii/. W miarę specjalizowania się Kliniki w zakresie pneumonologii rozpoczęła się współpraca z Chirurgią Ogólną i Chorób Klatki Piersiowej. Rozwinęła się w znacznym stopniu diagnostyka leczenia zachowawczego i chirurgicznego chorób pneumonologicznych. Kolejnym etapem było rozwiązanie problemu diagnostyki inwazyjnej chorób płuc / bronchoskopia, biopsja płuc i opłucnej. h) II Zakład Rentgenodiagnostyki - Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr hab. Bogdan Pruszyński. Pracownia tomografii komputerowej została uruchomiona jako pierwsza w Polsce w 1978 r. Wykonywane są rutynowe i specjalistyczne badania tj. tomografia komputerowa, tomografia o wielokierunkowym zamazaniu, niektóre badania naczyniowe i badania termograficzno wykonywane były również, dla pacjentów hospitalizowanych innych Klinik Akademii Medycznej oraz dla szpitali miejskich. Osiągnięcia: - Kompleksowa rentgenodiagnostyce schorzeń nadnerczy, - Cykl prac na temat zastosowania tomografii o wielokierunkowym zamazaniu w diagnostyce otolaryngologicznej, - Zastosowanie tomografii komputerowej w ocenie układu naczyniowego, w szczególności rozpoznawania nadciśnienia wrotnego i zespoleń wrotno-systemowych, - Leczenie przetok tętniczo-żylnych mózgu i niektórych postaci tętniaków za pomocą balonizacji, - Przezskórna angioplastyka tętnicy nerkowej. i) Zakład Medycyny Nuklearnej - Kierownikiem Kliniki był wówczas prof. dr hab. Wiesław Graban. Ówczesny Zakład był najlepiej wyposażoną w aparaturę diagnostyczną tego typu placówką w Polsce. Zakład Medycyny Nuklearnej od początku swego istnienia wykonywał pełny zakres izotopowych badań diagnostycznych in vivo. Jako pierwszy rozpoczął rutynowo wykonywanie takich badań jak scyntygrafia nadnerczy i trzustki. Jako pierwszy opracował własne programy komputerowe do analizy wyników badań scyntygraficznych. Od 1977 r. rozpoczęto wykonywanie badań ultradźwiękowych za pomocą jedynego w tym czasie w Polsce aparatu ze skala szarości. Jako pierwszy wprowadził dyżury całodobowe na badania ultradźwiękowe włącznie z biopsjami diagnostycznymi i terapeutycznymi. j) Centralne Laboratorium - Kierownikiem był wówczas prof. dr hab. Jerzy Krawczyński. Placówka o charakterze naukowo-dydaktyczno-usługowym. Podstawowym zadaniem Centralnego Laboratorium była działalność usługowa na rzecz Klinik CSK oraz przychodni Przyszpitalnej, jak również na rzecz innych Klinik AM oraz szpitali miejskich, w zwłaszcza w zakresie badań specjalistycznych. W skład Centralnego Laboratorium oprócz pracowni tzw. działalności podstawowej, jak pracownia hematologiczna, chemii klinicznej, analityki ogólnej, bakteriologii, wchodzą też pracownie o węższym, ale zdecydowanie już specjalistycznym programie metodycznym: pracownia krwinki czerwonej, pracownia elektrolitów, pracownia koagulacji, pracownia endokrynologii, pracownia farmakokinetyki, pracownia lipidowa, pracownia immunochemii i cytomorfologii, pracownia płynów ustrojowych. k) Dział Rehabilitacji - Kierownikiem była wówczas dr Jolanta Biller. Według pierwszych założeń rehabilitacja miała służyć jedynie chorym hospitalizowanym i dotyczyć wyłącznie schorzeń chirurgicznym. Powołanie Centralnego Szpitala Klinicznego, wysoko specjalistycznej jednostki leczniczej, spowodowało konieczność stworzenia nowej koncepcji rehabilitacji chorych chirurgicznych. Należało tak zaprogramować leczenie usprawniające aby nie tylko nie dopuścić do wystąpienia powikłań oddechowo-krążeniowych w okresie pooperacyjnym, ale skrócić czas hospitalizacji chorego i umożliwić mu – jeżeli zaistnieje taka potrzeba – dalsze kontynuowanie zabiegów. Od początku Dział Rehabilitacji dysponował szeroką gamą zabiegów tj. kinezy-, fizyko- i hydroterapię a także masażem leczniczym. Przyjmowani byli również pacjenci z poza CSK, np. Instytutu Onkologii, PSK Nr 1, mieszkańcy Ochoty i innych dzielnic Warszawy a nawet z województwa warszawskiego. Dział Rehabilitacji od początku istnienia prowadził działalność dydaktyczną dla słuchaczy Medycznego Studium Zawodowego w Konstancinie, Studium Zawodowego Akademii Wychowania Fizycznego jak również Wyższej Uczelni Wydziału Rehabilitacji Ruchowej AWF. l) Oddział Anestezjologii – Ordynatorem był wówczas dr med. Janusz Kącki. Oddział Anestezjologii był częścią Zakładu Anestezjologii Akademii Medycznej w Warszawie. Oddział Anestezjologii prowadził: Blok Operacyjny, Oddział Pooperacyjny, Oddział Intensywnej Opieki Medycznej i Centralna Sterylizacja. Do szczególnych osiągnięć należy zaliczyć opanowanie i opracowanie znieczulenia z zastosowaniem podciśnienia kontrolowanego do zabiegów neurochirurgicznych i laryngologicznych. 1976 Instytut Chorób Wewnętrznych AM w Warszawie, którego dyrektorem został doc. Tadeusz Kraska. Instytut Kardiologii AM przekształcono w Klinikę Kardiologii Instytutu Chorób Wewnętrznych. 1977 - W Zakładzie Medycyny Nuklearnej rozpoczęto wykonywanie badań ultradźwiękowych za pomocą jedynego w tym czasie w Polsce aparatu ze skalą szarości. Od tego momentu Zakład rozpoczął intensywny rozwój w zakresie badań ultradźwiękowych tj. /biopsje diagnostyczne i terapeutyczne/. 1978 - Uruchomiono pierwszy w Polsce Tomograf Komputerowy. 1978 - Apteka Szpitalna podjęła produkcję płynów infuzyjnych i w tym, że roku wyprodukowała 164 000 opakowań. Wśród asortymentów płynów infuzyjnych produkowanych w szpitalnej aptece znaczną pozycję stanowią płyny niezbędne do żywienia pozajelitowego prowadzonego w Klinikach Chirurgicznych. Centralny Szpital Kliniczny z racji uczestnictwa w systemie opieki zdrowotnej pełnił całoroczny dyżur chirurgiczny, neurochirurgiczny oraz laryngologiczny według grafiku opracowanego przez Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej Urzędu Miasta.