Cech iglarzy był jedną z wyspecjalizowanych organizacji rzemieślniczych, zrzeszającą mistrzów zajmujących się wyrobem drobnych przedmiotów metalowych, przede wszystkim igieł, szpilek, haczyków oraz drucianych akcesoriów. Rzemiosło to wyodrębniło się z ogólnego kowalstwa i ślusarstwa jako fach wymagający dużej precyzji. Iglarze produkowali: igły do szycia i cerowania (stalowe i mosiężne), szpilki, haftki i klamerki do ubrań, druty do robótek ręcznych, drobne sita i klatki z drutu. Praca iglarza opierała się na obróbce wyciąganego drutu. Proces był wieloetapowy: od prostowania i cięcia drutu, poprzez formowanie uszka, aż po najbardziej wymagające zadanie – hartowanie i polerowanie. To właśnie jakość polerowania decydowała o renomie mistrza, ponieważ gładka igła nie niszczyła tkanin. Podobnie jak w przypadku innych cechów kandydat na iglarza musiał wykazać się prawym pochodzeniem, odbyć kilkuletnią naukę u mistrza, odbyć wędrówkę czeladniczą, wykonać tzw. sztukę mistrzowską (majstersztyk), aby móc otworzyć własny warsztat. W XVIII i XIX wieku iglarze byli kluczowi dla przemysłu tekstylnego i gospodarstw domowych. Z czasem rzemiosło to zaczęło zanikać pod naporem rewolucji przemysłowej – fabryczna produkcja igieł była znacznie tańsza i szybsza niż ręczna praca mistrzów cechowych. Na Śląsku iglarze często łączyli swoje siły w tzw. cechach zbiorowych z innymi drobnymi rzemieślnikami (np. grzebieniarzami), jeśli w danym mieście było ich zbyt mało, by utworzyć samodzielną organizację. Dokument z Krapkowic, z 22.06.1802 r., wystawiony przez burmistrza i radę, to poświadczenie prawego pochodzenia Josepha Tellmanna, który zamierzał wyuczyć się zawodu iglarza. Dokument o wymiarach 440x355 mm, spisany po niemiecku, z miejską pieczęcią lakową.