Akta dotyczące postępowania scaleniowego (sygn. 1–131), likwidacja serwitutów (sygn. 132).

U progu Drugiej Rzeczypospolitej urzędy ziemskie na terenie Królestwa Polskiego kontynuowały prace dawnych rosyjskich urzędów do spraw włościańskich. Podstawę prawną działalność urzędów ziemskich na terenie byłego zaboru rosyjskiego stanowił dekret Rady Regencyjnej z 11 października 1918 r. Przepisy o urzędach ziemskich mówiły o powołaniu: Urzędu Komisarza Ziemskiego, Urzędu Komisji Ziemskiej Okręgowej na czele z prezesem oraz powołaniu Głównej Komisji Ziemskiej. Do kompetencji urzędów ziemskich należały przede wszystkim sprawy dotyczące regulowania struktury gospodarstw rolnych, m.in.. Scalania gruntów, sprawy podziału gruntów wspólnych, melioracji rolnych oraz regulowania obrotu ziemią. Nie należały do władz ziemskich spory o własność i posiadanie, spory graniczne i serwitutowe. W świetle ustawy z 6 lipca 1920 r. o organizacji urzędów ziemskich, na ich czele stał Główny Urząd Ziemski, do którego należało: przygotowanie projektów ustaw w przedmiocie przebudowy i regulacji ustroju rolnego, oraz wykonywanie tych ustaw; zapewnienie potrzebnej do państwowej parcelacji i kolonizacji ilości ziemi, jej rozparcelowywanie i skolonizowanie; regulowanie spraw, dotyczących ustroju gospodarstw rolnych, układu służebności, podziału gruntów wspólnych; regulowanie obrotu ziemią; organizacja urzędów ziemskich; likwidacja spraw oddziałów b. rosyjskiego Banku Włościańskiego na ziemiach polskich. Na czele Głównego Urzędu Ziemskiego stał prezes, mianowany przez Naczelnika Państwa na wniosek Prezydenta Ministrów. Przy Głównym Urzędzie Ziemskim urzędowała Główna Komisja Ziemska. Władzami wykonawczymi w sprawach reformy rolnej podległymi bezpośrednio Głównemu Urzędowi Ziemskiemu były Okręgowe Urzędy Ziemskie. Na czele Okręgowego Urzędu Ziemskiego stał prezes, który był jednocześnie przewodniczącym Okręgowej Komisji Ziemskiej. Oprócz wymienionych urzędów w miarę potrzeby zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego tworzono Powiatowe Urzędy Ziemskie. Na ich czele stali komisarze lub podkomisarze ziemscy mianowani przez prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego. Kompetencja terytorialna Powiatowego Urzędu Ziemskiego miała się rozciągać na jeden lub więcej powiatów. W myśl rozporządzenia wykonawczego z 12 października 1921 r. do ustawy o organizacji urzędów ziemskich ciałem doradczym powiatowych urzędów ziemskich miały być powiatowe komisje ziemskie. Do ich zakresu działania należało: wypowiadanie opinii na żądanie urzędników ziemskich; występowanie z wnioskiem i opinią o przekazywaniu dóbr znajdujących się w posiadaniu państwa, występowanie o wykup prywatnych majątków ziemskich. Główny Urząd Ziemski oraz Powiatowe i Gminne Komisje Ziemskie zniesione zostały na mocy ustawy z 11 sierpnia 1923 r. o zakresie działania Ministra Reform Rolnych i organizacji urzędów i komisji ziemskich. W celu ściślejszego zespolenia urzędów ziemskich z administracją ogólną ustawą z dnia 17 lutego 1932 r. na czele Okręgowego Urzędu Ziemskiego postawiony został wojewoda. Całkowite i bezpośrednie zespolenie urzędów ziemskich z władzami administracji ogólnej nastąpiło w 1934 r. na mocy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 października 1933 r. W 1934 r. zlikwidowano także Okręgowe Urzędy Ziemskie. Ich działalność wchodziła w zakres kompetencji Urzędu Wojewódzkiego - Wydziału Rolnictwa i Reform Rolnych. Na mocy ustawy z 9 kwietnia 1938 r. wprowadzającej zmiany granic wielu województw powiat pułtuski znalazł się w granicach województwa warszawskiego.