1. Planowanie l. 1950-1990 (sygn. od 1 do 196) tj. plany: techniczno–przemysłowo-finansowe i ekonomiczne, produkcji i zdolności produkcyjnej, zatrudnienia i funduszu plac, finansowe i kosztów, postępu technicznego i rozwoju techniki, inwestycyjne i remontów oraz zaopatrzenia materiałowego. 2. Sprawozdawczość l. 1951-1992 (sygn. od 197 do 285) tj. sprawozdania: z wykonania planu produkcji, zatrudnienia i funduszu płac, z realizacji postępu technicznego i rozwoju techniki, z realizacji inwestycji i remontów, z wykonania planu zaopatrzenia i zbytu oraz dotyczące transportu. 3. Analizy ekonomiczne i bilanse l. 1951-1996 (sygn. od 286 do 400). 4. Wynalazczość, postęp techniczny i współzawodnictwo pracy l. 1952-1990 (sygn. od 401 do 422): akta Klubu Techniki i Racjonalizacji, Komisji Wynalazczości. 5. Bezpieczeństwo i higiena pracy l. 1953-1968 (syn. 423 do 429): plany i sprawozdania, karty wypadków przy pracy. 6. Samorząd i związki zawodowe l. 1960-1992 (sygn. od 430 do 444): protokoły posiedzeń, plany i sprawozdania finansowe. 7. Dokumentacja zarządzania i organizacji przedsiębiorstwa l. 1950-1997 (sygn. od 445 do 574): protokoły narad techniczno-ekonomicznych i kontroli, schematy i regulaminy organizacyjne, zarządzenia, ewidencja archiwum zakładowego, akta nieruchomości i postępowania upadłościowego, serwis fotograficzny.

Zakłady Stolarki Budowlanej „Stolbud” w Płocku powstały na bazie istniejącego przed II wojną światową zakładu miejskiego, przejętego w 1942 r. przez Niemca Williego Gilwalda (w okresie tym zakład nosił nazwę Hoch und Tiefbau). W maju 1945 r. na miejsce prywatnego zakładu utworzono Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane-Płock VII, podległe Ministerstwu Odbudowy, które działało do 1 grudnia 1948 r. Od 02.12.1948 r. zakład pod nazwą Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane-Oddział nr 7 w Płocku podlegał Zjednoczeniu Okręgu Warszawskiego. W 1951 r. pod nazwą Zakład Drzewny w Płocku został przejęty przez Zakłady Produkcji Pomocniczej Budownictwa Miejskiego w Warszawie. W 1952 r. na skutek kolejnej reorganizacji przedsiębiorstwo otrzymało nazwę Zakłady Stolarskie w Płocku i przeszło pod zarząd Zakładów Produkcji Elementów Budowlanych nr 2 w Warszawie. Od 01.04.1953 r. do 31.12.1957 r. Stolarnia w Płocku podlegała Zakładom Produkcji Elementów Budowlanych w Poznaniu. W dn. 01.01.1958 r. została przejęta na podstawie zarządzenia nr 207 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 27.11.1957 r. przez nowo utworzone przedsiębiorstwo Zakłady Stolarki Budowlanej w Płocku, z siedzibą przy ul. 3 Maja 6, które organizacyjnie podporządkowano Zjednoczonym Zakładom Stolarki Budowlanej w Warszawie. W 1960 r. zakończono budowę nowego zakładu, zlokalizowanego w dzielnicy Kostrogaj. W l. 1965-1966 Zakłady Stolarki Budowlanej w Płocku były przedsiębiorstwem wielozakładowym, któremu oprócz zakładów zlokalizowanych w Płocku podlegał Zakład Remontowo-Montażowy nr 3 w Baboszewie (wytwarzający taczki budowlane, wóżki akumulatorowe oraz narzędzia, maszyny i urządzenia dla przemysłu stolarki budowlanej) i Zakład Produkcyjny nr 4 w Chełmży (produkujący barakowozy dla potrzeb zaplecza budowlanego). W 1967 r. zarządzeniem nr 60 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29.04.1967 r. „Stolbud” podporządkowano Zjednoczeniu Przemysłu Stolarki Budowlanej w Warszawie. W okresie od kwietnia 1989 r. do 1 lipca 1991 r. Zakłady Stolarki Budowlanej w Płocku były jednym z udziałowców przedsiębiorstwa „Stolbud-Spółki z o.o.” z siedzibą w Warszawie, które zajmowało się produkcją stolarki dla potrzeb budownictwa. Od kwietnia 1991 r. zgodnie z decyzją Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa uprawnienia i obowiązki ich organu założycielskiego przejął wojewoda płocki. Dn. 03.07.1991 r. „Stolbud” wraz z „Konsbudem” spółką z o.o. w Nieporęcie utworzył spółkę „Konsbud-Płock” zajmującą się produkcją konstrukcji i innych wyrobów metalowych oraz z drewna, świadczeniem usług budowlanych w zakresie budownictwa ogólnego i specjalistycznego oraz usług budowlano-montażowych. Udziałem „Konsbudu” w spółce były urządzenia technologiczne i środki obrotowe, „Stolbudu” - środki trwałe, w postaci budynków produkcyjnych i magazynowych. W grudniu 1991 r. Zakłady Stolarki Budowlanej „Stolbud” w Płocku wniosły sprawę do sądu, o unieważnienie umowy, zarzucając „Konsbudowi” niedotrzymanie obietnicy zatrudnienia wszystkich dotychczasowych pracowników produkcji oraz zaniżenie wartości nieruchomości wniesionych przez „Stolbud” do spółki. W czasie trwania sprawy sądowej, zarządzeniem nr 75/91 z 16.12.1991 r. wojewoda płocki w związku z zadłużeniem postawił Zakłady Stolarki Budowlanej w Płocku w stan likwidacji, a następnie w maju 1992 r. sprzedał spółce „Konsbud” w Nieporęcie udziały „Stolbudu”. Dn. 09.07.1992 r. Sąd Rejonowy w Płocku ogłosił upadłość Zakładów Stolarki Budowlanej w Płocku. Postępowanie upadłościowe ze względu na brak środków zostało umorzone przez sąd w marcu 1995 r. Decyzją nr 1/97 z 20.01.1997 r. wojewoda płocki uznał Zakłady Stolarki Budowlanej „Stolbud” w Płocku za zlikwidowane z dn. 15.07.1997 r. [Na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. A. Puchalska, Płock 1997]