Parafie wytwarzały różnorodną dokumentację kancelaryjną, wśród której doniosłe znaczenie miały księgi metrykalne, które w AGAD ze względu na specyficzną wartość informacyjną zostały wydzielone w odrębne zespoły. Omawiany zespół zawiera akta 6 parafii, a jednostka o sygn. 15 pojedynczą dokumentację z parafii różnych leżących na tym terenie. Zespół tworzą księgi zapowiedzi, rejestr chorych, zmarłych, "status animarum", protokoły przedślubne i "akta ślubne", inwentarz kościoła parafialnego, akta dotyczące działalności urzędów parafialnych: korespondencja, wyciągi z ksiąg metrykalnych, karty zgonów, różnego rodzaju zaświadczenia itp. (niektóre z nich stanowiły niegdyś załączniki do ksiąg metrykalnych, z którymi utraciły kontakt). Sygn. 14-17, 19 tworzą akta luźne związane z działalnością kancelarii parafialnych w Czukwii, Starym Samborze, Medenicach i Równem ad Medenice (Koenigsau).

Parafia, stanowiła w Kościele katolickim najmniejszą, podstawową jednostkę organizacyjną, zaspokajającą potrzeby religijne ludności. Akta urzędów parafialnych funkcjonujących w granicach diecezji przemyskiej, sięgają swymi początkami XIV w. W 1375 r. papież Grzegorz XI w bulli Debitum pastoralis ofiicii zatwierdził metropolię łacińską ze stolicą w Haliczu (od 1412 r. we Lwowie); podporządkowano jej biskupstwa w Przemyślu, Chełmie, Włodzimierzu (później Łucku), Kamieńcu i Kijowie. Jako pierwsze zorganizowane zostało w r. 1377 biskupstwo przemyskie. Około 1650 r. w diecezji przemyskiej było 9 dekanatów i 12 parafii. Diecezja przemyska byłą jedną z mniejszych, biorąc pod uwagę liczbę dekanatów i parafii. Kolejna reorganizacja Kościoła na omawianym terenie nastąpiła dopiero w końcu XVIII w. Szereg zmian przyniosła działalność organizacyjna Wacława Hieronima Sierakowskiego biskupa przemyskiego w latach 1742-1760. Sierakowski podzielił diecezję na archidiakonaty oraz 12 dekanatów. W 1772 r. w diecezji przemyskiej były 3 archidiakonaty, 12 dekanatów oraz 181 parafii. Większe zmiany w organizacji kościoła rzymskokatolickiego wprowadził dopiero I rozbiór Polski. Diecezja przemyska znalazła się w granicach Austrii (później Austro-Węgier). Po rozbiorach organizacja sieci parafialnej kształtowana była przez państwa zaborcze i oparta na obowiązującym w danym zaborze prawie; parafie realizować miały cele polityki zaborców. Tuż przed wybuchem I wojny światowej w 1914 r. liczba dekanatów w diecezji wynosiła 32; funkcjonowało na jej terenie około 320 placówek duszpasterskich. Po I wojnie światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, ustalone ostatecznie w latach 1919-1923 granice polityczne odrodzonego państwa nie pokrywały się z granicami polskich diecezji. W skład Rzeczypospolitej weszła metropolia lwowska z diecezjami: przemyską i tarnowską. W roku 1926 na terenie archidiecezji działało 330 parafii; w r. 1938–352 parafii, które funkcjonowały na podstawie ustawodawstwa kościelnego oraz przepisów prawa ustalonych przez niezawisłe organy państwowe. Odradzającą się strukturę Kościoła rzymskokatolickiego przerwał wybuch II wojny światowej. 17 IX 1939 r. Armia Sowiecka dokonała agresji na wschodnie obszary Rzeczypospolitej. W granicach USRR znalazły się większość terytorium dawnej metropolii lwowskiej, jednak przeważająca część diecezji przemyskiej została włączona do Generalnej Guberni; pozostałą część przyłączono do GG w 1941 r., po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w ramach tzw. Dystryktu Galicja. Po zakończeniu wojny w 1945 r. nastąpiły poważne zmiany w zakresie organizacji kościoła rzymskokatolickiego w Polsce, co wiązało się ze zmianami granic państwa. Terytorium dawnej diecezji przemyskiej w większej części znalazło się w granicach Polski.

stan zachowania zespołu nie do ustalenia; III Wydział Rejestracji Stanu Cywilnego i Ksiąg Zabużańskich Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy (Praga-Północ, ul. Księdza Ignacego Kłopotowskiego 1/3, 03-718 Warszawa) przekazuje do AGAD księgi wraz z aktami zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem (DzU, poz. 1741, z 28 XI 2014 r.); udostępnia się tylko na skanach.