1. Księgi gruntowe mniejszej własności ziemskiej sądów powiatowych i grodzkich (księgi główne, protokoły parcelowe, spisy posiadłości, spisy imienne, indeksy osób, spisy posiadaczy, rejestry właścicieli, indeksy C, protokoły dochodzeń, arkusze posiadłości, księgi instrumentów) [1780-1871] 1872-1975, sygn. 1-877; 2. Księgi gruntowe dóbr wielkiej własności ziemskiej (księgi główne, protokoły dochodzeń) [1786, 1855-1874] 1877-1932, 1938 [1963-1964], sygn. 878-882; 3. Ewidencje, wykazy i protokoły do ksiąg gruntowych miasta Przemyśla (spisy posiadaczy, spisy imienne, spisy wierzycieli, protokoły dochodzeń) 1888-1891, 1893-1894, sygn. 883-890; 4. Księgi naftowe [1780-1907] 1908-1939, 1942, 1946-1947, sygn. 891-961; 4.1. Księgi naftowe Sądu Okręgowego w Przemyślu [1780-1919] 1923-1939, 1946-1947, sygn. 891-898; 4.2. Księgi naftowe okręgu sądowego Bircza (księgi naftowe, spis imienny) [1787, 1816, 1865-1905] 1908-1938, 1947, sygn. 899-916; 4.3. Księgi naftowe Sądu Powiatowego i Sądu Grodzkiego w Dobromilu (księgi naftowe, spis posiadaczy działek) [1878-1910] 1911-1939, 1942, sygn. 962-1189; 5. Zbiory dokumentów do ksiąg gruntowych [1787, 1819-1820, 1844, 1847] 1851-1939, sygn. 962-1189; 5.1. Zbiory dokumentów do ksiąg gruntowych sądów powiatowych i grodzkich [1844] 1855, 1869-1937, sygn. 962-1039; 5.2. Zbiory dokumentów do ksiąg gruntowych dóbr wielkiej własności sądów obwodowych i okręgowych [1787, 1819-1820, 1847] 1851, 1854-1939, 1942-1943, 1946-1947, sygn. 1040-1124; 5.3. Zbiory dokumentów do ksiąg gruntowych miasta Przemyśla Sądu Obwodowego w Przemyślu 1851-1852, 1856, 1856, 1858, 1869-1908, 1910, sygn. 1125-1189; 6. Pomoce kancelaryjno-ewidencyjne 1887-1888, 1902, 1904, 1921, 1945-1946, sygn. 1190-1195; 7. Mapy katastralne 1852-1853, 1880-1890, 1933, 1943, 1947, sygn. 1196-1285.

Kilka lat po włączeniu w I rozbiorze ziem polskich do Austrii 4 marca 1780 roku wydany został patent, ustanawiający tabulę na terenie Galicji. Księgi gruntowe dóbr wielkiej własności ziemskiej zakładano i prowadzono w ramach Tabuli Krajowej. Instytucja ta funkcjonowała początkowo przy Trybunale Królewskim we Lwowie, od 1784 r. przy Sądzie Szlacheckim we Lwowie, a od 1855 r. przy Sądzie Krajowym we Lwowie. W 1792 r. rozpoczęto reformę dotychczasowej praktyki miejskiej we Lwowie, nakazującą intabulację wszystkich praw rzeczowych w księgach miejskich, przy czym tabula miejska miała wzorować się na krajowej. Ponadto pozostałym miastom, miasteczkom i dominiom wiejskim przyznano prawo zakładania własnych ksiąg gruntowych na zasadzie ogólnoaustriackiego rozporządzenia z roku 1784. Dominialne księgi gruntowe dzieliły się na księgi gruntowe (Hauptbuch) oraz księgi instrumentów (Instrumentenbuch). Zasadniczą zmianę w Galicji dotychczasowego stanu prawnego w zakresie ksiąg gruntowych spowodowało wejście w życie przepisów Powszechnej Ustawy o księgach gruntowych z dnia 25 lipca 1871 r. oraz Ustawy z dnia 20 marca 1874 r. względem założenia i wewnętrznego urządzenia ksiąg hipotecznych (gruntowych) dla Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim. Według uregulowań zawartych w tych ustawach, księgi gruntowe zakładano jako rejestr publiczny w formie księgi prowadzonej w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Księga gruntowa składała się z księgi głównej i zbioru dokumentów. Księgi gruntowe dóbr wielkiej własności ziemskiej (księgi tabularne) prowadziły trybunały I instancji (sądy obwodowe), które ponadto prowadziły księgi nieruchomości miejskich w miastach będących siedzibami trybunałów I instancji (sądów obwodowych). Księgi gruntowe nieruchomości wiejskich oraz nieruchomości miejskich w pozostałych miastach były prowadzone przez sądy powiatowe. Księga główna (Hauptbuch) zawierała zwięzłe wpisy określające stan prawny i prawa rzeczowe do nieruchomości. Formularz księgi głównej składał się z trzech działów: karty stanu majątkowego (symbol A), karty własności (symbol B) i karty ciężarów (symbol C). Wpisów dokonywano w odniesieniu do poszczególnych wykazów hipotecznych oznaczanych kolejnymi cyframi arabskimi. Wykaz hipoteczny obejmował najczęściej karty księgi głównej odnoszące się do jednej nieruchomości, a niekiedy karty księgi głównej dotyczące kilku nieruchomości o niewielkiej wartości należących do jednego właściciela. Zakładanie w Galicji nowych ksiąg gruntowych, zgodnych z wymaganiami określonymi w przepisach w 1871 i 1874 r. trwało kilkanaście lat. Przed rozpoczęciem właściwych wpisów w księgach prowadzone były szczegółowe dochodzenia przez specjalne komisje utworzone przy poszczególnych sądach. Sporządzano równocześnie wykazy parcel gruntowych i ich właścicieli oraz uaktualniano mapy katastralne. Szczególną formę akt stanu prawnego nieruchomości stanowiły w Galicji księgi naftowe. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 czerwca 1885 r. o zakładaniu i prowadzeniu ksiąg naftowych na mocy ustawy państwowej z dnia 11 maja 1884 r., księgi naftowe były zakładane w sądach prowadzących księgi gruntowe. Z oddzielonych pól naftowych tworzono wykazy naftowe oznaczone w księdze naftowej kolejnymi cyframi arabskimi. Karta księgi naftowej oznaczona literą A, składała się z dwóch działów. Pierwszy dział przeznaczony był do wpisania nazwy pola naftowego. W drugim dziale wpisane były służebności górnicze. Karta B była przeznaczona na wpis własności. Kartę ciężarów oznaczano literą C. Zbiór dokumentów był prowadzony razem dla księgi gruntowej i dla księgi naftowej. W znowelizowanej ustawie z dnia 15 kwietnia 1907 r. do księgi naftowej dodano kartę D (karta powrotu), gdy właściciel nieruchomości przyznał prawo wydobywania ropy naftowej komuś innemu, tylko na okres czasu. Zbiór dokumentów zawierał uwierzytelnione odpisy lub kopie dokumentów, na podstawie których dokonywano wpisów do księgi. Dokumenty stanowiące podstawę wpisów dokonanych w danym roku kalendarzowym grupowano w odrębne tomy, które następnie oprawiano, nadając im kolejne numery. W okresie II Rzeczypospolitej na terenie ziem byłej Galicji pozostawiono regulacje prawne z okresu austriackiego dotyczące prowadzenia ksiąg gruntowych. Uzupełniono je jednak o nowe przepisy. Ustawa z dnia 19 marca 1925 r. regulowała ponowne zakładanie zaginionych, zniszczonych lub wywiezionych z granic Państwa ksiąg lub akt hipotecznych (Dz.U. nr 38, poz. 254). W okresie II wojny światowej na okupowanych przez III Rzeszę ziemiach polskich wchodzących w skład Generalnego Gubernatorstwa, utrzymano w latach 1939-1945 w dystrykcie krakowskim (i utworzonym później dystrykcie lwowskim) obowiązujące dotąd przepisy odnoszące się do ksiąg gruntowych. Po drugiej wojnie światowej i zmianie ustrojowej państwa przeprowadzono reformę rolną. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 sierpnia 1946 r. regulowało sposób oznaczania w księgach hipotecznych (gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (Dz.U. RP, nr 39, poz. 233 i 235). Pełna unifikacja w Polsce przepisów dotyczących akt stanu prawnego nieruchomości nastąpiła w związku z wejściem w życie Dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo o księgach wieczystych. Zgodnie z jego uregulowaniami prowadzenie ksiąg wieczystych należało do właściwości sądów grodzkich. Dla każdej nieruchomości prowadziło się oddzielną księgę. Artykuł 12 stwierdzał, że przy księdze wieczystej jest prowadzony zbiór dokumentów do którego są składane wszelkie dokumenty i inne pisma, dotyczące wpisów w księdze. Pomimo zakładania nowych ksiąg wieczystych odpowiadających wymaganiom określonym w dekrecie z 11 października 1946 r., przewidziano jednak możliwość prowadzenia dotychczasowych ksiąg gruntowych także po dniu 31 XII 1946 r. Kwestie te regulowało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 29 listopada 1946 r. (Dz.U., nr 66, poz. 367). Zbiór ksiąg gruntowych przemyskich sądów tworzą głównie księgi gruntowe i naftowe założone i prowadzone przez sądy funkcjonujące kolejno w Przemyślu w okresie od 1872 do 1950 roku (C.K. Sąd Powiatowy Miejsko-Delegowany, C.K. Sąd Powiatowy, Sąd Powiatowy, Sąd Grodzki, C.K. Sąd Obwodowy, Sąd Okręgowy). Oprócz nich w zbiorze znajdują się także księgi gruntowe i naftowe założone wprawdzie przez inne sądy, lecz prowadzone po roku 1934 przez sądy w Przemyślu w wyniku rozszerzenia ich właściwości terytorialnej na miejscowości podlegające poprzednio innym sądom. Stanowiło to konsekwencję likwidacji niektórych sądów (Sąd Okręgowy w Sanoku, sądy grodzkie w Birczy, Dubiecku i Radymnie) oraz zmiany przebiegu granicy państwa polskiego w 1945 r., w następstwie której jurysdykcji Sądu Grodzkiego w Przemyślu podporządkowano niektóre miejscowości podlegające do 1939 r. Sądowi Grodzkiemu zlokalizowanemu w mieście Dobromilu, które znalazło się na terytorium Związku Radzieckiego. W okresie po roku 1950 w niektórych z założonych i prowadzonych wcześniej księgach gruntowych dalszych wpisów dokonywał Sąd Powiatowy w Przemyślu. Wpisy te prowadzone były do momentu zamknięcia danej księgi. Najpóźniejsze z nich pochodzą z 1975 roku