Księgi urodzeń, małżeństw i zgonów (wtóropisy) z lat 1903-1913, sygn. 1-29 Księgi urodzeń z lat 1914-1924, sygn. 40-47, 148-150 Księgi małżeństw z lat 1914-1926, 1928-1944, sygn. 48-60, 62-75, 151 Księga małżeństw i zgonów z 1927 roku, sygn. 61 Księgi zgonów z lat 1914-1926, 1928-1944, sygn. 76-102, 152 Alegata z lat 1904-1944, sygn. 30-39, 103-146, 154-157 Skorowidze z lat 1912-1914, 1923 sygn. 147, 153

Parafia Rzymskokatolicka w Zawierciu została erygowana w 1903 r. przez biskupa kieleckiego Tomasza Kulińskiego, który w całości wydzielił ją z parafii Kromołów. Mała wioska o nazwie Zawiercie istniała już w XII w. i należała do dóbr kromołowskich. W 1827 r. pojawiają się dwie nazwy: Małe i Duże Zawiercie. Małe Zawiercie było położone wzdłuż rzeki Warty i obejmowało północne tereny Zawiercia. Duże Zawiercie zajmowało południowe obszary dzisiejszego miasta. Nazwy Małe i Duże Zawiercie były na mapach do 1914 r. Z dniem 1 lipca 1915 r. Małe i Duże Zawiercie zostały scalone w jeden organizm miejski. Wieś Zawiercie od początków zaistnienia należała do parafii Św. Mikołaja w Kromołowie. W 1891 r. wybudowano w Zawierciu małą kapliczkę. Kiedy liczba mieszkańców zaczęła wzrastać, dobudowano do niej w 1894 r. drewnianą przybudówkę tworząc kaplicę mszalną, która miała być filią kościoła kromołowskiego. Jednocześnie podjęto starania o budowę kościoła. 29 września 1895 r. poświęcono plac pod budowę kościoła, która rozpoczęła się w 1896 r. W 1897 r. wikariusz z Kromołowa ks. Franciszek Zientara zamieszkał w Zawierciu dozorując budowę kościoła. Jednocześnie wspomagał mieszkańców w staraniach o powstanie w Zawierciu parafii. 13 czerwca 1903 r. Minister Spraw Wewnętrznych oraz Generał Gubernator Warszawski podjęli decyzję o utworzeniu parafii św. Piotra i Pawła w Zawierciu, po czym oficjalnie erygował ją biskup kielecki. Pierwsze nabożeństwo w nowym kościele odprawiono w listopadzie 1903 r. 8 grudnia 1903 r. ksiądz Franciszek Zientara zostaje pierwszym proboszczem parafii w Zawierciu. Funkcję tę pełnił do 1938 r. Na terenie zaboru rosyjskiego, od 1826 r. obowiązywały przepisy dotyczące prowadzenia akt stanu cywilnego zawarte w Kodeksie Cywilnym Królestwa Polskiego. Według tych przepisów duchowni będący jednocześnie urzędnikami stanu cywilnego prowadzili rejestrację urodzeń, małżeństw, zgonów w dwóch egzemplarzach. Oprócz ksiąg dokumentujących urodzenia, małżeństwa i zgony w danej parafii gromadzono także alegata czyli akta zbiorowe do akt małżeństw. W zapisach prowadzonych od 1868 r. w języku rosyjskim stosowano także podwójną datację według kalendarza gregoriańskiego stosowanego przez kościół katolicki oraz juliańskiego obowiązującego w Cesarstwie Rosyjskim. Różnica miedzy kalendarzami wynosiła od 1900 roku 13 dni. W Zawierciu pierwsze zapisy dotyczące urodzeń i zgonów pochodzą z 13(26) listopada 1903 r. a pierwszy akt małżeństwa spisano 24 grudnia 1903 r. (6 stycznia 1904 r.) Rzymskokatolicka Parafia pod wezwaniem Św. Piotra i Pawła w Zawierciu istnieje nadal. Obecnie swoim zasięgiem obejmuje mniejszy obszar, gdyż w 1957 r. wydzielono z niej nową parafię. Ponadto zgodnie z dekretem Rady Ministrów z 25 września 1945 r. zmieniono wyznaniowy charakter ksiąg metrykalnych. Od 1946 r. rozpoczęły działalność państwowe urzędy stanu cywilnego. [na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. G. Słotwińska-Sas, Katowice 2016]

KM 22.09.2016 r.