Zespół archiwalny klasztoru Dominikanów w Barze ma charakter szczątkowy i składa się z zaledwie 2 jednostek archiwalnych. Pierwsza zawiera rejestr sum pieniężnych otrzymanych przez klasztor w Barze od prowincjała prowincji ruskiej z tytułu zakupu wsi Dawidów przez klasztor pw. Bożego Ciała we Lwowie w 1648 r. Druga jednostka to kopia wyciągu z akt klasztoru w Barze z tekstami umów tegoż klasztoru ze wspomnianym klasztorem lwowskim, pochodząca z ok. 1648 r.

Klasztor Dominikanów pw. św. Anny w Barze (Conventus Barensis) został założony w 1607 r. z inicjatywy wojewody ruskiego i starosty barskiego Stanisława Golskiego. Konwent należał do prowincji ruskiej Zakonu Kaznodziejskiego. Bracia kaznodzieje osiedli przy wzniesionym w 1598 r. kościele pw. św. Anny, będącym dotąd świątynią parafialną. Zabudowania zostały oddane dominikanom 27 listopada 1607 r., po wzniesieniu drewnianego klasztoru oraz zrzeczeniu się prebendy przez proboszcza ks. Mateusza z Lipnicy. Zakonnicy otrzymali od niego wieś Gliniany (Gliniankę) oraz chutor Kołowę. W późniejszych latach majątek konwentu wzbogacił się o część Hałuzińców (w 1664 r.) oraz Szersznie, a także liczne legaty pieniężne, m.in. od Bartłomieja Golskiego i Mikołaja Potockiego. Sejm warszawski zaakceptował nową fundację w 1613 r. Na początku XVII w. w kościele założono bractwo św. Anny, a cześć odbierał słynący cudami obraz Matki Boskiej. W 1629 r. w klasztorze obradowała kapituła prowincji ruskiej zakonu dominikanów. Jak podaje o. Szymon Okolski OP, w 1646 r. konwent liczył 20 zakonników, mógł pochwalić się znakomitym księgozbiorem, a kościół – choć drewniany – posiadał bogate wyposażenie, w tym srebrne precjoza przy wizerunku Maryi. Zakonny historyk informował również o wznoszeniu kamiennych fundamentów pod murowaną świątynię; w jej budowie przeszkodził jednak wybuch powstania Chmielnickiego. W 1648 r. śmierć męczeńską poniosło 4 zakonników z Baru: ojcowie Maurycy ze Lwowa i Franciszek oraz bracia konwersi Innocenty i Feliks. Po okresie niewoli tureckiej dominikanie powrócili do miasta. W XVIII w. jednym z przeorów klasztoru był o. Henryk Russyan OP. W 1764 r. konwent posiadał 20 tys. zł kapitału pewnego. Dzięki wysiłkom o. Emeryka Szadbeja OP w 1807 r. rozpoczęto budowę murowanej świątyni, która w związku z pożarem fary w 1806 r. stała się kościołem parafialnym. W 1824 r. klasztor w Barze zamieszkiwało zaledwie 3 zakonników, a przeorem był o. Piotrem Lesiewskim OP. Świetność miała za sobą także biblioteka konwentu – liczyła wówczas 65 książek wydanych w latach 1600-1773, z których większość pochodziła z XVIII w. Klasztor został skasowany przez władze rosyjskie w 1832 r. w ramach represji wobec zakonów po powstaniu listopadowym. Kościół podominikański do dnia dzisiejszego pełni funkcję świątyni parafialnej, a w jej ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej Barskiej.