Zespół archiwalny klasztoru Dominikanów w Chełmnie ma charakter szczątkowy i składa się z zaledwie 2 jednostek archiwalnych. Pierwsza zawiera protokół z wizytacji konwentu przeprowadzonej w 1606 r. z polecenia prowincjała przez br. Erasma, przeora klasztoru w Płocku. W drugiej jednostce znajdują się trzy inwentarze z początku XVII w.: ksiąg klasztoru w Chełmnie, ksiąg pozostałych po śmierci tamtejszego przeora Michała ze Lwowa oraz ksiąg po br. Ambrożym, zmarłym w konwencie poznańskim.

Klasztor Dominikanów pw. śś. Piotra i Pawła w Chełmnie (Conventus Culmensis) został założony najprawdopodobniej w latach trzydziestych XIII w. Przypuszcza się, że decyzja o fundacji zapadła 1 lutego 1236 r. na kapitule zakonnej w Kwidzynie, w której uczestniczyli św. Jacek Odrowąż i legat papieski Wilhelm z Modeny. Celem przybycia dominikanów na ziemię chełmińską miało być prowadzenie działalności misyjnej wśród sąsiednich plemion pruskich. Konwent należał do prowincji polskiej Zakonu Kaznodziejskiego. Przypuszcza się, że klasztor stanowił początkową siedzibę Heidenryka, dominikanina i pierwszego biskupa chełmińskiego. Bracia kaznodzieje wznieśli gotycki, trójnawowy kościół pw. śś. Piotra i Pawła. W 1370, 1450 i 1519 r. w klasztorze obradowały kapituły prowincji polskiej dominikanów. Na skutek zajęcia Chełmna przez krzyżackich zaciężnych Bernarda Szumborskiego, w 1457 r. z miasta uciekło 18 dominikanów; do swojej siedziby zakonnej powrócili najpewniej w latach sześćdziesiątych XV w. Wiadomo, że w późniejszych wiekach przy kościele braci kaznodziejów funkcjonowało bractwo św. Jana Nepomucena. Franciszek Radziszewski twierdził, że biblioteka konwentu chełmińskiego była „dosyć liczna i z samych dzieł duchownych złożona” (Wiadomość historyczno-statystyczna…, Kraków 1875, s. 6). W 1. poł. XIX w. dominikanie posiadali w mieście 2 ogrody, stodołę i 4 domy. W 1820 r. do konwentu pw. śś. Piotra i Pawła przenieśli się zakonnicy ze zlikwidowanego klasztoru braci kaznodziejów w Toruniu. Ostatnim przeorem dominikanów w Chełmnie był o. Bonawentura Judaszewski OP. Kasatę tamtejszego klasztoru władze pruskie planowały od lat dwudziestych XIX w. Jeden z niezrealizowanych projektów zakładał umieszczenie w jego wnętrzach Zakładu dla Ubogich z Grudziądza. Dnia 14 grudnia 1829 r. zdecydowano, że po likwidacji placówki w ramach generalnej akcji kasaty klasztorów, wszystkie gmachy należące do dominikanów zostaną przekazane gminie ewangelickiej. Kilka miesięcy później, 13 marca 1830 r. budynek klasztoru został poważnie uszkodzony w pożarze. W lipcu tego samego roku parafia katolicka zwróciła się z prośbą do króla pruskiego o przekazanie jej świątyni do użytku jako drugiego kościoła parafialnego w Chełmnie, do czego jednak nie doszło. Fryderyk Wilhelm III zezwolił na kasatę klasztoru 27 października 1833 r.; dominikanie mieli otrzymywać pensje oraz pozostać czynni w pracy duszpasterskiej. Trzy lata później budynek klasztoru rozebrano. Gmina ewangelicka dopiero w 1840 r. zaakceptowała przejęcie kościoła pw. śś. Piotra i Pawła w celu jego zamiany na zbór. W późniejszych latach usunięto dotychczasowe wyposażenie świątyni, a jej gmach poddano przebudowom (m.in. rozebrano kaplicę pw. św. Jacka). Od 1945 r. kościół podominikański ponownie należy do katolików i pełni funkcję świątyni filialnej parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chełmnie.