1. Relacje, zapisy [relationes, inscriptione], 1794-1800, 3 j.a.; 2. Regestr ordynaryjny, 1795, 1 j.a.

Sąd ziemski parczewski został powołany na mocy konstytucji sejmu grodzieńskiego z 23 XI 1793 r., wprowadzającej nowy podział administracyjny i sądowniczy kraju po II rozbiorze. Obszarem działania obejmował ziemię parczewską w woj. chełmskim (VL X s. 309-319). Był organem pierwszej instancji a jego jurysdykcji podlegały wszystkie sprawy szlachty zarówno z dziedziny sądownictwa spornego, jak i niespornego (sprawy dotyczące dóbr ziemskich oraz zobowiązań finansowych). Kolegium sędziowskie stanowiło 6 sędziów, 6 komorników i pisarz sądowy. Przy sądzie funkcjonowała kancelaria ziemska, którą kierował regent aktowy. Urzędnicy ziemscy byli wybierani na sejmiku chełmskim (VL X, s. 286-295). Po III rozbiorze władze austriackie zachowały przejściowo na terenie Galicji Zachodniej polskie sądownictwo ziemskie, do czasu ukonstytuowania się nowych sądów szlacheckich. Językiem sądu był język polski, później łacina.